Foto bij 32

I'm gonna pick up the pieces
And build a Lego house
When things go wrong we can knock it down
My three words have two meanings
There's one thing on my mind, it's all for you
And it's dark in a cold December, but I've got ya to keep me warm
And if you're broken I'll mend ya
And keep you sheltered from the storm that's raging on now
I'm out of touch, I'm out of love
I'll pick you up when you're getting down
And out of all these things I've done I think I love you better now
I'm out of sight, I'm out of mind
I'll do it all for you in time
And out of all these things I've done I think I love you better now
I'm gonna paint you by numbers and color you in
If things go right we can frame it, and put you on a wall
And it's so hard to say it but I've been here before
And I'll surrender up my heart and swap it for yours

Ravenna Morena




Ik draaide mijzelf voorzichtig om, mijn ogen vonden twee bruine vertrouwde en bekende ogen, die ik uit duizenden herkenden. ''Jamai?'' vroeg ik vol verbazing, even leek ik terug gezogen in de tijd, hij was niks veranderd. Hij had nonchalant een joint tussen zijn lippen geklemd, hij bestudeerde mijn verbaasde blik kort maar knikte toen. ''Ja, de enige echte, en jij ook de enige echte Ravenna zo te zien.'' hij liet zijn ogen kort over mijn lichaam heen glijden. ''Nooit gedacht jou nog hier te zien, vooral niet in de buurt van het graf van Charlot.'' ik beet op mijn onderlip terwijl ik de jongeman voor mijn neus nog eens goed in me opnam, hij was echt geen greintje veranderd, precies dezelfde Jamai als toen ik hem leerde kennen. ''Ik ook niet.'' gaf ik uiteindelijk toe, ik had ook nooit gedacht nog in de buurt van haar graf te komen. Hij blies wat rook uit en nam opnieuw een hijsje van zijn joint. ''En jij? nogsteeds de dode aan het lastigvallen.'' grapte ik ongemakkelijk, het was eeuwen geleden dat ik hem had gezien, hij hing toen al rond op begraafplaatsen, hij vond het rustgevend, omringd te zijn door de dode, ik vond het maar een nare en een beetje rare gedachten. ''De doden zijn dood en kunnen je niet lastig vallen.'' dat was altijd zijn tegenargument als ik hem voor gek verklaarde.
''Ja, zoiets ja.'' antwoordde hij kortaf terwijl hij opnieuw een hijsje nam van zijn joint. ''Wil je?'' hij hield het brandende staafje voor mijn gezicht. Ik duwde hem ongemakkelijk weg. ''Nee bedankt, ik moet zo m'n zus nog onder ogen komen, ze maakt me dood als ze merkt dat ik naar wiet ruik.''
Hij zuchtte diep uit. ''Blijf je altijd zo braaf naar je zus luisteren? Dat deed je vroeger al, maar toen was je een puber, volgens mij ben je nu volwassen..'' ik wilde mijn mond openen, maar hij was me voor. ''Ja, ja ik weet het, ze is de moeder die er nooit geweest is voor je, maar vroeger had je er ook dikke schijt aan, weet je onze tijden niet meer Ven.'' ik rolde mijn ogen en greep de joint uit zijn handen. ''Kan ik nogsteeds hebben, en ja die vergeet ik niet meer zo snel.'' de kalmte trok direct over mijn lichaam heen, toen ik een hijsje nam van het jointje.
''Oh je hebt het toch nogsteeds in je, niet helemaal 'good girl' dus.'' fluisterde hij verbaasd met een grijns op zijn gezicht. ''Kom laten we een stukje lopen.'' stelde hij voor. Ik vond het maar een raar voorstel, zo bijna midden in de nacht lopend over een begraafplaats heen. ''Waarom kwam je hier eigenlijk, ik hoorde je al een tijdje brabbelen, ik dacht eerst dat je bezopen was ofzo.'' zei hij lachend, terwijl hij een nieuwe joint soepel draaide tussen zijn lange vingers, nu ik de zijne had ingenomen. ''Behoefte aan Charlot denk ik, maar besefte me dat het echt debiel is, ik pratend tegen een fucking steen, Charlot is dood.'' antwoordde ik bitter. Hij stak zijn joint aan en zoog er aan. ''Ja ik hoorde je, het klonk fucked up man, al die shit die je haar of die steen vertelden, je hebt nogal wat te verwerken, daarbij je bent aardig vaak in het nieuws verschenen afgelopen weken, echt shit man.''
Het effect van de joint ging werken en ik begon zachtjes te gniffelen. ''En toch herkent niemand me hier, heerlijk.'' ik blies het wolkje uit. ''Wil je dat niet dan.'' lachend duwde ik hem tegen zijn schouder. ''Flikker op, ik word al gek in Londen als ik hier nog herkend zou worden, zou ik helemaal doordraaien denk ik.'' hij grijnsde breed en nam een hijsje van zijn vers gedraaide joint. ''Ik heb altijd wel gedacht dat jij een meisje was die je dromen achterna zou gaan, ondanks al die bullshit die je heb moeten meemaken.'' ik fronste kort, niet begrijpend wat hij precies bedoelde. ''Jamai, ik ben Harry tegen gekomen, of althans die motherfucker wist dat ik naar Londen toe zou verhuizen.'' hij schudde verbaasd zijn hoofd. ''Wat? Hoe moet hij dat weten, is hij naast zanger ook nog paragnost ofzo.'' lachend plofte ik neer op het houten bankje wat haast van ellende uit elkaar viel. ''Hm, weet je nog die tijd dat ik heel actief was op Twitter en praatte met andere fans, hij was één van die fans.'' hij greep verwonderd zijn kin beet, wrijvend over zijn beginnende stoppelbaard. ''Wow, dat is best fucked up man..'' ik grinnikte zachtjes. ''Ja, maar achja, ik weet niet zo goed wat ik er van moet vinden.'' ik liet mijzelf achterover vallen. ''En jij? Hoe gaat het met jou, nogsteeds gezeik met je ma.'' hij drukte zijn joint uit en piekte hem verder weg in het gras, tussen de grafstenen. ''Altijd man, ik kan dat wijf wel wat aandoen, ik breng voornamelijk tijd door hier, bij me pa die hier ligt, bij me oma die hier ligt, soms crash ik op de bank bij vrienden.'' ik keek vol medelijden naar hem, Jamai had ook veel moeten verduren in zijn korte leven, zijn vader op jonge leeftijd overleden, zijn oma er vlak na, dat liet hem alleen over met zijn vreselijke, vreselijke moeder. ''Wil je in mijn huis blijven, over een paar weken moet ik terug naar Londen, ik ga mijn leven voornamelijk daar leiden nu, vooral nu die faam er bij is komen kijken, uitgevers, interviews, waarschijnlijk blijf ik er nu wonen tot m'n dood, geen terugkeer naar Nederland na mijn studie.. Je kan in mijn huis wonen, ik heb er geen problemen mee.'' hij liet zijn ogen over mijn gezicht glijden, een klein zwak glimlachje kwam tevoorschijn op zijn bleke en magere gelaat. ''Meen je dat?'' vroeg hij hoopvol, ik knikte uitbundig. ''Ja natuurlijk, als ik hier weg ben is het huis toch onbewoond, ik heb liever dat jij er dan wat aan hebt dan dat het leeg blijft staan.'' direct trok hij me in een knuffel. ''Bedankt Ravenna, dat zou fijn zijn, dan kan ik vanaf jou huisje zoeken naar een eigen verblijfsplek.'' direct sloeg ik op mijn voorhoofd, de woorden van mijn zus schoten direct door mijn hoofd heen, je bent beroemd Ravenna, je kan alles doen als je het op de juiste manier aanpakt, direct liet ik mijn gedachten afdwalen naar Jamai, naar zijn resterende familie in Suriname, hij had er weleens wat over losgelaten. ''Ja, tuurlijk geen probleem, heb je tot die tijd een plek te verblijven, ik denk dat m'n vriend het een beetje raar vind als ik nu aankom met iemand die hij niet kent.'' hij greep zijn mobiel beet en begon er druk op te tikken, na enkele minuten knikte hij. ''Ja ik vind er wel wat op, heb je zus je trouwens geen tijd gegeven binnen te zijn, het is inmiddels half één.'' grapte hij, zijn telefoon weer terug opbergend in zijn zak. De rust van de joint trok per direct uit mijn lichaam, mijn ogen verwijdde en ik snakte kort naar adem. ''Godverdomme, mijn zus!'' vol paniek greep ik zijn arm beet. ''Kan ik even je telefoon gebruiken?'' hij beet op zijn onderlip. ''Ik ben afgesneden.'' ik begon lichtjes in mijzelf te vloeken, met een vaart stond ik op. ''Hier, sla mijn nummer op en app of bel mij morgen even, dan bespreken we even verder over het huis, ik moet nu echt naar huis mijn zus vermoord me.'' de angst kroop over mijn lichaam heen. ''Ja is goed, ik doe dat.. ehh.. oké...'' hij schudde verward zijn hoofd, ik trok hem in een vluchtige knuffel en hobbelde de begraafplaats af, hem achterlatend in de duisternis, op het bankje tussen de grafzerken, ik was er bang van, hij vond het enkel ontspanning omringd te zijn door de dood.
Eigenlijk durfde ik niet meer terug naar Rita, wetende dat zowel Danielle, als Richard me zouden vermoorden. Ik griste in mijn zak en tot mijn opluchting zaten mijn huissleutels erin, godzijdank dat ik die wel bij me had, mijn telefoon boeide me niet veel, ik zat er toch niet meer op sinds mijn bekendheid, enkel om te bellen en facetimen met mijn neefjes. ''Nou, dat word lekker een probleem voor morgen..'' mompelde ik in mijzelf, terwijl ik zachtjes begon te rennen naar mijn eigen huisje. Eenmaal thuis gekomen, was ik te moe om mijzelf om te kleden in een pyjama, ik liet mijzelf neerploffen op de bank waar ik direct in een diepe roes viel.

''Ravenna, wake up.'' ik werd lichtjes door elkaar heen geschud, gauw genoeg besefte ik dat het Harry was, tuurlijk Ravenna, wie kon het in godsnaam anders zijn. ''Ravenna.'' ik opende vol tegenzin mijn ogen, direct keek ik in de vuurspuwende groene ogen van Harry, ik kneep mijn ogen pijnlijk samen, wennend aan het felle licht waarin we ons bevonden, waarom had hij het verdomde licht aangezet. ''Oh hey.'' mompelde ik nonchalant, mijn ogen opnieuw voorzichtig openend. Ik zag dat zijn schmink er inmiddels afgewassen was. ''Where the fuck have you been.'' siste hij woedend, me omhoog trekkend. Ik kreunde pijnlijk. ''What does it matter, i'm back now.'' ik wierp een korte blik op de klok. ''We have been searching for you all fucking night, your sister even called the police.'' ik rolde met mijn ogen, echt typisch mijn zus om weer zo dramatisch te reageren. ''I'm fine Harry, let me sleep.'' kreunde ik vermoeid, mijzelf opnieuw nestelend in het zachte kussen achter me. Hij schudde zijn hoofd ongelovig en griste naar zijn mobiel, waarschijnlijk om te vertellen aan mijn zus dat hij me gevonden had. ''Yes, bye..'' hij hing de telefoon zuchtend op. ''Sleepwell loony freckle.'' hij drukte een zacht kusje op mijn slaap en verliet de woonkamer.

''Ik kom, verdomme ik kom!'' gilde ik door het huis heen, mijzelf banend naar de voordeur, ik trok de deur met een ruk open. ''Ik kan niet vliegen hoor Jezus mina.'' snauwde ik woedend naar mijn zus, ze had een klein zakje in haar handen geklemd in haar andere hand een beker koffie van de Starbucks. ''Ik heb ontbijt voor je.'' mompelde ze zachtjes. Ik keek naar de 'Grande' beker in haar handen, aan de geur kon ik eruit opmaken dat het een karamel Latte Macciato was. ''Is het een Latte?'' vroeg ik. ''Ja een karamel latte, en een suiker donut, at je vroeger ook graag.'' ik greep de twee dingen beet en stapte opzij. ''Kom binnen.'' mompelde ik met enigszins tegenzin, dit was ook een typisch ding dat mijn zus deed, denkend onze kleine ruzietjes goed te kunnen maken met eten en dan altijd met eten waar je me tien jaar geleden voor kon wakker maken, soms leek het alsof ik niet opgegroeid was in haar ogen, alsof ze me nogsteeds zag als het twaalfjarige meisje van vroeger, ik had echt geen zin om met enkel een ontbijtje al tweeduizend calorieën naar binnen te werken, vroeger had ik dat misschien gedaan, maar nu nee bedankt. ''Koffie?'' vroeg ik haar. Ze humde kort en baande haar weg naar de huiskamer waar Harry zat. Ik liep naar de keuken en maakte een vers kopje koffie voor haar, ik dumpte de Karamel Latte in de gootsteen en verving het zoete goedje met mijn eigen potkoffie, dat scheelde al een heel stuk in calorieën en merken zou ze het toch niet. Ik liep met de twee bekers terug naar binnen en plofte neer naast mijn zus. ''Waar was je gisteren.'' bam, daar was de vraag, liggend op het puntje van haar tong. Ik snoof mijn neus zachtjes. ''Even op de begraafplaats, langs Charlot.'' ze schudde haar hoofd. ''Na een ruzie, zo laat in de fucking avond, ben je goed?'' ik greep direct gepijnigd naar mijn hoofd. ''Oh Daan, ga niet zeiken, ik ben verdomme volwassen je bent mijn moeder niet, al blijf ik de hele nacht weg.'' snauwde ik, ze wendde haar blik af naar Harry die ongemakkelijk voor zich uit staarde, zou ik ooit doen. ''Harry was me een partij overstuur door jou gisteren, je behandelt hem echt als oud vuil, je behandelt mij als oud vuil, wat is er toch aan de hand met jou.'' direct schudde ik mijn hoofd. ''Weet ik veel, misschien ben ik je bemoei zat, ben ik Harry zat, kan mij het schelen.'' kaatste ik haar kwaad terug. Ik was nog niet volledig wakker, waarom wilden ze nu al discussiëren.
Ze zuchtte hard uit en snoof diep in, nippend aan haar koffie. ''Ik vind het gewoo... Waarom ruik ik in godsnaam wiet!'' direct snakte ik naar adem, ik had de kleding van gisteren niet omgewisseld, beter gezegd, ik bevond me nogsteeds in dezelfde kleding waarin ik gister geblowd had met Jamai, ik lachte ongemakkelijk, mijn blik gericht op de roze muur voor mij. ''She smoked pot, i could tell yesterday, her eyes were huge.'' direct wierp ik Harry een felle blik. ''Wat heb je geblowd Ravenna?'' ik schudde mijn hoofd. ''Nee, waarom zou ik.'' ''Waarom ruik je naar wiet.'' kaatste ze de bal direct terug, ik beet op mijn lip. ''Ik kwam Jamai tegen, hij was aan het roken, ik zal daardoor wel ruiken er naar weet ik veel.'' direct greep ze mijn arm beet. ''Jij rookt geen wiet!'' siste ze op strenge toon, ik schudde mijn hoofd. ''Jezus, doe eens rustig man, ik heb enkel in de lucht gezeten van Jamai zijn wiet, maak er geen drama van.'' loog ik slecht, aan haar blik te zien, wist ik dat ze er geen snars van geloofde, daar kende ze me te goed voor. Ik kon ook niet echt liegen tegen haar.
''Wat deed Jamai op de begraafplaats zo laat, ik vond dat vroeger al een raar kind, ik wil niet dat je omgaat met hem, je weet hoe onver...'' ''Ach Daan, bemoei je voor één keer is niet met mijn leven.'' snauwde ik haar geïrriteerd terug.


''Ik zou graag willen, als jij je voor één keer eens volwassen gedroeg.''

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen