Foto bij H14: Brandwonde ~ Khana

De volgende ochtend werd ik vrij vroeg wakker en ik zag dat de storm weg was. De zon scheen al wat tussen mijn gordijnen door in mijn kamer en mijn klok gaf 9u00 aan. Na een kort ontbijt liep ik naar de wasruimte en stak mijn was in een machine. Toen dat gebeurd was, begon ik allerlei klusjes te doen zodat ik mijn gedachten kon verzetten. Op een bepaald moment zag ik dat het al 12u00 was geweest, maar Nick had ik nog niet gezien. Ik besloot om naar zijn kamer te gaan om te zien hoe het met hem was. Die woede zat blijkbaar nog steeds diep…

“Nick?” vroeg ik terwijl ik op de deur klopte. Toen er geen antwoord kwam, opende ik de deur en stapte naar binnen. Ik zag dat Nick nog in bed lag en zijn ogen waren gesloten. Er stond een frons op zijn voorhoofd en hij mompelde vanalles terwijl hij onrustig bewoog. Ik keek naar buiten, maar het weer was nog steeds rustig. Hoewel hij zei dat hij amper tot nooit sliep, had hem sinds ik hem kende al twee keer slapend aangetroffen, met deze keer erbij. “Nick?” vroeg ik en ging bij hem op bed zitten. “Nee… nee…”, mompelde hij en schudde even zijn hoofd. Toen draaide hij weg van mij en mompelde: “Niet… mijn schuld… Ongeluk…” Niet-begrijpend keek naar hem, maar hij had absoluut niet door dat ik er was. Weer zei hij ‘nee’ en hij begon onrustiger te bewegen. Zijn ademhaling versnelde en ik zag dat er weer wolken boven het huis samenpakte. “Nick… Nick!” zei ik en probeerde hem wakker te krijgen, maar het lukte niet.

Ik pakte hem bij zijn schouder beet en begon te schudden, maar ik zag te laat dat hij een vlam in zijn handpalm had gecreëerd. Hij pakte me bij mijn onderarm vast en ik schreeuwde even door pijn van die vlam. Ik wist me los te trekken en keek geschrokken naar mijn arm, die vuurrood zag. Opeens leek Nick te stoppen met ademen, waarna hij met een ruk overeind schoot en uit het niets een mes tegen mijn keel aan hield. Geschrokken bleef ik doodstil zitten terwijl Nick nog een paar keer met zijn ogen knipperde. “… Khana?” vroeg Nick toen verward en hij haalde snel de mes weg van mijn nek. Pas toen had ik door dat ik mijn adem inhield en begon terug normaal te ademen. “Khana, wat… waarom…”, vroeg hij totaal in de war en ik probeerde onopvallend mijn verbrandde arm achter mijn rug te verstoppen. “Je had een nachtmerrie denk ik, het begon te stormen en je wou niet wakker worden”, vertelde ik en Nick trok zijn neus op. “Heb ik iets in brand gestoken?” vroeg hij toen en ik schudde mijn hoofd.

Hij wreef vermoeid over zijn gezicht en zuchtte diep, waarna hij vroeg: “Ik heb je toch geen pijn gedaan, hoop ik?” Ik aarzelde even, want normaal gezien zou ik hier liever over liegen tegen hem, maar ik wist dat hij dat meteen door zou hebben. “Niet al te ernstig nee”, antwoordde ik toen maar en stond op. “Niet al te… wat heb ik gedaan?” vroeg hij toen en weer aarzelde ik. Geen idee of hij schuldgevoelens kende, maar ik wou niet dat hij die zou krijgen. “Nie…”, begon ik, maar voor ik het wist had hij mijn arm vastgepakt en ik kreunde pijnlijk. Met grote ogen keek hij naar mijn arm en ik zag dat er al blaren op verschenen. Snel liet hij weer los en ik hield mijn arm met mijn andere hand vast. Voor hij iets kon zeggen, liep ik al weg om mijn arm onder water te gaan houden. Geen idee of het nog ging helpen, maar ik kon het proberen…

Niet veel later kwam Nick aangekleed de keuken binnen terwijl ik mijn arm onder lauw stromend water hield. “Het spijt me, gaat het?” vroeg hij en ik knikte. “Ja, maar het doet wel nog wat pijn”, zei ik eerlijk en deed de kraan dicht. Ik wou een handdoek pakken, maar Nick pakte een tube en gebaarde dat ik moest gaan zitten aan de eettafel. Ik legde mijn arm op een handdoek die op tafel lag en zag nu duidelijker een handafdruk in mijn arm staan. Nick keek even moeilijk, maar hij begon toch zwijgend de crème erop te smeren en ik beet op mijn tanden. Toen hij klaar was, zei hij: “Normaal gezien moet het open blijven liggen en zodra de crème is ingetrokken, moet er een nieuwe laag op aangebracht worden.” Ik knikte en zei: “Bedankt, misschien geneest het ook sneller als ik weer dat drankje bereid.” Hoewel Nick normaal een vies gezicht zou hebben getrokken, leek hij nu diep in gedachten verzonken en hij stond op. Hij wandelde de eetkamer uit en ik zuchtte even. “Doet het echt pijn? Misschien kan ik helpen”, hoorde ik opeens een meisjesstem naast mij zeggen en ik gilde geschrokken.

Reacties (1)

  • Kaffaljidhmah

    ... kan de kat van gedaante verwisselen? Of heeft Nick nog altijd een persoonlijkheidsstoornis waardoor hij zich nu ook als vrouw voelt:O;)

    1 jaar geleden
    • Allmilla

      ... goed geprobeerd...xD

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen