Foto bij H12: Familie ~ Nick

Eenmaal thuis, maakte ik wat thee klaar en ging Khana zich al omkleden. Het was nog steeds warm en zeker als je donkere kledij droeg. Ik moest toegeven dat ik niet had verwacht dat de spanning tussen Khana en haar vader zo erg was, maar er was op zich niets ernstigs gebeurd. Het was vreemd dat hij dit niet naar zijn vrouw toe had, maar enkel naar Khana en nu ook naar mij. Kort grijnsde ik onbedoeld, omdat ik zijn poging om mij te intimideren wel grappig vond. Ik was tenslotte al ongeveer 400 jaar oud, ik had al ervaring met dat soort mensen. Net toen ik de twee tassen thee op de keukentafel zette, kwam Khana terug binnen in een jurk. “De thee is nog warm”, zei ik en ze knikte even vermoeid. “Ga jij je niet omkleden?” vroeg ze toen en ik knikte. “Dat was ik net van plan ja”, antwoordde ik en ik liep naar mijn kamer, om dan via mijn badkamer naar mijn kledingruimte doorliep. Kort keek ik naar mijn kluis die daar ergens stond, maar kleedde me toen om en liep terug naar de keuken. Ik zag echter dat Khana buiten stond met de twee tassen thee op een tafeltje. Zelf propte ik nog snel enkele koekjes in mijn mond en liep toen ook naar buiten.

Ik zette me neer in een stoel en zag dat Khana ver weg zat met haar gedachten. Ik besloot niets te zeggen en pakte mijn tas, om dan wat te drinken. Opeens zuchtte Khana en ze sloot even haar ogen terwijl ze naar achteren leunde. Toen kwam ze terug recht en wreef kort over haar gezicht, waarna ze zei: “Je hebt waarschijnlijk enkele vragen omtrent mijn vader geloof ik?” Ik haalde mijn schouders op en antwoordde: “Ja, maar je hoeft ze niet te beantwoorden als je het nog niet ziet zitten.” Ze snoof humorloos en zei: “Dat moment gaat nooit komen, dus vraag maar raak. Het leidt me dan ook wat af.” Ik knikte en dacht even na. “Waarom doet jouw vader zo tegen je?” vroeg ik toen maar om te beginnen en ze pakte haar tas met thee. “Omdat ik niet zijn biologische dochter ben en hij liever zelf een kind had gekregen”, zei ze uiteindelijk en ik trok verward een wenkbrauw op. Toen Khana dit zag, zei ze: “Had ik nog niet verteld dat ik geadopteerd ben?” “Nu wel”, antwoordde ik en ze glimlachte even.

“Ik heb tot mijn 14de in een weeshuis gewoond, waarna mijn ouders mij hebben geadopteerd. Mijn moeder mocht om medische redenen niet zwanger worden en mijn vader was onvruchtbaar verklaard, dus om hun kinderwens te vervullen hebben ze mij geadopteerd. Het was vooral mijn moeder die graag een kind wou”, vertelde ze en ze leek even verzonken in haar herinneringen. Er lag een droevige blik in haar ogen terwijl ze van haar thee dronk, maar ik zei er niets van. In plaats daarvan vroeg ik: “Dus geen broers of zussen?” Even leek het alsof ze ineen kromp, maar ze zei toen kort: “Nee.” Ik knikte en het was weer even stil. “En jij?” vroeg Khana opeens en ik keek haar niet-begrijpend aan. “Hoe is het met jouw familie? Heb jij broers of zussen?” vroeg ze toen en ik wendde mijn blik af. Verschillende herinneringen stroomden binnen terwijl ik voor mij uit staarde en een zucht ontsnapte uit mijn mond. Ze had over haar familie verteld, dus waarom ik niet? Ik wist het antwoord op die vraag: omdat ik ze wilde vergeten. “Nick?” vroeg Khana en ik haalde even diep adem, waarna ik begon te vertellen.

“Ik… mijn ouders en ik hebben nooit echt een goede band gehad. Ik heb al meer dan 300 jaar geen contact meer met ze gehad. Voor zover ik weet, heb ik nog een broer en een zus, maar ik weet ook niet waar ze zijn of hoe het met hen gaat. Het maakt me ook niets uit, zij wilden me tenslotte niet”, zei ik met een bittere toon en ik voelde hoe mijn vuisten zich balden. Boven ons begonnen wolken samen te komen en het was stil. “Het spijt me voor je, al die jaren moeten lang zijn geweest zonder familie”, zei Khana toen voorzichtig en ik haalde mijn schouders op. “Mijn vrienden zijn een betere familie voor mij dan dat mijn familie dat ooit is geweest”, zei ik en stond toen op, om dan naar binnen te lopen. Ik ademde een paar keer in en uit, maar de spanning bleef in mijn lichaam. Ik besloot maar om mij om te kleden en naar de dojo te lopen, waar ik hard tegen de zak die aan het plafond hing, begon te stampen en te slaan.

Buiten hoorde ik wat gedonder en het was vrij donker geworden, maar er was geen regen of wind. Met elke slag en stoot voelde ik meer en meer energie vrij komen en voor ik het wist, sloeg ik zo hard dat de zak door de dojo vloog en tegen de overliggende muur knalde. Hij spatte open en de vulling vloog alle kanten op. Hijgend keek ik ernaar en zag toen het licht in mijn huis knipperen. Buiten was het beginnen regenen en de wind liet de bomen ruw heen en weer zwaaien. Er schoot een bliksemflits door de hemel en werd meteen door een luide donderslag gevolgd. Met een gefrustreerde schreeuw zakte ik op mijn knieën en eindelijk voelde ik mezelf rustiger worden. Ook de storm kalmeerde en ik sloot mijn ogen. Ze hadden mij verstoten, ze hadden me uit huis gezet voor ik zelfs maar begon te puberen. Ik was weerloos, ik had niets, NIETS! Ze hadden mij in de steek gelaten toen ik hen het meeste nodig had. En dat, dat ging ik nooit vergeten…

Reacties (1)

  • Kaffaljidhmah

    ... Heeft Nick Khana nou buiten in de regen laten zitten?:|

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen