Kozik staarde met grote ogen naar de vele bloeduitstortingen en zwellingen op Lottes gezicht.
      ‘Heeft hij dit gedaan?’ vroeg hij voordat ze ook maar iets kon zeggen. Hij wist het antwoord echter al – hij kon geen andere reden bedenken waarom ze hier zondagochtend vroeg voor de deur stond.
      ‘Hij was dronken,’ vertelde ze. Haar lippen waren gezwollen en op twee plaatsen gespleten, zodat het praten wel pijn moest doen. ‘Hij ging vannacht vreemd en toen ik daar wat over zei, sloeg hij me in elkaar. Vanochtend had hij spijt – maar hij wil me niet meer zien.’
      ‘Dat is dan in elk geval nog één verstandig besluit,’ gromde Kozik. Weer staarde hij naar de verwondingen. Hij dacht terug aan de goedlachse jongen die hij jaren geleden had leren kennen; die met onhandige grapjes zijn plek tussen anderen had geprobeerd te vinden. Hij was altijd onschuldiger geweest dan de anderen, onhandiger – jonger. Nooit had hij kunnen voorspellen dat hij in iemand zou veranderen die zijn eigen vriendin – of wat ze dan ook voor hem was – zou mishandelen.
      ‘Je moet bij hem uit de buurt blijven,’ benadrukte hij.
      De radeloze blik in haar ogen vertelde hem echter al dat ze dat niet zou gaan doen. ‘Ik kan hem niet in de steek laten, Kozik. Ik ben veel te bang dat hij… dat hij weer…’
      Kozik zuchtte. Ze hoefde de zin niet af te maken. Juice had niet veel meer sinds hij Dana was kwijtgeraakt. Hij distantieerde zich van zijn familie, van de club… De anderen probeerden geduldig met hem te zijn, maar na een jaar hield ook dat een keer op. Ze konden niet op hem bouwen, hij kon niet laten rusten wat er gebeurd was en het feit dat hij tot tweemaal toe zijn leven had geprobeerd te nemen, had eigenlijk al genoeg reden moeten zijn om hem eruit te stemmen.
      Het was echter iets waar ze nooit over spraken. Iedereen was bang dat de knul er echt een einde aan zou maken en tegelijkertijd voelden ze zich schuldig omdat geen van hen ook maar íéts voor Dana had kunnen doen.
      Lotte had tot twee keer toe voorkomen dat hij aan een overdosis was gestorven. Hij begreep haar angst, maar op deze manier kon ze ook niet doorgaan.
      ‘Is hij nu nuchter?’
      ‘Hij is net uit bed. Maar het zal me niet verbazen als hij alweer aan de fles zit.’
      ‘Blijf hier.’ Hij gaf haar de sleutel van zijn huis. ‘Ik zal zorgen dat hij niet alleen is, maar totdat hij weer bij zijn positieven komt blijf jij bij hem vandaan. Begrepen?’
      Het meisje staarde naar de grond. ‘Ik hou van hem,’ fluisterde ze.
      Hij legde een vinger onder haar kin en dwong haar blik omhoog. ‘Dat geeft hem niet het recht om je te mishandelen. Is hij nou helemaal gek geworden. Het kan me niet schelen hoe verrot hij zich voelt – Sons slaan geen vrouwen.’
      Woede baande zich een weg door zijn bloedbaan toen hij Lottes verwonde gezicht nog eens in zich opnam. In een flits zag hij Dana’s gezicht voor zich, bloedend en gezwollen. Hij klemde zijn kaken op elkaar. Zag Juice dan niet waarin hij aan het veranderen was? Misschien zou die wetenschap hem helpen hulp te accepteren.
      Met zijn gedachten nog steeds bij Dana trok hij het meisje even tegen zich aan en kuste haar voorhoofd, daarna stapte hij snel langs haar heen terwijl een naar gevoel zich door hem heen verspreidde. Heel even, voor een kortstondig ogenblik, had het geleken alsof Dana terug was. Hij haalde een paar keer diep adem om zijn emoties te bedwingen en stapte toen op zijn motor.

Kozik was verrast toen de deur zowaar open werd gedaan toen hij aanbelde. Hij wist niet hoe hij Juice’ blik moest duiden, het leek alsof hij vooral schuld voelde maar dat onder het kleed van onverschilligheid probeerde te schuiven.
      ‘Laat me binnen,’ zei Kozik met een grom.
      Juice stapte naar achteren en zei niets. Hij stak zijn handen in zijn zakken en slenterde naar de woonkamer, waar hij tegen de eettafel leunde.
      ‘Lotte stond net voor mijn deur.’
      De naam van het meisje bleek genoeg te zijn om Juice zijn hoofd te laten buigen. Stilletjes staarde hij naar de grond. Met een zucht keek Kozik naar hem. Natuurlijk, een deel van hem had met de jongen te doen, maar zijn verdriet rechtvaardigde zijn agressie niet.
      ‘Weet je aan wie ze me deed denken? Aan Dana.’
      Met een ruk keek Juice op. Iets onstuimigs kolkte in zijn ogen, alsof de naam van zijn geliefde tot een vloek was verworden in dit huis. ‘Praat niet over haar.’
      ‘Jawel, dat doe ik wel.’ Plotseling kon hij zijn verongelijktheid niet meer voor zich houden. ‘Jemig Juice, wat bezielde je?!’
      ‘Ik weet het oké,’ snauwde hij terug. ‘Ik heb er spijt van.’
      Kozik rolde zijn ogen. ‘Nou, dat is fijn dat je spijt hebt. Stel dat je haar dood had geslagen, denk je dat je spijt dan enig verschil zou hebben gemaakt?’
      Juice klemde zijn kiezen op elkaar.
      ‘Je hebt het echt niet door hè? Je kilte, je woedeaanvallen… je verandert in de man die je zo erg haat. Denk je eens in dat Dana terug zou komen en je zo ziet. Wat ben je dan, haar nieuwe Maddox?’
      Voor hij iets kon zeggen, stoof de man op hem af en duwde hem hard tegen de muur. Kozik wist zijn armen echter vast te grijpen en bracht zijn gezicht tot vlak bij het zijne. ‘Je wordt net zo’n monster als hij als je niets aan je gedrag verandert.’
      ‘Ik ben niet zoals Maddox! Ik dwing Lotte toch niet om te blijven? Man ik wil júíst dat ze weggaat, zodat dit niet nog een keer gebeurt!’
      ‘Mensen die om je geven uit je leven bannen helpt je niet om jezelf weer onder controle te krijgen. Je moet zélf je levensstijl veranderen. Zoek hulp, Juice. Maak een afspraak met een psychiater, ga naar een afkickkliniek. Neem dit van een ex-verslaafde aan: je kunt dit niet alleen en onze hulp is ook niet genoeg.’
      De man trok zijn armen los en stapte snuivend naar achteren, zonder aanstalten te maken hem opnieuw aan te vallen. ‘Denk je nou echt dat er een psychiater is die mij kan helpen?’
      ‘Natuurlijk. Die mensen zijn opgeleid om je te helpen. Juice ik snap dat je door een hel gaat, maar je bent heus niet de enige op aarde die trauma’s moet verwerken. Als zij baat hebben bij hulp, heb jij het ook – of je kan het op zijn minst probéren. Als je niets verandert dan raak je álles kwijt. Lotte. De club. Je vrienden – je familie. En jezelf – je zult veranderen in een monster, in hetzelfde slag mens als diegene die jou dit, die Dana dít, heeft aangedaan. Raap jezelf bij elkaar man. Dat we amper vooruitgang boeken, wil niet zeggen dat we Dana hebben opgegeven. Hap is ergens mee bezig. Zorg dat jij weer… jezelf bent als we je nodig hebben. Als Dana je nodig heeft.’
      Juice kneep zijn ogen dicht. Zijn woorden verergerden duidelijk zijn kater, maar het was tijd dat iemand eens de waarheid tegen hem sprak. Al te lang keken ze met de handen op de rug gebonden de andere kant uit terwijl ze wisten dat het bergafwaarts met de jongen ging.
      Juice hees zichzelf op de eettafel en staarde voor een lange tijd naar de grond.
      ‘Oké,’ zei hij uiteindelijk. ‘Ik zal een afspraak maken bij een afkickkliniek.’
      Kozik had genoeg ervaring met verslaafden om te weten dat van uitstel afstel zou komen. ‘Ga douchen. Dan maak ik een ontbijt voor je en daarna ga ik met je mee naar een kliniek waar ik zelf ook een tijdje heb gezeten.’
      Juice keek hem schichtig aan. Weer flitsten er verscheidene emoties voorbij, maar uiteindelijk knikte hij alleen zwijgend en verdween naar de badkamer.

Reacties (3)

  • NicoleStyles

    Kozik my all time favorite hero!

    2 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Kozik is mijn nieuwe held. Ik ben nog steeds ontzettend kwaad op Juice. Er is geen excuus voor wat hij gedaan heeft. Wie weet heeft Maddox ook een aantal zware dingen meegemaakt in zijn leven. Dat zou dan nog geen reden zijn om het hem te vergeven of zijn gedrag goed te keuren. Mensen zijn geen potentiële nevenschade om over een trauma heen te komen, dus vind ik het ook geen excuus dat Juice zijn woede op Lotte afreageert.

    2 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Hulde voor Kozik

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen