A/N: voor hen die het niet volgen; in dit huis is het zo, volgens mij dat als je voordat je de trap betreed de Latijnsde naam van de verdieping waar je heen wilt zegt dat je daar ook komt, dus stel je bent op de eerste (primus) en wilt naar de zesde dan zeg je dus Sextus en tada! Je komt op de zesde uit.
Kelder/keuken is hier dus Fundamentus
Begane grond is Terram
1: Primus
2: Secundus
3: Tertium
4: Quartus
5: Quintus
6: Sextus
7: Septima
En de bieb: Bibliothecam
Waar het volgende het geval is; op de begane grond van de bieb zijn er 11 deuren, 1 ervan naar de gang, 7 ervan naar 1 van de zeven verdiepingen (hier hoef je ze niet te zeggen) 2 zijn wc's en 1 is een (voorraad)kast. Mocht je toch nog verwarring hebben, geef maar een gil.

“WAAR ZIJN JULLIE GEWEEST!”
“Zachtjes Mrs Weasley, anders maak je mijn oma wakker!”
“Oh ja, sorry.” Ik grijnsde, volgens mij was ze even vergeten dat er alleen nog botten en een zwart gat van mijn oma over waren. Ik plaatste Harry op een stoel en verliet de kamer even, riep zachtjes om de oude huis-elf.
“Kreacher!”
“Ja, juffrouw Nayla?”
“Zou je alsjeblieft een maaltijd willen maken voor iemand die een tijdje niet goed te eten heeft gehad?”
“Natuurlijk.”
“We zijn in de eetkamer.” De elf boog en vertrok. Ik had de elf gelijk al niet gemogen, maar dwong mezelf vriendelijk tegen hem te zijn.
Tien minuten later kwam het schoolhoofd binnen, een man die er ineens net zo oud uitzag als hij daadwerkelijk was. Ik leunde ontspannen in mijn stoel die ik op twee poten wipte.
“Ah professor, ik wil je graag herintroduceren aan mijn neefje. Harry dit is het schoolhoofd van Hogwarts, professor, dit is Harry Potter,” misschien ging met mijn sarcastische humor te ver, maar ik kon het niet binnen houden. Harry keek de man niet aan maar bestudeerde het tafelblad.
“Waarom?” Ik en een paar anderen hoorde de toon in zijn stem maar het schoolhoofd niet want hij ging gewoon vrolijk door met zijn eigen zin.
“Omdat je daar veilig was.”
“Veilig?” Harry keek eindelijk op en keek het schoolhoofd aan. “VEILIG!? Heb je enig idee wat…” hij maakte de zin niet af maar blijkbaar begreep Dumbledore hem nog steeds.
“Ja, dat heb ik Harry, maar ik blijf nog steeds bij mijn standpunt.”
“JE WIST HET! En nog STEEDS!” Harry was op dit moment op level tyfoon in zijn woede meter, dat betekende: Ren voor je leven, hij was echt boos. Ik bleef op mijn stoel wippen, heerlijk hoe ik niet als enige pisnijdig was op deze man.
“Heb je enig idee…” brieste Harry, vuurrode wangen en ogen die gloeide als kokende smaragden, “waar ik doorheen moest?! IK WAS DEGENE DIE HEM ZAG TERUGKEREN, IK WAS DEGENE DIE ZIJN OUDERS VERLOOR AAN HEM! IK WAS DEGENE DIE GINNY MOEST REDDEN UIT DE KAMER, IK WAS DEGENE DIE ZIJN OUDERS KEER OP KEER HOORDE STERVEN ALS DE DEMENTORS TE DICHTBIJ KWAMEN! IK WAS DEGENE DIE LANGS VOLWASSEN DRAKEN MOEST. DIE MOEST HEULEN MET EEN PERSOON DIE ZIJN LEVEN GAF ZODAT IK ZIJN LIJF TERUG KON BRENGEN NAAR ZIJN VRIENDIN OMDAT ZIJN OUDERS HET NIET BOEIT! IK WAS DEGENE DIE HEM ZAG WEDERKEREN! DIE DERTIEN JAAR LANG BIJ DE DURSLEYS WOONDE OMDAT ER NIEMAND ANDERS WAS! IK WAS DEGENE--” Harry plofte op een stoel en keek naar het schoongeboende tafelblad.
“Stop met me te behandelen als een klein kind, ik wil geen bescherming meer, laat hem maar komen, ik ben er klaar voor.” Kreacher kwam binnen met een dienblad met gekookte en gebakken eieren, een kom linzensoep, een half stokbrood met gesmolten kaas, een kom salade en een beker met thee. Zette het voorzichtig op tafel, keek even naar Dumbledore en Harry en toen naar mij.
“Alles naar wens, juffrouw Nayla?”
“Zeker, dankjewel Kreacher, je kunt gaan slapen, als je wilt.” Hij boog en vertrok.
“Eet.” Zei ik tegen Harry en wees naar het blad. Even leek hij te willen protesteren maar leek toen beter te weten.
“Ik denk dat het handig is dat u gaat professor Dumbledore.” Iedereen keek verbaast naar Hermione, Hermione die een docent zo aansprak? Waar ging de wereld wel niet heen.

“En dit is een badkamer, negeer de slangenpoten, die zijn creepy, weet ik.” Ik sloot de deur weer, en liep naar de trap.
“Weet je het Latijnse woord voor zevende?”
“Septima.” Ik grijnsde en liep de trap op. Harry volgde me.
“Welkom op de zevende, en laatste verdieping!” Ik grijnsde en gebaarde op me heen.
“Hier slaapt Norren, oh he broertje,” Norren stak zijn hand op en ging door met zijn huiswerk.
“Hier slaapt Ginny, en daar Hermione.” Ik gebaarde om me heen.
“Lekker afgelegen dus je kan zo naar haar toesluipen ‘s nachts” Harry draaide snel om en zag Sirius staan tegen de muur aangeleund met een grijns op zijn gezicht. Harry zijn gezicht, tot mijn grote vreugde, werd knalrood en probeerde snel het onderwerp te veranderen.
“Wat zit hier?” Harry wees op de laatste deur, Sirius zijn lachen negerend.
“Kijk maar.” Ik grijnsde. Harry stak zijn hoofd om deur en floot.
“Wow… wacht… is dat…?”
“Buckbeak? Welzeker is hij dat.” Ik leunde tegen de deurpost en keek hoe Harry hallo ging zeggen.
“Ik hoorde mijn naam?” Ginny kwam uit haar kamer, het was de zesde van augustus en over drie dagen zou Harry naar de hoorzitting moeten om te kijken of hij van school werd getrapt of niet.
“Je vriendje heeft interesse in een hippogrief.” Sirius was ons gevolgd.
“Mijn-?” Ik wees naar Harry en Ginny werd zo mogelijk nog roder dan Harry.
“Oh…” zei ze enkel. Ik lachte.
“Eten!” Mrs. Weasley’s stem klonk vanaf de begane grond.
“We komen!” Riep Sirius terug. Harry zei gedag tegen Buckbeak en met z’n vijven liepen we de trap af, nadat Sirius de trap Terram had opgedragen.
“Kom op Gin, je weet dat je hem leuk vind!” Ik week uit toen ze me achterna wou zitten en dook achter Moody, die voor de vergadering vanavond aanwezig was.
“Moody- ik kan- ieks!” Ginny had me te pakken en kietelde me. Ik giechelde en zakte door mijn knieën.
“Genoeg, dames, genoeg.” Mad-eye, die grijnsde- wat hij toch echt niet moest doen- plukte Ginny van me af en zette me terug op mijn voeten.
“Bedankt, Mad-eye. Goed je te zien.”
“Insgelijks.” Ik ging zitten, hij nam naast me plaats.
“Wat eten we, ma?” Ron kwam binnen, ik zag de honger in zijn ogen.
“Kip, aardappels en doperwten met wortels.”
“Het ruikt heerlijk.” Kondigde Tonks aan die binnenkwam, ditmaal haar haren in een dikke bruine vlecht.
De tafel vulde zich met mensen, aan mijn andere kant nam Remus plaats, recht tegenover me zat Norren. Borden werden volgeschept en gesprekken kwamen langzaam op gang. Norren sprak zacht met Kingsley Shacklebolt, een donkere grote man van Tonks haar leeftijd, met een diepe warme stem en heldere bruine ogen. Hij droeg in zijn linkeroor een gouden ringetje en was kaal. Ik mocht hem wel, hij deed niet moeilijk over leeftijden. Norren vroeg hem iets over weerwolven maar Kingsley gaf een negatief antwoord want Norren zuchtte verslagen. Molly had de eeuwige discussie met Bill over zijn lange haren. Welke ik juist cool vond, maar zij blijkbaar niks. Tonks sprak zacht met Ginny over de grappen die ze op school had uitgehaald, Hermione luisterde mee, niet wetende of zou nou moest lachen of niet. Remus sprak met Sirius over ene Lizzie, maar dat zei me niet zoveel. Ik wendde me tot Mad-eye.
“Zeg, wat zijn jullie nu allemaal precies aan het doen? Nu de Harry wachtlopen weg is zouden jullie meer tijd moeten hebben voor andere dingen?” Ik wist het niet zeker, maar ik dacht dat hij even verrast was.
“Er zijn meerdere zaken tegelijk bezig, Nayla. Zaken die ik helaas niet met je kan bespreken.”
“Hoezo helaas?”
“Omdat ik van mening ben dat jullie beter kunnen weten, dan niet.”
“Wie beslist daarover?”
“Wie denk je?” Hij knipoogde met zijn gewone oog.
“Waarom ben ik daar niet verbaasd over…” Ik leegde mijn glas.
“Ik wou dat ik je van dienst kon zijn.”
“Het is oke, op een dag dringt het hem wel door dat we meer kunnen en weten dan hij wil.”
“Dat zal dan moeten wachten…”
“Oh?”
“Hij vind dat alleen zij die volwassen zijn, zij die niet meer naar school gaan, zich bij de Order mogen aansluiten…”
“Hoezo?”
“Jullie zijn te jong!” Molly mengde zich in ons gesprek, de tafel viel stil. Ik keek Molly strak aan.
“Je beseft dat Remus, Sirius, Snape, Peter, James en Lily en de rest nauwelijks ouder waren dan wij nu toen ze begonnen?”
“Dat was anders.” Ik trok een wenkbrauw op.
“Was het dat? Misschien. We weten nu meer, dus veiliger. We hebben hier genoeg volwassenen die ons uitstekend zouden kunnen begeleiden. En… tussen haakjes, Voldemort maakt het niet uit wie je bent, hoe oud je bent of wat je doet. Als je in de weg staat is het afgelopen!” Ik raakte weer eens op dreef. Mad-eye knikte goedkeurend.
“Dan nog!” Molly was opgestaan en had haar handen op haar heupen gezet.
“Dus… corrigeer me als ik het fout heb, maar je vind dat wij,” ik gebaarde naar Norren, Harry, Hermione, Fred, George, Ginny en mijzelf, “het recht niet hebben om onszelf te kunnen verdedigen of zelfs anderen. Death Eaters gaan heus niet wachten op een ‘volwassene’ die dat wel kan vechten!”
“Daar gaat het niet om!” Ik rolde mijn ogen.
“Niet? Gaat het dan om dat jullie wel bang mogen wezen, dat we hier niet doorheen komen, maar wij niet?! Straks zitten we op school en zijn we afhankelijk van elkaar, niet van jullie, van docenten, capabel of niet, en van subjectief nieuws, zoals we afgelopen weken al hebben gemerkt.” Ik kruiste even mijn blik met die van Harry die knikte, hij was oke.
“Natuurlijk hebben jullie wel het recht om bang te zijn!”
“Dan wat is het probleem?” Ik zat nog altijd semi-ontspannen in een stoel.
“Jullie hebben de training niet, niet de ervaring en jullie zijn te jong!” Ik snoof ongelovig.
“Heb je wel geluisterd?! Jullie kunnen ons trainen, dat is goed voor jullie en voor ons. En ervaring betreft, daar zit je fout. Ik bedoel we hebben nog niet eerder iemand een enkele reis hel hoeven te geven, maar daar zijn we niet de enige in. Wat betreft Harry, die heeft Voldesnort al eerder bevochten, en vaker dan wie dan ook van ons. Ervaring is er, Molly, ook al is aan onze vaardigheden nog te werken.”
“Ik verbied het jullie!” Ik lachte sarcastisch, ze deed wat nu?
“Verbied het?! Ben je gék geworden?! Death Eaters zijn los. Voldemort is terug! Er zijn al drie onschuldige mensen vermóórd!” Remus legde een hand op mijn schouder.
“Nayla, genóég. Molly nee. Het is duidelijk dat je wilt vechten, Nayla. Jullie allemaal,” voegde hij toe toen de anderen protesterende geluiden maakten.
“Maar probeer te begrijpen dat Molly probeert te voorkomen dat jullie oorlogskinderen worden.”
“Wat als ik dat wil?” Vroeg ik, op een toon die ietwat agressief was. De tafel, op Mad-eye na, reageerde geschokt.
“Ik wil niet machteloos toekijken hoe vrienden, familie en anderen uit de weg worden geruimd alleen omdat ze verkeerd bloed hebben… Omdat ze in de weg staan!” Voegde ik er fel aan toe.
“Dat begrijpen we Nayla, eerlijk waar. Ik voel mij net zo.” Remus had zijn hand niet weggehaald.
“Laat mij-” de anderen protesteerden “-ons dan vechten!” Ik had niet gemerkt dat de deur achter me open en weer dicht was gegaan.
“Nee.” klonk er achter me.
“Wat?” Ik draaide me om, Remus zijn hand gleed van mijn schouder.
“Molly heeft gelijk, jullie hebben te weinig training, ervaring en inzicht. En jullie zijn, inderdaad, te jong. Het is beter om jullie te laten genieten van jullie jeugd en te hopen dat jullie nimmer hoeven te strijden.” Ik stond langzaam op, vuur kroop naar mijn wangen.
“Bent u, professor, dan bereid om een Onbreekbare Eed te zweren dat niemand van ons zal overlijden in strijd of duel met Voldemort of zijn Death Eaters?” Ginny stompte haar vuist in haar hand, Fred en George grijnsden, Harry en Ron riepen een triomfantelijk Ha! Norren en Hermione keken me goedkeurend aan.
“Je weet dat ik dat niet kan doen, Nayla.”
“Dan is er geen legitieme reden om ons op een of andere manier mee te laten vechten.”
“De Order neemt alleen volwassen tovenaars en heksen aan.”
“Ik zei ook niet dat we bij de Order hoeven, er zijn meerdere wegen naar Rome.” Een stilte daalde neer, tot Mad-eye knikte.
“Ze heeft een punt, Albus. Ze zijn slim, sterk, en hebben op veel vlakken meer meegemaakt met de Duistere Kunsten dan de meesten van ons. Je weet dondersgoed dat ze het anders buiten je toestemming zullen gaan doen.” Dumbledore stak zijn hand op, vuur flikkerde in zijn ogen.
“Genoeg. De vergadering begint over vijf minuten.” Hij draaide zich om en verliet de eetkamer. Ik wendde me tot de anderen.
“Jullie zagen wat daar gebeurde, toch?” Ze knikten vurig. Molly zuchtte.
“Hoewel ik het eens ben met Dumbledore, zie ik ook dat jullie tegenhouden geen zin heeft… Ik zal proberen met hem te praten.” Even keken we allemaal ongelovig naar Molly maar toen stond Ginny op, omhelsde haar moeder en zei in een heldere toon.
“We zullen voorzichtig zijn en geen grote, onnodige, risico’s nemen, ma. Eerlijk waar.” Molly glimlachte en sommeerde toen de lege borden en bracht alles naar de keuken, de andere volwassenen volgden met elk iets aan eetgerei dat op tafel had gestaan. Mad-Eye draaide zich bij de deur even om.
“Discussieer dit met elkaar, hoe, wie, wat, waar, wanneer, waarom, en overige doelen. Laat me weten, ik zal jullie helpen.” Opgetogen staken we allemaal een duim op. Hij vertrok.

Ik werd wakker. Het was drie dagen nadat we begonnen waren met plannen. De zon scheen door een kiertje van mijn raam, ik wist dat het opnieuw een hete dag zou worden. Ik rekte me lui uit en een klop op mijn deur deed me kreunen. Ik zwaaide mijn blote benen uit bed, rekte me nog eens uit en strompelde naar de deur.
“Hm?”
“Morgen zonnestraaltje,” Fred stond voor de deur, een grijns op zijn gezicht geplakt. Onwillekeurig gleden zijn ogen langs mijn blote benen naar het korte hemdje dat ik droeg dat een stuk buik liet zien, naar mijn blote armen en een iets te diepe v-hals.
“Eh het ontbijt staat klaar.” Liet hij me weten en draaide zich om. Ik wreef in mijn ogen.
“Hoe laat is het?”
“Tegen tienen…” Fred liep naar de trap.
“Oh, oke, ik kom eraan.” Ik liet de deur open en pakte een korte broek, een rood hemdje (faal ditmaal). In beiden schoot ik met gemak, ik deed een beha aan, afgelopen half jaar was alles meer en meer gaan groeien, de simpele t-shirts waren nu klein, de gewone broeken maakte nu vreemde hobbels. Gelukkig hadden Andromeda, Tonks en Molly me uit de brand geholpen en weer passend gemaakt, want zin om te gaan ‘shoppen’ voor nieuwe outfits had ik niet. Ik bond mijn haren in een simpele staart en trok geen schoenen aan. Ik kon makkelijk de trap zeggen dat ik naar de ‘fundamentus’ wou, maar ik had even tijd nodig om wakker te worden en besloot om de trappen gewoon af te lopen. Het was een functie die Sirius zich had herinnert uit zijn kindertijd, als je de trap de Latijnse naam van de verdieping gaf bracht die je er naar toe. Vreemd genoeg zat er naast elke reguliere trap nog een trap die je standaard naar de cirkelvormige bibliotheek bracht. Maar dat was weer een heel ander vak op zich.

Ik kwam de keuken binnen, plofte naast een geagiteerde Hermione op een stoel. Ik schonk een kop koffie in, goot er een beetje melk in, voegde honing toe en wendde me tot mijn vriendin.
“Vertel, wat is er met jou aan de hand?”
“Het is twaalf augustus…”
“Ja, dus?- Oh! SHIT!” Vandaag had Harry zijn hoorzitting voor het gebruik van magie in aanwezigheid van een muggle, in dit geval zijn kleine neefje, dat ze werden aangevallen door dementors telde blijkbaar niet mee. Ik dronk mijn koffie in verdere stilte. Zelfs Fred en George, die tegenover mij zaten, waren stil. Ginny had een kale boterham in stukjes gescheurd, Ron tikte alsmaar met een lepeltje op het tafelblad. Hermione opende en sloot een dik boek zonder titel alsmaar.
“Ik moet overgeven…” mompelde ik en vluchtte naar de wc. Ik voelde me inderdaad niet helemaal lekker. Ik was net op tijd boven de wc, ik deed geen moeite met het sluiten van deuren, en daar kwam mijn koffie weer.
“Nayla?” Sirius kwam binnen, zag me zitten en streek mijn haar uit mijn gezicht, de pony was nog te kort.
“Gaat het weer een beetje?” Ik schudde mijn hoofd. Sirius pakte een washandje, maakte het nat en veegde mijn mond schoon, depte het zweet van mijn voorhoofd en ik gebaarde dat de tweede lading maaginhoud eruit moest. Sirius hield me bij mijn voorhoofd vast en streek over mijn rug. Ik werd misselijk van mijn eigen kots en trok door. Ik leunde tegen mijn vader aan.
“Ben je ziek?” Vroeg hij bezorgd.
“Nee… Harry…”
“Ah,” hij begreep het. Na een paar minuten was ik genoeg bedaard en liet ik Sirius me overeind helpen. Even stonden we in de kleine wc in een omhelzing. Ik liet los, samen liepen we terug naar de eetkamer. Ik was blij dat Sirius me niet vertelde dat het wel goed zou komen. En dus wachtte we. Er werd die ochtend niet veel gedaan. Remus had de dag ervoor de meeste gaten van de schilderijen gerepareerd maar die in de keuken was er nog. Ik zag de laatste binnenkomen, zo bleek als dat ik me voelde, gevolgd door Mad-Eye, Kingsley en Tonks. Niet lang erna zat de voltallige Order, minus Snape, Dumbledore en Arthur- die met Harry mee was, aan tafel. In stilte. De staande klok in de hoek sloeg een miserable elf uur. Molly had het opgegeven eten en drinken te geven en leek nu zich een leeggelopen ballon te voelen.
“Hoelaat was de zitting afgelopen?” Vroeg Hermione in het algemeen.
“Onbekend.” Gromde Mad-Eye, “soms duren ze de hele dag, soms tien minuten…”“Oh…” En we vielen weer stil. Ginny had haar hoofd in haar armen op tafel gelegd. Ik volgde haar voorbeeld, maar corrigeerde me snel toen ik me weer misselijk voelde worden. Ik probeerde de spookbeelden dat Harry niet mee terug kon naar Hogwarts weg te duwen, maar ze bleven komen. Ik hoopte dat ze Harry in ieder geval zijn staf zouden laten houden. Maar ik betwijfelde dat, want het ministerie geloofde immers niet dat Voldemort terug was en zagen Harry als hun dilemma van aandachtzoeker.
Na wat uren leek, maar in feite maar een uur was, ging de voordeur open en kwamen Arthur en Harry binnen. Harry met een grote grijns op zijn gezicht gemetseld.
“Vrij!”
“Alle aanklachten onschuldig verklaart!” Arthur had een vaderlijke arm om Harry heen, ik sprong op, omhelsde Harry stevig, grijnsde breed en voegde me bij Ginny, Fred en George’s indianendans.
“HIJ IS VRIJ, HIJ IS VRIJ, HIJ IS VRIJ!” Ik negeerde Molly die ons probeerde te vermanen. Het was maar goed dat de portretten er niet meer waren anders was het helemaal een kakofonie geweest want Sirius en Remus praatte luid, ineens was het geen begrafenisstemming meer maar een feest. Tonks toverde ballonnen en slingers tevoorschijn en Remus gaf ons feestmutsjes. Mad-Eye voorzag ons van boterbier en Molly nam een aantal mensen van de Order mee naar het aanrecht en voorzag ons van pasteitjes, taart, koekjes, fruitbowls, brownies, pannenkoeken, pizza, kaasstokjes, appelflapjes, verschillende soorten drinken, toastjes met kazen, pesto’s, kruidenboter en andere substanties die ik niet kende. Ineens gevuld met honger pakte ik een bord en schepte op. De tafel boog al een beetje door in het gewicht van de schalen, zelfs Kreacher hielp mee. Sirius kwam met een kom soep, Remus volgde met borrelnootjes, muggle chocolaatjes en gefrituurde aardappels, de meesten vonden ze vreemd maar wel erg lekker, die moeten de huis-elven vaker maken. Hermione zei dat het friet heette of chips. Norren was groot fan van aardbeien met slagroom taart, en Ron leek geen genoeg te kunnen krijgen van de mango-muffins. Ik zag Ginny regelmatig met karamelsaus over haar ijsjes. Mad-eye bleek Molly’s kookmagie op prijs te stellen en at met genot van de sandwiches met zelfgemaakte jam, kletsend met Elphias Doge die leek te genieten van de verschillende smoothies. De scones verdwenen in een rap tempo, maar ze kwamen er net zo snel weer bij. Molly probeerde voor Lee, die langskam, taco’s en die sloegen in als een bom. Vreemd genoeg aten mensen ook de tomaatjes, komkommers en wortels. Ikzelf bleef af van de gevulde eieren, maar anderen vonden ze zalig. Fred en George bekogelde regelmatig mensen met popcorn, er zaten al een paar met karamel in mijn haar. Het vulde maar ik at met plezier van de gigantische tiramisu, en zelfs toen Neville langskwam hadden we nog een overvloed aan eten. De diverse groentetaarten, ommeletten, soepen, broodjes en koekjes verdwenen de rest van de dag in een makkelijk tempo. Sirius verdween ongeveer een uur en kwam terug met mijn moeder, die ik negeerde. Lee verzorgde de muziek en Fred liet me ronddraaien totdat we op de grond vielen.
“Weasley, wat doe je?”
“Je hebt popcorn in je haar.”
“Ja, en wiens schuld is dat?”
“Die van George’s kaasstengels.”
“Tuurlijk en het koekhuisje is bewoond door een tuinkabouter.”
“Past niet,” Hij plukte een popcorn uit mijn haar en trok me overeind.
“Misschien pas jij.”
“Nah…” Hij gaf me mijn zestiende boterbiertje. Ik zag Tonks nergens meer maar dat gold ook voor Remus en ik grijnsde onwillekeurig. Molly had simpelweg een hervul-spreuk op het eten uitgesproken en danste met Arthur. Het was tegen een uur of negen die avond dat ik Sirius en mama miste en lichtjes fronste. Waar waren die nou? Maar ik was te aangeschoten er lang bij stil te staan en probeerde me herinneren op welke verdieping ik sliep. Ik stommelde achter Fred aan naar boven, op de eerste verdieping hoorde ik niet, dus volgde ik Fred nog eentje hoger, hier kwamen we Neville tegen die een poging deed een van de kamers te openen omdat hij naar bed wou. We hielpen hem.
Uiteindelijk bereikten we de vierde verdieping en hielp Fred mij om de deuren te openen. De eerste was van Harry, die al lag te pitten, zijn bril op zijn neus, ik plukte het ding van zijn neus en zette het op het nachtkastje. De tweede deur was de badkamer dus daar waren we snel klaar. Bij de derde deur zat een slot maar hij was open. Even drong het tafereel voor me niet tot me door maar de blote benen behoorde niet tot één persoon maar twee. Dat gold ook voor het aantal armen. De hoeveelheid haren hoorde niet bij iemand in dit huis, totdat het tot me doordrong dat het van mijn moeder was. Wat deed die hier nou? Mijn blik gleed naar de kleren op de grond en toen weer naar het bed, Sirius was het tweede lijf. Even begreep ik het niet, maar de duidelijkheid van de situatie maakte me in één opslag nuchter. Ik had kunnen schreeuwen maar ik liep simpelweg de kamer uit en sloot de deur van die van mij achter me, ik kroop in bed en staarde woest naar het plafond, waarom?! Waarom moesten die twee zo nodig… wat ze ook deden? Waarom niet met een van de anderen?
Ik viel in een onrustige slaap, mijn nachtmerries had ik nog altijd maar ik sliep graag in dit huis, gewoon omdat ik wist dat ik te moe was om wakker te blijven.

[De droom]
Het was donker in de ruimte. Ik ging overeind zitten, mijn ‘bed’ bestond uit klam stro en hooi. Het prikte in mijn nek. Ik probeerde te zien waar ik was, maar er was geen lichtbron. Ik probeerde op te staan, maar er zat geen kracht in mijn benen. Ik voelde eraan, meer dan bot en vel was het niet. Ik had honger, het was een vreemd gevoel, dat ik pas na een halfuur peinzen kon plaatsen. Ik moest weer in slaap gevallen zijn want toen ik wakker werd stond er een dienblad met eten, soep, dacht ik. Geen idee hoe ik dat wist. Ik pakte de lepel en voelde het met mijn bleke handen. Even vroeg ik me af hoe ik het kon zien maar toen zag ik de kaars staan. Ik brandde bijna mijn hand eraan toen ik probeerde het lichtje te pakken. Het was zo mooi. Na een tijdje besefte ik me dat ik de soep nog moest eten. Na vier pogingen wist ik met een trillende hand de soep naar binnen te krijgen zonder te knoeien. Na een onbepaalde tijd was de soep op en viel ik weer in slaap.
Het was heel veel later toen ik weer wakker werd. Er stond nieuwe soep, ditmaal met een beker ernaast. Er was een nieuwe kaars. De droom was een constante stroom tussen eten, slapen, en de kaars bekijken. Ik was niet bang, ik was tot rust gekomen. En langzaam werd ik sterker. Ik begon de ruimte te verkennen. Er waren stenen muren en stenen vloer, er waren twee grote, dikke pilaren in de ruimte. En er was een traliedeur. Verder was het er leeg. Langzaam werd ik mij bewust dat er meer om me heen was dan deze ruimte. Ik begon mensen om me heen te horen. Gegil, een schreeuw, dan af en toe een gemiauw dat eerst niet kon thuisbrengen maar toen besefte dat pauwen waren. Na een onbepaalde tijd wist ik de pauwen te definiëren aan dag en de gillen en schreeuwen aan de nacht.
“Nayla!” Riep een stem uit het niets, ik keek verward om me heen, wie was Nayla?
“Nayla! Wakker worden!”

“W-Wat?” Ik wreef in mijn ogen om het licht nog niet binnen te laten. Fred stond over me heen gebogen.
“He slaapkop, ma roept, iets over Hogwarts.”
“Je lijkt zo wel een prins…” flapte ik eruit, Fred grijnsde en drukte pardoes een kus op mijn neus.
“Best, prinses, kom je naar beneden?” Hij verliet de kamer, en liet de deur op een kiertje. Ik lag verdoofd in bed, had Fred Weasley mij nou een kus op de neus gegeven?
Toen ik beneden kwam was ik weer mijn oude zelf, behalve voor één feit, mijn vader had iets gedaan met mijn mama wat ik niet zo leuk vond. Toen ik in de keuken kwam was die op Kreacher na verlaten, ik pakte een kop thee en een paar belegde toastjes en legde mijn schetsblok naast mijn bord. In gedachten haalde ik de kelder waar ik over gedroomd had naar voren en begon de lijnen te zetten. Mijn thee koelde af en Kreacher wist inmiddels dat deze broeierige momenten geen woord tot me door zou dringen en liet me alleen achter in de keuken.
Ik had het af, streek mijn losse haren uit mijn gezicht. Bekeek het schilderij en stond abrupt op. Het had geen zin om in deze cirkels van vreemde dromen te blijven hangen. Ik vond de anderen in de woonkamer op de begane grond. McGonagall stond voor de studenten die in september terug zouden gaan. Ik ging in stilte tussen Fred en Ginny zitten.
“Dus jullie willen allemaal meedoen?” Geknik.
“Eh, sorry, meedoen aan wat?” Vroeg ik nieuwsgierig.
“Duelling klassen, het wordt gegeven door Lizzie Lupin, Remus zijn nichtje.”
“Als het beter is dan Lockhart, waarom niet…”
“Kan het slechter?” Vroeg Fred me zachtjes, ik grijnsde en gaf hem een por.
“Prima, dan schrijf ik u ook in, juffrouw Black.” Ik stak een duim op.
“Jullie tweeën, kunnen jullie even achterblijven?” McGonagall keek naar Hermione en Ron die beiden knikten, de rest stond op en kreeg opknap beurten aan het huis. Ik werd met Fred naar de badkamer op de vierde verdieping gestuurd.

“Wist je trouwens dat Harry alsmaar brieven krijgt van onbekende mensen die hem hulp sturen?” Fred had een emmer met sop gevuld en nam de gigantische spiegel boven de haard af. Ik had mij ontfermd over de gigantische kroonluchter aan het plafond. Een goed ding om te weten, elke kamer in dit huis was drie meter hoog, behalve de begane grond die was vijf.
“Ja, hij kreeg gisteren een brief met een stel namen waar ik vrij zeker van ben dat die Death Eaters zijn… Ik kreeg er ook eentje, een deel van die namen kwam overeen.”
“Heeft hij het over dat perkament gehad?”
“Wat?”
“Nee dus… Het is een speciale methode om dat soort perkament te maken, maar het bevat speciale spreuken. Het perkament lijkt voor de niet geadresseerden een gewone saaie brief, maar voor lezer staat de boodschap er luid en duidelijk.”
“Ik was al bang dat het zoiets was, dus geen manier om erachter te komen wie het hem heeft gestuurd?”
“Georgie en ik zijn wel aan het kijken of we iets kunnen ontwikkelen om het te achterhalen maar ga er maar uit van niet. We hebben er net naar gekeken en het is een goed staaltje spreukwerk.”
“Hermione heeft ook niks gevonden, volgens mij is ze zelfs enthousiast dat ze het niet gevonden heeft want dat betekent dat ze langer moet doorzoeken in de bieb.” Ik moest lachen bij mijn gedachte van een vrolijk huppelende Hermione door de bibliotheek.
“Harry gaat nu nog meer mokken of niet?” Ik zuchtte
“Ik denk het wel Gred, hem kennende, niet wetend of het goed of fout is, zal hij vaak en lang gaan mokken.”
“Dan moeten wij hem er maar eens gaan uitsleuren,” Fred grijnsde.
“En ik heb het geniale idee ervoor.” Grijnsde ik terug.

“WAKKER WORDEN POTTER” Harry vloog het bed uit en toen hij zag wie er stond werd hij helemaal rood.
“G-Gi-Ginny!?”
“De enige echte.” We konden het gezicht van Ginny niet zien maar we wisten dat ze grijnsde.
“Vijf sikkels dat hij niet stotterend door de volgende zin komt.”
“Je hebt een weddenschap George.” Dit was nog maar stap één van mijn ‘breng die twee nou eindelijk bij elkaar’ plan. En ik denk niet dan Ginny nou erg aan het klagen was, hij had geen shirt aan en zelfs vanaf hier kan ik zien dat ze dit uitzicht niet heel erg lelijk vond. Had hij die buikspier oefeningen in ieder geval niet voor niks gedaan. Voor mij zag hij er nog steeds uit als een magere slungel maar ieder zijn eigen smaak.
“W-Wat doe je hier?” Harry had zich nog geen meter verplaatst en accurate opmerking nu zou zijn dat hij in ieder geval overal op zijn lichaam bloosde.
“De eendjes uitlaten.” Het sarcasme was overduidelijk. “Je wakker maken natuurlijk, nou kom mee, ik wil je wat laten zien.”
“Uh Ginny?”
“Ja?”
“Kan ik me even aankleden?”
“Oh ja, tot zo,” Ginny keerde om en ik kon duidelijk zien dat ze in ieder geval nu beiden enorm bloosden.
“Ennnnn?”
“Nou, hij heeft in ieder geval lopen trainen.” Ik wist niet dat het kon maar ze werd zo mogelijk nog roder terwijl de tweeling, Ron, Hermione en ik op de grond lagen van het lachen.
“Waarom moest ik het ook alweer doen?”
“Omdat jij de meest geniale reacties uit hem krijgt.” Kreeg ik eruit terwijl ik tranen in mijn ogen had van het lachen.
“Gaan jullie nou maar, ik hoor hem aankomen.” We stonden snel op en liepen naar de grote bibliotheek, alles was aangepast, overal hingen slingers, spandoeken en banieren van de huizen van Hogwarts en diverse tovenaars families. De tafels om de wenteltrap naar de boeken boven waren weggehaald en op de vloer was één grote witte lijn die als een cirkel om de wenteltrap was heen getekend door Hermione. In de hoek stonden de door Fred en George gestolen kuch gedoneerde kuch Go-Karts. Dit ging geweldig worden, en als dit een succes was hadden de tweeling en ik plannen om dit te introduceren in Hogwarts. Met zeven races werd het Hogwarts eigen Go-Kart Championship 1995.
Elke verdieping zou een andere race, weddenschappen waren toegestaan. En elke keer huis tegen huis. Verdieping één werd vier eerstejaars, verdieping twee werd vier tweedejaars, enzovoort. Gegarandeerd succes en gegarandeerd straf, maar dat boeide niet. Harry en Ginny mochten de spits afbijten, de regels waren simpel, drie rondjes om de wenteltrap, wie het eerst was de winnaar. Na het fluitje gingen ze er snel vandoor, het eerste rondje won Harry maar omdat hij niet oplette gooide Ginny hem van de baan af en met een grote glimlach reed ze als eerste over de finishlijn.
Ik was erna met Fred als tegenstander. Ik grijnsde breed, toen Fred beweerd dat hij niet in dezelfde stunt zou tuinen. We gaven gas en nadat ik hem achter me had gelaten liet ik mij express terug zakken, botste tegen Fred op, zijn kart knalde tegen de trap en spon in vier pirouettes naar de zijkant. Ik reed op mijn gemak over de eindstreep. De race die mij, en de anderen, op het verkeerde voetstuk plaatste was Neville zijn victorie tegen George. George leek er zelf net zo verbaasd over als Neville, maar des al niet te min genoten we van de race tussen Hermione en Ron, die vier keer over moest omdat ze gelijk eindigde. Maar uiteindelijk won Hermione van hem. Norren tegen Lee was niet eens spannend, Lee won overduidelijk.
De enige reden dat we niet de winnaars tegen elkaar lieten gaan was de stem van Molly Weasley in de deuropening naar de gang.
“WAT ZIJN JULLIE AAN HET DOEN?!” Een blik wierpen we voorzichtig naar elkaar en begaven ons toen vlug naar de trappen- he ik zei toch dat de bieb nog uitgelegd ging worden?- De bieb was rond met in het midden een wenteltrap naar boven, waar rijen en rijen van boekenkasten in een cirkel tegen de muur stonden, alles was open dus je kon zien hoeveel boeken er waren, die arrogante Blacks ook altijd, altijd laten zien wie er nou rijker was. Op de begane grond van de bieb waren er trappen, elke ging naar een andere verdieping dus we vlogen in tweetallen allemaal een andere trap op voor een goed alibi.

Ik belandde met Norren op de tweede verdieping. We kwamen Sirius tegen, maar omdat hij nu blijkbaar een verhouding had met mama, negeerde ik hem. Ik had Norren natuurlijk erover ingelicht en hij deelde mijn houding. Ook al probeerde Sirius keer op keer met ons te praten.
'NAYLA, NORREN KEUKEN. NU!' Molly's stem deed me even een hartslag overslaan maar Norren en ik begaven ons naar de keuken. De anderen waren er al.
“WAT HEBBEN JULLIE TE ZEGGEN VOOR JULLIE ZELF!?” Ik sprong bijna een gat in de lucht van schrik, hoe stond ze opeens achter me?
“Waar heb je het over Molly?” Onschuld spelen was op dit moment nog mijn beste tactiek.
“JE WEET BEST WAAR IK HET OVER HEB! MINI AUTO’S IN DE BIBLIOTHEEK, ZIJN JULLIE GEK GEWORDEN!”
“Waren er karts in de bieb? Cool! Sirius had even moeten melden dat hij ze had geregeld.” En dat mensen, is hoe je subtiel wraak neemt op je vader die besloot dat het een goed idee was om met ‘mama’ ervandoor te gaan.
“Dit was Sirius zijn idee!?” Molly stond erbij alsof ze het maar half geloofde, gelukkig kwamen Norren en Hermione te hulp, haar eigen kinderen had ze toch niet geloofd met die grappen die ze uithaalden.
“Ja Mrs. Weasley, Sirius zei dat hij het zou regelen maar hij had nog niks gezegd.”
“Wel flauw, ik wilde als eerste rijden.” Mompelde Norren, Molly keek even boos naar boven en stormde toen weg, we konden zelfs op de trap haar woorden nog horen.
“SIRIUS ORION BLACK, KOM NU HEEL RAP NAAR BENEDEN EN ALS JIJ HIER ACHTER ZIT DAN PLAK IK JE MET JE OREN AAN DE MUUR!”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen