Foto bij H17: Overtuigen ~ Khana

Nick wandelde gewoon de woonkamer uit en ik zuchtte even. Noah balde boos zijn vuisten en wou opstaan, maar Emma hield hem tegen en schudde haar hoofd. “Laat hem Noah, het is al schokkend genoeg voor hem dat wij hier zijn”, zei ze en hij zuchtte gefrustreerd. Wat ongemakkelijk keek ik naar de lege tas in mijn handen, waarna ik zei: “Jullie zullen wel moe zijn na dit alles, hoe lang hebben jullie wel niet hier in de tuin gezeten?” Emma glimlachte zwak en antwoordde: “Ja, een week in de tuin slapen is inderdaad niet echt comfortabel, maar…” Ze stopte en keek naar de deur waar Nick doorheen was verdwenen. “… we wisten dat hij het niet fijn zou vinden dat we hier kwamen”, maakte ze haar zin af en ik knikte.

Ik stond op en rekte me even uit, waarna ik zei: “Wel, ik heb twee slaapkamers gekuist vandaag, dus ik denk dat jullie daar wel kunnen blijven?” Zowel Noah als Emma keken mij verrast aan en Noah zei: “Ik denk niet dat Nick…” “Ik praat wel met hem, jullie buiten laten slapen kan ik jullie niet aandoen en trouwens, de kamers liggen aan de andere kant van het huis, dus hij zou jullie niet altijd zien”, zei ik schouderophalend en Emma glimlachte even. “En daarbij,” zei ik toen met een kleine glimlach, “jullie ruiken niet al te fris, dus jullie kunnen wel een douche gebruiken. Ik zal wel wat eten voor jullie klaarmaken.” Voor het eerst glimlachte Noah ook even en ik gebaarde dat ze moesten volgen. “Ik laat jullie de kamers wel zien, volg me maar”, zei ik en ze kwamen allebei achter mij aan. Mijn verbrandde arm hield ik wijselijk van mijn lichaam weg en zette mijn tas onderweg nog op het aanrecht.

Terwijl ik spaghetti stond te maken in de keuken, hoorde ik opeens voetstappen en ik draaide me om. “Waarom zijn ze hier nog?” vroeg Nick terwijl hij tegen het aanrecht leunde. “Omdat ze een lange reis achter de rug hebben en uitgeput zijn. Ze zitten in de twee kamers daar, dus je…”, zei ik, maar Nick onderbrak mij door te zeggen: “Ze moeten weg.” Met opgetrokken wenkbrauwen keek ik hem aan en vroeg: “Waarom?” “Omdat ik niets met ze te maken wil hebben”, zei hij bot en ik zuchtte. “Luister Nick, ik weet dat ik hier niet woon en ik hier eigenlijk niets over te zeggen heb, maar je kunt ze toch niet zomaar wegsturen? Als je ze niet als broer en zus wilt zien, bekijk hen dan als verre kennissen die hulp nodig hebben. Ze hadden evengoed naar David kunnen gaan, maar toch hebben ze dat niet gedaan. Ze hebben jou opgezocht, ook al zie ik dat Noah het eigenlijk niet wou. Dat wilt toch zeggen dat ze jouw nog ergens vertrouwen?” zei ik en sneed ondertussen de tomaten in stukken.

Nick keek naar buiten, maar zei niets. “En daarbij…”, zei ik toen aarzelend en ik legde het mes neer. “… om eerlijk te zijn, het gaat om een mythisch wezen. Een feniks zit gevangen en het is ook nog in Egypte. Ik weet dat het een persoonlijk argument is, maar jij wou toch op zoek gaan naar mythische wezens? Jij hebt die post geplaatst, meer dan twee maanden geleden. Daardoor hebben we elkaar ontmoet en die ongelofelijke reis naar Japan gemaakt. Klinkt een reis naar Egypte dan niet verleidelijk? Wat als we het niet voor hen doen, maar voor onszelf? Een mythisch wezen helpen, misschien een mens maar dat is bijzaak, andere mythische wezens opzoeken…”, somde ik op en mijn fantasie begon de vrije loop te gaan. Ik zag mezelf al op een kameel zitten in een woestijn, kijkend naar piramides en dan een feniks zien overvliegen… “… ana?” hoorde ik en verward keek ik op. “Sorry, zei je iets?” vroeg ik genegeerd en ik zag Nick vaag grijnzen. “Volgens mij zat je met je hoofd al in Egypte, nietwaar?” vroeg hij plagend en mijn wangen kleurden rood. “Misschien…”, antwoordde ik en hij lachte. Toen zei hij tot mijn verbazing: “Ik zal erover nadenken”, en hij liep de keuken uit.

Een tijdje later kwamen Emma en Noah de eetkamer binnen en ik hoorde iemands buik rammelen. Noah lachte even en ik zag dat Emma bloosde, dus ik vermoedde dat dat haar buik was. “Ga al maar zitten, ik kom er zo aan”, zei ik en goot het teveel aan water in de gootsteen. Toen zette ik de grote pot met spaghetti op tafel en zei toen: “Tast toe, ik ga wat naar Nick brengen.” Meteen schepte Emma haar hele bord vol en ik pakte als laatste een bord spaghetti, om daarmee naar Nicks kamer te gaan. Daar zag ik echter niemand, dus liep ik naar zijn studeerkamer. Na geklopt te hebben, ging ik de kamer binnen en ik zag Nick in gedachten verzonken naar buiten kijken. “Nick? Ik heb spaghetti bij, ik dacht dat je liever hier at dan bij de anderen”, zei ik en zette het bord neer op zijn bureau. Hij reageerde niet, dus ik besloot om terug naar de eetkamer te gaan en ook wat te eten.

Reacties (1)

  • Kaffaljidhmah

    Ik denk dat Nick nu ook aan kamelen aan het denken isxD

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen