HEDEN


Juice staarde naar het kabbelende water, zoals hij vroeger zo vaak gedaan had als hij tot rust probeerde te komen. Vaak was zij erbij geweest. Dan zat hij tegen de brug aan en hield hij haar in zijn armen, in stilte. Eenmaal in Charming had het water hem alleen maar onrustig gemaakt, had het gemis aangewakkerd zoals er talloze dingen waren geweest die dat hadden gedaan. Een lange motorrit hielp hem nog weleens het hoofd te klaren, maar de gedachten keerden altijd weer snel terug.
      Dat was nu niet anders.
      Hij had een zoon.
      Emilio sliep met June.
      Hij had een vijftienjarige zoon.
      Emilio sliep al vijf jaar met June.
      De twee gedachten bleven door zijn hoofd spoken – het ene was niet minder pijnlijk dan het andere. Plotseling leken al zijn problemen met de Sons er niet meer toe te doen, alsof dat iets was uit een ander leven. Een vluchtige droom – een nachtmerrie. Was hij liever in de handen van zijn broeders gevallen dan dat hij deze feiten onder ogen had moeten komen? De gedachte aan Emilio en June verscheurde hem, de wetenschap dat zijn kind zonder vader was opgegroeid kneep zijn keel dicht.
      Misschien was de dood wel beter. Misschien had hij zichzelf wel door zijn hoofd geschoten als hij zijn pistool bij zich had gehad. Het zou June vreselijk veel pijn doen, maar daarna zou ze verder kunnen met haar leven, met haar gezin. Ze wist nu wat er gespeeld had, waarom hij was weggegaan, misschien gaf het haar genoeg rust om zich eindelijk weer gelukkig te kunnen voelen.
      Juice walgde van zijn eigen gedachten. Hij was een zwakkeling – nog steeds. June had gelijk: hij kon hier niet voor wegvluchten. Het ging om zijn kind, daar moest hij inderdaad verantwoordelijkheid voor nemen. Als die hem überhaupt wilde zien, na al die jaren. June had hem vast geen leuke verhalen over hem verteld.
      Zuchtend kraste hij met zijn nagels over zijn hoofdhuid. Zijn maag knorde, hij had net zoveel gegeten als hij de afgelopen nacht had geslapen. Hij was ergens bij iemand in de schuur gaan liggen toen het was begonnen te regenen en hij was weer vertrokken voordat iemand hem in de gaten had gehad.
      Wat moest hij nu?
      Zijn gedachten waren niets dan een hoop verstrikte touwen. Hij moest met iemand praten, moest zijn zorgen delen, de opties afgaan die hij had. Wilde hij dat Rafi hem leerde kennen, wetend dat hij waarschijnlijk toch niet meer lang te leven had? Was het niet beter om uit zijn leven te blijven – of was het beter om juist de weinige tijd die hij nog had goed te besteden? Hem iets mee te geven waar hij de rest van zijn leven wat aan had?
      Kauwend op zijn lip haalde hij zijn telefoon tevoorschijn. Hij dacht niet dat het verstandig was om met June te praten, dat zou veel te emotioneel worden. Hij moest met iemand praten die hem zou begrijpen – een man.
      En hoewel Emilio de laatste was die hij eigenlijk wilde zien, stuurde hij June toch een appje met de vraag wat Emilio’s nummer was. Hij kende Rafi. Hij kon inschatten wat het beste voor de jongen was, wat het beste voor June was.
      Heb je wiet? was uiteindelijk het enige wat hij naar zijn voormalige vriend stuurde.
      Het duurde niet lang voordat het schermpje oplichtte. Daar kan ik wel aan komen. Waar ben je? Dan neem ik een paar uur op.
      Juice wreef over zijn voorhoofd. Wilde hij dit echt? Wat als hij weer door het lint zou gaan als hij Emilio zag, als hij hem echt iets aandeed en June nog meer pijn deed? En niet alleen June – ook haar zoons… zíjn zoon?
      Hij wist echter ook geen andere oplossing, hij wilde niet dat June hem weer zag op het moment dat hij zo’n wrak was.

Een halfuur later zakte Emilio zwijgend naast hem neer aan de waterkant en overhandigde hem een joint terwijl hij er zelf ook een opstak.
      Juice nam een trekje en staarde voor zich uit. Zijn hoofd bonkte en hij voelde zich misselijk. Hier zo samen zitten riep herinneringen aan vroeger op, toen ze nog onafscheidelijk waren. Een brok vormde zich in zijn keel toen hij zich realiseerde dat hij niet alleen June gemist had. Hij had Emilio ook gemist – de oude Emilio, voordat die hem een mes in de rug stak door te proberen zijn meisje te verkrachten.
      Hij zou dat echter niet toegeven. In plaats daarvan bleef hij voor zich uit staren en stelde hij een compleet andere vraag. ‘Heb je haar geneukt? Vannacht?’ Hij wist niet of hij het antwoord wel wilde weten, waarom hij het überhaupt vroeg. Misschien om te zien of Emilio werkelijk spijt had.
      ‘Ze is mijn vriendin, Juan. En na alles wat er was gebeurd kon ze wel wat afleiding gebruiken.’
      Zijn spieren spanden zich aan. Hij balde zijn vuisten en hield bewust zijn blik op het water gericht. Het idee dat ze seks had gehad met Emilio terwijl zij elkaar eerder op de dag nog hadden gezoend, maakte zijn hart ijskoud.
      ‘We fantaseerden over een trio. Met jou erbij. Het maakte haar fucking geil.’
      Met een ruk draaide hij zijn hoofd opzij. ‘Praat niet over haar alsof ze een of andere hoer is.’
      ‘Dat doe ik ook niet,’ antwoordde hij kalm. ‘Denk je dat ik alleen hoeren geil kan krijgen? Ze fluisterde hoe lekker ze het zou vinden als jij haar nam terwijl ze mij pijpte.’
      Juice klemde zijn kaken op elkaar en deed zijn uiterste best hem niet bij zijn nek te grijpen en hem op zijn buik te dwingen, met zijn kop in de vijver tot hij verdronk. ‘Je bent een klootzak.’
      ‘Wat?’ Emilio leunde naar achteren in het gras en keek hem van opzij aan. ‘Kom op man, vroeger praatten we altijd over seks.’
      ‘Jíj praatte altijd over seks.’
      Emilio grijnsde. ‘True. Jouw verhalen moest ik zo onderhand uit je strot vandaan trekken.’
      Juice staarde hem met een donkere blik aan. June mocht dan wel beweren dat Emilio een ander persoon was geworden, maar hij vond dat hij geen spat veranderd was.
      ‘Kom op man. Was dat dan niet wat je wilde horen? Dat ze je nog steeds wil? Dat ze harder kwam dan ooit tevoren, alleen omdat ze zich voorstelde dat jij degene was die in haar zat? Waarom vroeg je het anders.’
      ‘Ik hoopte dat je nog een beetje fatsoen had. Dat je oprecht spijt had en haar niet een paar uur later alsnog zou neuken terwijl je wist dat dat me fucking pijn zou doen.’
      Emilio haalde zijn schouders op. ‘Ze is mijn vriendin man. Al vijf jaar – al net zo lang als jullie samen zijn geweest. Ik weet dat ze me voor jou gaat dumpen, dus kun je het me echt kwalijk nemen dat ik nog even van haar wil genieten? Ik weet niet wat het is met haar, maar net als bij jou is ze de enige vrouw van wie ik ooit heb gehouden.’
      Juice ademde diep in en zoog de rook diep in zijn longen. ‘Ze zei dat ze niet wist of het ooit nog wat tussen ons zou worden.’
      ‘Ze is voorzichtig. Sinds jij verdween is ze dat altijd geweest, ze is altijd bang dat ik ook opeens verdwijn. Het zal je heel wat gaan kosten om haar vertrouwen te winnen en zelfs dan denk ik dat die angst nooit helemaal weggaat.’
      Juice wist dat die angst niet door hem kwam – dat was al zo geweest sinds haar vader hun gezin had verlaten. Maar wat hij had gedaan… ja, dat had alles vast erger gemaakt. Had hij haar maar een keer gebeld, haar eens een brief geschreven om in ieder geval uit te leggen waarom hij het had gedaan.
      ‘Maar… blijf je?’ verbrak Emilio de stilte die gevallen was.
      ‘Ik weet het niet.’ Hij trok zijn knieën op en boog zijn hoofd. ‘Ik haat je nog steeds, Emilio. Ik weet niet hoe June het je ooit heeft kunnen vergeven, maar ik kan het niet. Maar jij kent haar, jij kent mijn zoon… jij weet wat het beste voor hen is. Of ik wegga of dat ik blijf. Probeer te blijven,’ zuchtte hij. ‘Want ik zegt echt diep in de shit en elke dag kan m’n laatste zijn.’
      ‘Heb je je club verraden?’
      Juice verstijfde. Hij wist niet wat hij erger vond; dat Emilio zomaar geloofde dat hij dat zou doen of dat de man hem na vijftien jaar nog steeds zo goed kende.
      ‘De politie kwam erachter dat mijn pa zwart was en chanteerden me om informatie te geven over de deals die we sloten met de IRA en een kartel waarbij ze de club vrij lieten gaan. Ik stal een sample coke voor ze en daarna wilde ik ermee kappen, maar ik zat er te diep in. Uiteindelijk kwam de club erachter, kreeg ik een nieuwe kans maar verknalde ik die ook toen ze me dwongen een onschuldig meisje te vermoorden. Het maakte me zo kapot dat ik het aan iemand opbiechtte.’
      Emilio sperde zijn ogen open en vloekte. Pas op dat moment merkte hij dat hij zo gewend was geraakt aan geweld en moord dat hij niet eens doorhad dat hij een moord opbiechtte tegen iemand die helemaal niet met zulke dingen bezig was.
      ‘Ik heb mensen gedood. Voor de club. Voor mezelf. Ik heb drie keer in de gevangenis gezeten, heb samengewerkt met een kartel, heb illegale wapens verhandeld. Ik ben fucked up man. Hoe kan ik ooit een vader zijn? Hoe kan ik ooit samen met June zijn? Ze zal me haten om wie ik ben geworden – en ze kunnen me iedere dag opsporen en een kogel door mijn hoofd schieten.’ Hij haalde diep adem toen er een paar tranen over zijn wangen gleden. ‘Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik wil een vader zijn voor Rafi, ik wil niet weer uit Junes leven verdwijnen maar ik ben bang dat ik hen alleen maar pijn zou doen. Wat moeten ze nou met zo’n vent als ik?’
      Er ging een trilling door zijn borst toen Emilio een arm om hem heen sloeg en met zijn hoofd tegen dat van Juan leunde. ‘Onderschat June niet. Ze houdt van je, wat je ook gedaan hebt. Zelfs mij kon ze vergeven. En ik ook. Ik heb zo fucking veel spijt van wat ik in het verleden heb gedaan. Ik hou van je zoals ik van een broer hou en het kan me geen moer schelen wat je op je kerfstok hebt.’
      ‘Dat zeg je nu maar. Maar als je je echt realiseert wat ik heb gedaan dan kots je me uit, net als iedereen.’
      ‘Je broer was ook een crimineel en toch hield je van hem, ook al keurde je niet goed wat hij deed. Bij ons is het niet anders, Juan. Wij houden ook van je, oké? We komen hier heus wel uit. Ik regel wel een vals paspoort voor je.’
      ‘Waar dan?’ mompelde hij. ‘Ik ken hier niemand.’
      ‘Ik wel. Riley heeft een vriendin die illegaal in het land is, die hebben ze ook een nieuwe identiteit gegeven. Via de club.’
      Via de club.
      Opeens was het alsof er ijs door zijn bloedvaten stroomde en wild trok hij zich uit Emilio’s omhelzing los.
      ‘Wil je me naar de Mayans toebrengen?!’ Achterdocht liet hem zijn vuisten ballen en hij kneep zijn ogen tot spleetjes. ‘Zit je me te fucken? Denk je echt dat ik ook maar in de buurt van een andere MC ga komen? Fuck man, je wílt dat ze me vinden zodat je June weer voor jezelf hebt!’
      Zijn stem sloeg over en hij balde zijn vuisten. Op de een of andere manier slaagde hij er toch in om zich van Emilio weg te draaien en naar zijn motor te benen zonder hem weer te lijf gegaan. Tranen van onmacht brandden in zijn ogen.
      Hij was er bijna ingetrapt. Had hij dan echt helemaal niets geleerd van zijn fouten? Hij kon niemand vertrouwen. En zeker niet iemand die hem al eens een mes in de rug had gestoken.

Reacties (2)

  • NicoleStyles

    omg te spannend dit!!
    vind het heden toch net iets leuker dan het verleden (tot nu dan wel hè) , maar dat komt omdat ik meer van actie hou haha

    1 jaar geleden
    • Croweater

      Haha ja dat snap ik wel. Ik heb alleen niet zo veel ideeën voor het heden :')

      1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Holy shit!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen