Foto bij 31

That's right, we stay
We're safe and we're well provided
And when we look to the future
There you are
You'll be okay
In time you'll learn just as I did
You must find happiness right
Where you are

Ravenna Morena.




''Jullie hebben wat?'' vroeg ik op geschrokken toon. ''Zeg alsjeblieft dat jullie een fucking grapje maken.'' mijn zus snoof diep in en blikte pijnlijk naar Richard die zijn arm bezorgd om haar schouders heen had geslagen. Hij reikte zijn hand uit, die ik kil negeerde. ''Je woont nu tijdelijk bij ons meisje, dit is echt het beste, zowel voor je moeder als voor jou.'' ik schudde mijn hoofd en stapte vol paniek naar achteren, half struikelend over mijn eigen voeten heen, de tranen vloeiden over mijn inmiddels rode wangen heen. ''Nee, ik haat jullie, waarom hebben jullie niet om mijn mening gevraagd, ik heb hier ook wat over te zeggen!'' gilde ik, terwijl de tranen moeiteloos over mijn wangen bleven stromen, ze bleven komen. ''Je bent dertien Ravenna, jij hebt hier geen zeggenschap in, daar ben je te jong voor, wij weten wat het beste is voor jou.''
''We hebben het wel over mijn moeder! Ik heb ook recht om te weten wat er gebeurd met haar! Jullie zijn zo onverantwoordelijk en gemeen.'' gooide ik eruit terwijl ik mijzelf omdraaide, hen de rug toekerend, dat was wat ze beide verdienden. ''Ho eens jongedame.'' mijn zus haar stem klonk bezeerd door mijn uitspraak, maar de strenge toon was nogsteeds duidelijk hoorbaar in haar gebroken stem.
Ruw werd ik omgedraaid, ze omsloot mijn kin met haar vingers, ik werd gedwongen te kijken in haar vuurspuwende ogen. ''Weet je wat pas onverantwoordelijk is? Jezelf elke dag lam zuipen terwijl je een dochter van dertien hebt rondlopen! Wat wij doen is voor je eigen bestwil godsamme, waarom bescherm je haar nog zo! Na alles wat ze heeft gedaan.'' gefrustreerd gooide ze haar handen in de lucht. Ik sloot mijn armen over elkaar heen en bleef haar aankijken op een linke manier. ''En Dani dan, daar word natuurlijk niet aan gedacht, die zie ik hier niet staan.'' snoof ik arrogant.
''Dani is bij haar vader en hij zal de volledige voogdij over haar nemen, dus maak jij je daar maar geen zorgen om.'' beantwoordde Richard mijn vraag op brommende toon, hij was mijn koppige en puberale gedrag duidelijk zat, en dan wilden hun dat ik hier zou spenderen de aankomende weken, maanden.. Misschien zelfs wel jaren. ''Dus Dani is impriciepe nu afgepakt van mam?'' Richard schudde zijn hoofd. ''Nee niet afgepakt, maar ze gaat nu wel bij haar vader wonen ja, en daar zijn je zus en ik het volledig mee eens, maar aangezien jij geen vader hebt, nemen wij de zorg van jou op ons.''
Ik liet mijn gedachten afdwalen naar mijn moeder, hoe zou ze zich voelen op het moment.. Genaaid, zo zou ze zich voelen.
Ik kende mijn moeder, ze was zwak, enorm zwak, kliniek of niet, ze zou altijd kiezen voor de alcohol, altijd.
''En wie zegt dat mama nuchter uit die kliniek komt, als ze één stap buiten de kliniek zet gaat ze toch weer zuipen.'' fluisterde ik zachtjes, maar net hard genoeg om mijn zus te laten zuchten. ''Jij bent zo'n koppig, eigenwijs meisje, je hebt niet eens vertrouwen in mama.'' ik lachte humorloos. ''Nee dat heb ik zeker niet, niet na al haar gebroken beloftes, ze zal alcohol altijd boven mij verkiezen, altijd boven jou, mij en Dani verkiezen en dat weet je zelf ook, dus doe nou niet zo dom en onwetend Daan.'' de tranen stroomden opnieuw over mijn wangen heen. Danielle probeerde me in een knuffel te trekken, ik schudde mijzelf koppig los. ''Alcohol is het belangrijkste in haar leven Danielle, en dat zal het altijd blijven.''
Danielle trok me ditmaal sterker in haar armen, ze nestelden haar kin op mijn hoofd.
''Ik beloof je dat ze deze keer haar belofte nooit meer zal breken Ravenna, heb er gewoon een beetje vertrouwen in.''


Betraand keek ik naar mijn moeder die ruw in de politie wagen werd geduwd, mijn vader werd ook hardhandig aangepakt, maar dat deed me niks, al schopten en sloegen ze hem kreupel.
Mijn onderlip begon oncontroleerbaar te trillen, mam.. mama, straalbezopen.
Weer een gebroken belofte, alsof het er al niet genoeg waren.

''Mam?'' ik liep voorzichtig naar de vrouw voor mijn neus, haar gezicht was voller, haar wangen hadden een gezonde blos, haar haren gewassen en in een pittige coupe geknipt. Ik herkende haar gewoon niet, ze was zo anders.
Ze opende haar armen twijfelend, op haar gezicht een zwak glimlachje gesierd, ze zag er prachtig uit, zo mooi had ik mijn moeder nog nooit gezien. ''Ja het is mama meisje.'' ik herkende haar stem meteen, het was haar echt.
Met die woorden vloog ik in haar armen, ik snoof haar geur dankbaar op, deze keer rook ze niet naar alcohol.
''Mam, wauw het is je echt gelukt.'' fluisterde ik zachtjes, ze wreef haar handen door mijn haar heen, kort hummend.
''Ja, ik weet het, ik ben er zelf ook een beetje verbijsterd van..'' Ik voelde hoe ze haar andere arm van me losmaakte en opende voor mijn oudere zus. ''Oh meisje, bedankt.'' fluisterde ze zachtjes, gericht naar mijn zus.
''Ik heb dit echt nodig gehad.'' bracht ze uit op fluisterende toon. Misschien had mijn zus toch wel gelijk, misschien was dit inderdaad een hele goede keuze geweest.
''Ik zal nooit meer een druppel alcohol aanraken, mijn dochters zijn het belangrijkste voor mij.''


''Tante, tante, pfff tante.'' geschrokken blikte ik naar Vince, hij hield zijn beker ongeduldig in zijn handje geklemd. ''Ja Vince?'' vroeg ik verward.
Hij zuchtte diep uit, terwijl hij de beker in mijn gezicht duwde. ''Eindelijk, ik vroeg al twintig keer of ik alsjeblieft nog een beetje chocolademelk mag.'' ik schudde mijn hoofd, maar herstelde mijzelf daarna weer snel. ''Ja.. Tuurlijk.'' stamelde ik nogsteeds op verwarrende toon, ik liep naar de koelkast toe en greep het pak chocolademelk eruit. Ik schonk zijn mok vol en duwde hem terug in zijn kleine handjes.
''Kom je zo weer mee dansen tante, we zijn aan het dansen en aan het zingen, je doet wel mee toch zo meteen?'' vroeg hij terwijl hij gulzig van zijn chocolademelk dronk. Ik wierp een korte blik naar buiten, mijn zus en zwager waren in gesprek met de politie agenten, mijn moeder en vader zaten achterin in de auto, met hen handen op hen rug geboeid. ''Ja ik kom er zo aan, ga maar alvast ja.'' spoorde ik hem aan.
Geconcentreerd probeerde ik een beetje lip te lezen, waar hadden ze het over, wat ging er gebeuren met hen?
Waar ze het ook over hadden, mij zou het toch niet verteld worden. Mijn zus had een rare angst ontwikkeld, ze was als de dood dat als ik teveel betrokken zou worden in problemen zoals deze, ik mijzelf van een brug af zou gooien of mijzelf wat aan zou doen. Zo zwak was ik niet, het maakte me gek dat ze me in dit soort dingen nooit betrok, ik was volwassen.
Ik zag hoe de agenten verdwenen in de auto, en de straat uitreden met mijn moeder, en vader achterin. Het aanzicht deed me zeer, zoveel zeer. Ik kon niet geloven dat mijn moeder opnieuw een belofte had gebroken, het kwam door hem..
''Ravenna?'' ik draaide me om en keek in de vertrouwde ogen van Harry, ik schraapte mijn keel snel. ''Ja.. Yes?''
Hij wreef over mijn rug heen. ''Are you alright?'' ik zag hoe hij zijn ogen over mijn gezicht liet glijden, ik voelde me een beetje beschaamd, hij had mijn ouders gezien in een toestand waarin je niemand wilt zien.
''Yes i'm fine, don't worry about it.'' wuifde ik hem, mijn gevoelens namen toch plotseling de overhand, ik liet mijn hoofd tegen zijn borstkas aanvallen, huilend sloeg ik mijn armen om hem heen. ''I'm sorry, i'm so sorry you had to see that, i hate them.'' snikte ik luid. Hij suste zachtjes, zijn handen om mijn middel heen geslagen. ''No sweetheart, don't you worry about it, it isn't your fault.'' ja, tuurlijk was het mijn fout niet, dat snapte ik ook wel, maar het deed me wel zeer ze zo te zien, en dan vooral mijn moeder, vooral na de allerlaatste belofte die mijn moeder me had gemaakt. ''I know.''
Voetstappen naderden ons en ik hoorde mijn zus zuchten. ''Meisje..'' begon ze, haar hand plaatste ze op mijn onderrug. Ik gaf een tik tegen haar hand, gepijnigd trok ze hem terug. ''Laat jij mij maar even met rust als je wilt.'' snauwde ik.
''Wil je er niet over praten.'' ik trok mijn wenkbrauw omhoog, meende ze dit nu? Met haar wilde ik echt niet praten nu.
''Praten? Praten, mijn mening telt toch niet bij jou.'' ze schudde haar hoofd en keek kort naar Harry. ''Well, you talk to her then.'' met die woorden verdween ze uit de keuken. Harry sloeg opnieuw zijn armen om mijn middel heen.
''Ravenna..'' hij zuchtte eens diep uit. ''You can't just lose your temper, everytime you get a little upset.'' hij hield zijn armen strak om mijn middel geklemd. Direct schoten mijn ogen open van zijn woorden. Ik probeerde mijzelf los te rukken uit zijn greep, waarin ik gegarandeerd faalde, wat probeerde ik eigenlijk, hij was te sterk. ''Asshole.'' beet ik hem toe.
Hij had geen idee wat dit met me deed, hoe zo'n leuke avond had kunnen omslaan door enkel een paar seconde mijn dronken ouders te moeten aanzien, ik was echt niet dramatisch aan het doen, hij had geen enig idee wat dit met mij deed. ''This isn't you.'' begon hij sputterend terwijl hij me stevig tegen hem aangeklemd hield, hij hield mijn handen stevig beet.
''You were so different when we talked on Twitter years ago.'' verzuchtte hij.
''Yes, surprise Harry i grew the fuck up.'' dit keer wist ik mijzelf los te rukken, meteen begon ik te huilen. Natuurlijk was ik niks meer zoals vroeger, we waren inmiddels tien jaar verder, tien jaar gevuld met bullshit verder.
''I'm sorry, i just...'' probeerde ik mijzelf te verontschuldigen. Ik schudde mijn hoofd en liep met rap tempo naar de gang waar ik mijn jas aantrok. ''Wat een geweldige pakjesavond.'' mompelde ik woedend in mijzelf.
Ik trok de deur open en verdween in de donkere avond, op dit moment had ik maar één iemand nodig.

''Hey Charlot.'' fluisterde ik zachtjes terwijl ik plaats nam naast de steen, ik liet mijn ogen glijden over de foto die zich op de steen bevond. Ze zag er zo prachtig uit, haar prachtige lach, haar mooie donkere ogen en haar ravenzwarte haren. Deze foto had ik uitgekozen toen Rita, Nathan en ik de steen ontwierpen. ''Sorry dat ik een tijdje niet geweest ben, ik woon momenteel in Londen, maar dat wist je wel, althans je wist dat ik het van plan was.. Of althans.. wij.. eigenlijk.'' ik plukte afwezig aan het onkruid wat zich rondom haar graf bevond, het zag er een beetje verwaarloosd uit, het voelde raar hier te zijn, er hing een koud briesje, het feit dat ik me midden op een begraafplaats bevond liet het briesje nog net wat kouder aanvoelen voor mijn gevoel, er hing een kille stilte op de begraafplaats, ik was hier de enige, niet zo gek ook, het was dik na tienen in de avond. ''Ik voel me zo alleen de laatste maanden en zo schuldig tegenover jou, er is zoveel gaande Charlot en ik wensde dat je hier was, ik heb je zo nodig, je zou zo teleurgesteld in me zijn op dit moment, ik maak er een zooitje van, echt een ongelooflijk zooitje.'' snikkend legde ik mijn hand op haar foto, strelend over haar prachtige lach, ik had haar meer dan wie dan ook nodig. Maar ze was er niet..
''Ik voel me zo slecht, ik doe zo kut tegen iedereen, tegen mijn zus, tegen Harry.'' een zachte grinnik rolde over mijn lippen, ik draaide mijn pols richtend naar de steen waar haar foto zich op bevond. ''Over dat gesproken, ik ben onze weddenschap nagekomen hoor, je had zeker nooit gedacht dat ik hem zou winnen hé.''
Ik draaide mijn pols weer, mijn ogen laten glijdend over de sierlijke letters. ''Van mijn zus gehad, toen ik in het ziekenhuis lag.'' zei ik afwezig. ''Ik lag in het ziekenhuis door mijn eetstoornis, ja ik weet het je haat me nu vast echt.'' ik zuchtte diep uit, wat deed ik hier eigenlijk. ''Ik weet niet eens of je me hoort, of ziet, wat een idioot ben ik, dik na tienen naar een begraafplaats gaan, Charlot ik ben echt de weg kwijt hoor.'' lachte ik door mijn tranen heen. ''Ik heb je gemist en ik had eerder naar je toe moeten komen.'' begon ik mijzelf te verontschuldigen.
''Alles gaat zo, zo.. Niet hoe ik wilde Charlot, opeens heb ik bekendheid, heb ik gevoelens voor Harry of weet ik veel wat het is, ik haat het leven nu, ik weet niet hoe ik me moet voelen Charlot, hoe ik me moet uiten, wat ik ermee aanmoet, mijn zus zeg, ja je moet kansen aanpakken en je hart openen voor Harry, maar wat als het gewoon misgaat, ik weet het niet.''
Ik zuchtte geëmotioneerd uit, het was stil, enkel het geluid van wat krekels was hoorbaar en natuurlijk van de zingende uil.
''Jij was de enige die me zo goed begreep, ik weet gewoon niet hoe ik me moet gedragen, hoe ik moet genieten van het leven, vooral niet zonder jou, en vooral niet nu met al die nutteloze heisa eromheen, m'n moeder is deze avond gearresteerd, we hadden een sinterklaasfeestje, ze stond stomdronken voor de deur met je raad nooit wie.. Mijn vader.. Kun je het geloven Charlot die eikel duikt opeens op sinds ik een beetje bekend ben, debiel toch, deze pakjesavond was echt de vreselijkste pakjesavond die ik ooit meegemaakt heb, echt serieus.''
Ik liet mijn handen rusten op mijn benen. ''Ik voel me zo dom, ik praat hier tegen een fucking steen.'' bromde ik opeens geërgerd. ''Ik ben zo'n fucking debiel, waarom lucht ik mijn hart bij een fucking steen, je bent hier niet, je bent hier niet, je komt nooit meer terug, je bent gewoon fucking weg.'' mijn ademhaling versnelde, Charlot was er niet, Charlot zou nooit meer terug komen, ze was dood, wat deed ik hier?
''Fucking kut zooi, wat doe ik hier.'' ik liet mijn ogen glijden over de begraafplaats, een benauwd gevoel kroop over mijn lichaam heen, waarom the fuck was ik hier überhaupt, welke debiel gaat er rond deze tijd naar een begraafplaats? Om haar hart te luchten bij een fucking steen?
Vol paniek rende ik weg van Charlot, het leek een doolhof hier, de donkere paadjes, ik had geen idee waar ik vandaan was gekomen. Vol paniek zocht ik in de rondte, de grafstenen gaven me rillingen, ik wilde hier weg.
Ik greep vol paniek naar mijn haar, ik had ook helemaal niks bij, geen mobieltje, geen zaklamp of iets, ik moest het doen met het licht van de maan en één enkele zwak verlichte lantaarnpaal die zich bevond op de begraafplaats.
Ik was hier gewoon helemaal alleen.
Ik kauwde nerveus op mijn onderlip, ik met mijn goede ideeën altijd.
Ik verstijfde bij het horen van een ijzige doch bekende stem.


''Kijk eens aan, als we daar de enige echte Ravenna Morena niet hebben.''

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen