Foto bij 1.5 JvV

Jennifer van Velzen


‘Mam! Help!’ Ik draai me om. Nienke staat met twee platen Valentijnstompoezen voor de deur, die richting de afdeling gaat. Haar moeder staat bij Niall en terwijl zij zich allebei omdraaien, laat Nienke een plaat uit haar handen vallen. Hoppa! Zesendertig mooie, verse tompoezen op de grond. Rijkelijk voor de afvalbak.
‘Ja, zo gaan ze wel hard hè!’ roep ik. Nienke kijkt me beledigt aan en steekt haar tong uit. Het enige wat Niall en Noah kunnen doen, is lachen. Heel veel lachen. Het ziet er ook wel komisch uit allemaal.
‘Nou,’ zucht Sandra. ‘Die kunnen de prullenbak in.’ Nienke zet de andere plaat met tompoezen op de toonbank en pakt van onder de gootsteen een stapel doekjes. Daarbij pakt ze nog wat gewoon papier, een zak en een mop. Al mopperend loopt ze naar haar moeder toe, die al gehurkt op de grond zit en de meest hele tompoezen terug op de plaat gooit.
Ik glimlach hoofdschuddend en draai mezelf weer om. Ik moet nog heel wat doen, wil ik het koek en snoep ook op tijd af hebben. Ik gooi de lege bakken vol met verschillende, verse dropsoorten en in de toonbank sorteer ik alle koeksoorten bij elkaar.
‘Mag ik van jou misschien een heerlijk bak zwarte koffie met een spritskoek?’ Ik glimlach, maar draai me niet om.
‘Nee, sorry. U zal nog even moeten wachten.’
‘Nou ja, wat is dat nou voor een service.’
‘Tsja,’ mompel ik. ‘De spritsen zijn uitverkocht.’
‘Wat?’
Ik draai me al lachend om en kijk de oude man aan. Een verbaasd gezicht staart naar mijn lach.
‘Goedemorgen, meneer Tomlinson.’ Het gebeurt vaker dat we elkaar zo laten merken dat we elkaar zien. Het is een grapje op zichzelf. Je moet ons wel kennen, wil je de humor ervan snappen.
‘Zijn de spritskoeken echt op, mevrouw van Velzen?’
‘Wat denkt u zelf?’ vraag ik lachend en ik kijk naar mijn toonbank. Meneer Tomlinson kijkt met me mee en lacht kort.
‘Ik ben er weer ingestonken.’
‘Klopt,’ zeg ik. ‘Maar dat is niet erg.’
‘Nee, want jij kan er mooi om lachen.’ Ik pak een spritskoek uit de toonbank en loop naar het koffiezetapparaat. Zo’n moderne, niet een oude uit het Stenen Tijdperk. Ik druk op een paar knopjes en help vervolgens meneer Tomlinson naar een tafel.
Bij ons in het pand kan je ook iets eten en drinken. Koffie of andere dranken met gebak of koek of een vers broodje. We hebben alles. Op donderdag is het koek en snoep dan ook altijd druk. Tussen twaalf en vijf uur loopt het storm. Gelukkig krijg ik er vanmiddag nog mensen bij.
Als de koffie klaar is, schenk ik het in een middelgrote beker. Ik zet het op een schotel en leg de spritskoek erbij. Meneer Tomlinsons zijn vaste bestelling is klaar.
‘Kijkt u eens,’ zeg ik. Ik zet de koffie neer bij meneer Tomlinson en neem plaats tegenover hem. Hij neemt een kleine hap van de spritskoek en ik sla mijn benen over elkaar.
‘Het is weer heerlijk, mevrouw van Velzen.’
‘Jennifer.’ Meneer Tomlinson zet zijn koffie neer en zucht.
‘Zo lang jij mij meneer Tomlinson noemt, noem ik jou mevrouw van Velzen.’
‘Het zit erin. Oudere mensen met u en de achternaam aanspreken.’
‘Oudere mensen?’
‘Oh nee. Jongvolwassenen was het hè.’ Meneer Tomlinson glimlacht en neemt een slok van zijn koffie. Hoewel de damp er nog van af komt, giet hij het zonder morren achterover.
Toen ik meneer Tomlinson vorig jaar in September ontmoette, was ik gelijk verkocht. Hij deed me denken aan mijn opa. Vrij oud, maar toch erg actief en jong van geest. Vandaar ook dat ik hem een jongvolwassen man noem. Dat sprak hem erg aan en zo is het balletje langzaam gaan rollen. Blijkbaar komt hij al jaren iedere donderdag en zaterdag een bak koffie drinken met daarbij een verse spritskoek. Het enige wat hem altijd tegenviel, was de jongen die voor mij op het koek en snoep stond; Noah.
Meneer Tomlinson vindt hem onvriendelijk en niet spontaan. Het was dan ook een verademing dat ik iedere keer een kort gesprek met hem aanknoopte. Ik vond dat niet meer dan normaal, maar hij ervaarde het als iets unieks.
‘Weet u wat het is, mevrouw van Velzen. De wereld verandert. Er zijn weinig jongeren die tegenwoordig nog respect tonen. Dat is niet erg. Over vijf jaar ben ik er toch niet meer, maar ik heb medelijden met iedereen die wel respect toont en zich nog oud mag voelen. Vroeger was je bijna gelijk aan de Koning als ‘bejaarde’, nu ben je gelijk aan het grofvuil.’
‘Waarom gaat u ervanuit dat u er over vijf jaar niet meer bent?’
‘Ik ben een last.’
‘Dat is niet waar.’
‘Dat zegt u.’
‘Ik weet zeker dat meerdere mensen dat zeggen.’ Meneer Tomlinson neemt een grote teug van zijn koffie en zucht.
‘Vorige week liep ik volgens een stel kinderen ongelofelijk in de weg. En was ik een slak,’ zegt hij.
‘Zij kennen geen manieren.’
‘En u wel.’
‘Dat is mij met de paplepel ingegoten,’ zeg ik. ‘En het hoort. Het is niet meer dan normaal.’
‘Doet u het omdat het hoort?’ vraagt hij dan.
‘Ja, maar...’
‘Als het niet had gehoord. Wat dan?’
‘Dan had ik het alsnog gedaan,’ antwoord ik eerlijk. Ik kan alleen maar respect tonen voor de ouderen onder ons. Hier en daar is er wel een uitzondering. Chagrijnige en altijd zeurende mensen sla ik grof gezegd liever, maar dat verandert mijn visie op respect niet.
‘U bent te aardig, mevrouw van Velzen.’
‘Waarom spreekt u mij opeens aan met u?’ vraag ik.
‘Ik vroeg me al af hoelang u het zou volhouden,’ lacht hij. ‘Hoe voelt dat?’
‘Oud.’ Ik lach voorzichtig. De gesprekken met meneer Tomlinson zijn apart, maar zeer aantrekkelijk om achteraf over na te denken. Het is aanstekelijk. De meeste jongeren zouden hiervoor weglopen. Verder gaan met hun werk terwijl er op het moment weinig te doen is. Stiekem hun WhatsApp controleren en dingen doen die eigenlijk niet mogen.
‘Ik ook. Vooral als jij het zegt.’ Meneer Tomlinson verandert weer in eigen patroon.
‘Maar u bent zo jong van geest.’
‘Mijn geest wel. Mijn lichaam...’ Ik bekijk de oude man van top tot teen. In het halfjaar dat ik hem heb leren kennen, is hij inderdaad verouderd wat betreft zijn lichaam.
Af en toe komt meneer Tomlinson met een wandelstok binnen. Als ik dan vraag waarom hij niet lekker thuis is gebleven, antwoordt hij altijd met de woorden ‘ik ben thuis’. En daarmee bedoelt hij de markt en zijn kraam. Hij is er echt altijd. Nooit ziek. Zelfs met 39 graden koorts staat hij er.
‘Stoppen kunt u niet?’
‘Geen denken aan.’ Meneer Tomlinson eet zijn koek op en ik glimlach.
‘Ergens geef ik u ook wel gelijk. De markt is erg gezellig.’
‘Ik kan ook niet stoppen.’
‘Want?’ Meneer Tomlinson staat langzaam op en ik volg hem.
‘Dat vertel ik je de volgende keer. Of ben je er zaterdag?’ Ik schud mijn hoofd en pak het kop en schotel van tafel.
‘Ik ben vrij.’
‘Dan gaan we volgende week verder.’
‘Zelfde tijd?’ vraag ik en meneer Tomlinson lacht.
‘Je hoort me wel mopperen als ik binnen kom.’ Hij knipoogt en ik lach.
‘Mopperend nog wel.’
‘Zo val ik op.’
‘U valt altijd op.’ Ik loop weer richting toonbank en gooi het kop en schotel in de gootsteen. Mijn eerste afwas voor vandaag.
‘Dank u, mevrouw van Velzen.’
‘Jennifer.’
‘Ik noem je naam pas als je de mijne zegt.’ Meneer Tomlinson loopt triomfantelijk richting de uitgang. Niall biedt hem een stukje worst aan, wat hij natuurlijk niet afslaat.
‘Ik zie u vanmiddag nog wel,’ zeg ik glimlachend.
‘Daar houd ik u aan.’ Terwijl hij dat zegt, stopt hij het stukje worst in zijn mond. Dat ge’u is vreselijk. Ik ben tweeëntwintig. Te jong om zo aangesproken te worden. Ik begrijp wel dat meneer Tomlinson het vervelend vindt.
Ik lach en ga achter de toonbank staan.
‘Dag Ronson.’ Meneer Tomlinson glimlacht en draait zich langzaam om.
‘Dag Jennifer.’

Reacties (5)

  • 123NoahCentineo

    wauw! mooi!

    1 jaar geleden
  • TAMOCHi

    WAT SCHATTIGGG
    Deze man heeft m’n hart gestolen
    ‘x

    1 jaar geleden
    • Rowbowie

      Mooi zo! Alleen maar voordelig voor de rest van het verhaal;)

      1 jaar geleden
  • gothicpop

    Zo leuk hou zij met elkaar omgaan(Y)

    1 jaar geleden
  • LarryNiam

    Ahh wat lief:)
    Love it<3

    1 jaar geleden
  • RoNoBC

    Hey joh, dat is gewoon die man uit 1959!

    Waarom had ik dat niet eerder door? hahaha

    Vet mooi geschreven trouwens!

    1 jaar geleden
    • Rowbowie

      Surprise! En thank you!

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen