Foto bij 1.4 JvV

Jennifer van Velzen


Ik gooi de laatste vleeswaren in de toonbank en sla vervolgens triomfantelijk mijn armen over elkaar. Voor mijn gevoel word ik steeds sneller in het werk dat ik doe. Het is tien voor acht, wat betekent dat de winkel over tien minuten opengaat. Vorige week was ik net iets langzamer.
Ik vind het heerlijk om een uitdaging met mezelf aan te gaan. Jezelf overtreffen doet wat met je. Het is een mooie instelling waar je sterk en zelfverzekerd van wordt.
‘Nu al klaar?’ vraagt Nienke. Ik knik glimlachend terwijl ik een aantal zwarte kratten van de grond til. Hier wordt het vlees altijd in afgeleverd. ‘Jij wordt ook met de dag sneller.’
‘Het is zoals je het zelf aanpakt.’ Terwijl ik dat zeg, loop ik langs Noah. Zoals verwacht kijkt hij me met een venijnige blik aan. In het verleden heb ik vaak discussies met Noah gehad, omdat hij nooit op tijd klaar is met welke afdeling dan ook.
Ik loop naar de aankomst goederen en zet de lege kratten op een kar. Zo ziet de afdeling er een stuk georganiseerder uit. Niet zo vol als het gebak van Nienke of zo’n bende als het brood van Noah. Ik heb het gewoon totaal niet met hem. We zijn twee verschrikkelijke tegenpolen.
Nienke komt met haar gebakskarren de aankomst goederen binnen. Ze maakt veel kabaal en zucht luidt.
‘Rot dingen,’ mompelt ze.
‘Zijn ze leeg?’ vraag ik.
‘Soort van. Er zitten heel wat lege platen in.’
‘Hoe kan dat nou?’ Nienke zucht en geeft de tweede kar een harde duw.
‘Noah heeft gisteren afgesloten,’ zegt ze en ik knik.
‘Dan is het begrijpelijk.’ Ik neem de tweede kar over van Nienke en rijdt het richting de uitgang.
‘Oh, daar zit nog gebak in van gisteren.’ Nienke lacht flauwtjes en ik trek mijn wenkbrauwen op.
‘Je meent het,’ zucht ik. Ik draai de kar om en rijdt het de koeling in. Oud of niet, de taarten moeten gekoeld blijven. Dit omdat de varkentjes, die dit moeten eten, niet ziek mogen worden. Anders kunnen zij na de slacht niet meer geleverd worden aan ons. Het is een wrede wereld.
‘Met Noah als teamleider zitten we gebakken hoor,’ zegt Nienke sarcastisch.
‘De gebakken peren, bedoel je,’ mompel ik. Ik gooi de deur van de koeling met een knal dicht en Nienke lacht. Ik steek mijn tong naar haar uit waardoor ze harder lacht en ik loop naar de deur.
‘Soms heb ik het idee dat jij Noah meer haat als ik.’
‘Je moest eens weten.’

‘Goed. Goedemorgen allemaal. Vandaag wordt weer een drukke dag. Het is eindelijk droog en hopelijk blijft dat vandaag ook zo, maar druk zal het zeker worden. Het is ook de laatste donderdag voor Valentijnsdag, dus de speciale Valentijnstompoezen en taarten zullen de winkel uitvliegen.’
‘Oh, fijn!’ roept Nienke door de winkel. Er klinkt gelach door de speakers.
‘Je kan het, lieverd,’ roept haar moeder. Vandaag is zij aanwezig in de winkel om ervoor te zorgen dat alles op rolletjes loopt. Dit betekent ook dat Noah vandaag niet de kans krijgt om de baas te spelen en niks te doen.
Nienke lacht en ik wiebel vrolijk met mijn wenkbrauwen. Op de een of andere manier vindt zij het totaal niet gek om door haar ouders aangesproken te worden met ‘lieverd’ of elk ander koosnaampje dat ze voor haar hebben. De meesten zouden dat juist verschrikkelijk vinden.
‘Moederskindje,’ zegt Noah.
‘Oké! Ik ga de winkel opengooien,’ klinkt er door de speakers. ‘Werk ze allemaal en wees op tijd met de pauzes.’
‘Dank je!’ roepen alle aanwezigen en voor ik het weet, staat Nienke haar moeder voor me met de sleutels.
‘Ziet er goed uit, Jen,’ zegt ze als ze naar mijn toonbank kijkt.
‘Dank je, Sandra.’ Ik glimlach en kan het niet laten om via mijn ooghoeken even naar Noah te kijken, die totaal niet ver is met het brood. Wat is het heerlijk om af en toe gerechtigheid te krijgen.
Ik doe de sleutels in het gat naast de deur en draai ze om. Het is buiten schemerig, bijna donker nog. Het eerste uur zal het niet druk worden. Mij zal je niet horen klagen.
‘Goedemorgen!’ Ik kijk op van mijn snijmachine en zie dat Niall al huppelend de afdeling op komt.
‘Hey Niall.’
‘Je bent te laat,’ zegt Noah. Niall geeft me een knuffel en zucht in mijn oor. Hij is net zo’n fan van Noah als ik ben. Totaal niet dus.
‘Dat weet ik. Twee hele minuten om precies te zijn,’ zegt Niall.
‘Je moest toch eerder beginnen?’
‘Niet als je afspreekt om langer te blijven.’
‘Maar...’
‘Noah! Kom op!’ roept Niall. ‘Het is veel te vroeg om zo te zeuren.’ Noah houdt direct zijn mond. Op de een of andere manier heeft hij altijd een beetje ontzag voor Niall.
Niall is een persoon die nooit ruzie maakt met wie dan ook. Hier en daar reageert er soms een klant onvriendelijk tegen hem als er iets niet goed is, maar echt boos worden ze nooit. Het zal zijn rustige en vriendelijke uitstraling wel zijn.
‘Neem jij me over?’ vraag ik. Ik pak een stapel pekelvlees in. Niall kijkt er met een zuur gezicht naar.
‘Ja. Wat moet er gedaan worden?’ Ik glimlach en bijt op mijn lip. Niall maakt zijn ogen groot en schudt hevig met zijn hoofd. ‘Nee. Niet de lever?’
‘Oh ja wel.’
‘Ik had het kunnen weten.’ Runderlever snijden is het meest verschrikkelijke dat er bestaat. Vrijwel iedereen stelt dat uit tot het laatste moment. En dat is voor vandaag nu. De laatste onsjes liggen op toonbank en het gaat hard. Lever is het meest geliefde bij de klant.
‘Veel plezier ermee,’ lach ik. ‘Ik ga het koek en snoep opstarten.’
‘Moet je niet op iemand wachten?’ Ik kijk Niall vragend aan. ‘Je grote vriend.’
‘Oh, hij.’
‘Je oude scharrel.’
‘Pardon?’ vraag ik lachend. ‘Oud is ‘ie zeker, maar hij is geen scharrel.’
‘Normaal is hij er toch al?’
‘Dat klopt,’ zeg ik en ik draai me langzaam om. Ik loop achter de toonbank langs en verplaats me naar de overkant van de afdeling. ‘Maar meneer Tomlinson komt als hij vindt dat het tijd is dat hij komt.’

Super leuk dat het verhaal zo goed ontvangen wordt! Heel fijn om dit verhaal eindelijk uit te werken zoals ik het al twee jaar probeer!

Reacties (3)

  • diligitis

    Echt geweldig!

    1 jaar geleden
  • LarryNiam

    Oh my super schattig<3
    Snel verder:)

    1 jaar geleden
  • TAMOCHi

    Me likessss
    ‘x

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen