Foto bij 33

You used to call me your dreamer
And now I'm livin' out my dream
Oh, how I wish you could see
Everything that's happenin' for me
I'm thinkin' back on the past
It's true that time is flyin' by too fast
I miss you, I miss your smile
And I still shed a tear every once in a while
And even though it's different now
You're still here somehow

Ravenna Morena




Leegte, leegte, leegte en nog eens leegte, dat was precies wat er door mij heen ging op dit moment.. Niks meer en niks minder, in mijn keel een brok gevormd die ik niet weg kon slikken hoe hard ik ook probeerde, alsof ik getroffen was door een flinke verkoudheid waar geen antibiotica of hoestdrankje tegen was te vinden. Alsof iemand mijn keel dichtkneep en ik er niet aan kon ontkomen. Ik had me nog nooit zo leeg gevoeld, zo leeg, zo verloren. Mijn hart bonsde onrustig in mijn borstkas, maar ook dat leek schijn, ik voelde me niemand meer.
De snikkende geluiden vulden de grote en kille ruimte, de ruimte gevuld met familieleden van Charlot en met Charlot opgebaard in haar kist, ik kon enkel voor me uitstaren. Tranen had ik in overvloed gelaten de afgelopen twee weken.
Vanaf het moment dat ik het nieuws te horen kreeg had ik niks anders gedaan dan huilen en gillen, dagen en nachten werden gevuld met snikken en tranen, met vragen, met pijn in mijn hart, mijn tranen leken op dit moment niet te willen. Het was op, ik was leeg.
Ik voelde een warme hand tegen mijn wang die liefkozend over de bolling van mijn gezicht wreef, ik bleef voor me uit staren, de moeite niet nemend om de persoon naast me aan te kijken. ''Ravenna meisje, je mag spreken, als je wilt.'' het was Rita, haar stem zo anders dan normaal, normaal was haar stem warm en liefdevol, nu klonk het zo.. Zo gebroken. Haar enige dochter.. Weg, mijn enige beste vriendin.. Weg.
Ik griste het papiertje uit mijn zak, ik had twee weken lang lopen ploeteren, ik wilde de juiste woorden tegen haar zeggen, ik had geen kans gekregen goed afscheid van haar te nemen, ik hoopte dat op deze manier wel te kunnen, haar de woorden te kunnen zeggen waar ik de kans niet meer voor kreeg, langzaam stond ik op de van de stoel, toen ik langs Charlot haar kist liep bleef ik strak voor me eigen uit staren, ik wilde haar niet zien.. niet zo.
Ik nam plaats, met trillende benen probeerde ik mijzelf overeind te houden, mijn handen geklemd om het papiertje en met een zucht keek ik de zaal in, Rita haar familie keek vol verwachting allen wisten ze dat ik graag schreef, hen ogen gevuld met verdriet en woede, het was Charlot haar tijd nog niet geweest, we hadden hier niet hoeven zijn, als.. ik zuchtte diep uit, mijn zus was er ook, maar grotendeels om mij de steun te geven, die ik zo hard nodig had op het moment.
Ik schraapte mijn keel, het microfoontje stellend op mijn hoogte. Ik snakte kort naar adem, alhoewel ik graag schreef en altijd de juiste woorden leek te hebben op papier, was ik nogsteeds niet tevreden met mijn afscheid naar Charlot.
Maar daartegenover had ik ook nooit verwacht dit nu al te moeten schrijven...
''Charlot.'' verzuchtte ik, direct begon een brok ik mijn keel te vormen die ik probeerde weg te slikken, ik blikte een hopeloze blik naar mijn zus, ze knikte gemoedelijk, ik raapte al mijn moed bij elkaar .
Ik liet mijn blauwe ogen glijden over de tekst die ik had geschreven.
Charlot, dit is voor jou.

'Als mijn stem een kwast zou zijn, zou dit mijn canvas zijn.
Elke zin is een herinnering, gedompeld in verdriet.
Elke kleur een emotie wat uit mijn ziel druppelt.
Een droom vervaagd in de witte achtergrond.
Een foto bevroren in de sneeuw.
Ze zeggen dat de diepste kleur rood voortkomt uit een bloedend hart.
Van een liefde dat onverwachts verscheurd is.
Dat was jij voor mij.
Ik denk dat we op een punt onszelf allemaal als idioten gedragen.
Ik hoef het niet te verbergen, ik heb genoeg gehuild de afgelopen weken.
Gebruikt, en gebroken, jij wist mijn hart opnieuw te bespelen.
De valse noten toverde jij met gemak in nieuwe melodieën.
Nu galmen de geluiden van onze herinneringen door mijn hart.
Verloren in een zee van ontkennen, voel ik me soms zo verbonden met je, alleen maar om eraan herinnerd te worden dat je er niet meer bent en nooit meer zal zijn.
Soms zie ik je lopen op de straten, vervagend in de toekomst.
Terwijl ik zelf niet kan bewegen.
Het enige wat ik nog doe is luisteren naar oude video opnames, van jou.
Muziek waar we ons vroeger op uitleefden voelt enkel tegenwoordig als zout op mijn wond.
Gefaalde dromen sluipen s'nachts in mijn hoofd.
Constante herinneringen van dromen die we samen waar zouden maken.
Soms voel ik je aanwezigheid, in de dromen die ik over je heb, helaas zijn deze van korte duur.
En vervaag je elke ochtend opnieuw.
Elke ochtend open ik mijn ogen, wetend dat jij nooit meer zal staan aan mijn zij.
En hoe erg ik het probeer te vergeten, probeer te ontlopen.
Ik vergeet de avond nooit meer dat ik je heb laten gaan.
Het moment dat ik hoorde dat je diezelfde avond was aangereden.
Die pijn schoot recht door mijn hart.
Het doorboorde mijn hart, dwars door midden.
Nu doet het pijn, met elke herinnering aan jou.
Ik wensde dat ik je vaker had verteld hoeveel ik van je houd.
Liefde is nooit genoeg, enkel te weinig.
Onze paden scheiden hier, ik ga hier beneden verder en jij daar ergens boven.
Jij was het meisje Charlot.
Het meisje wat muziek in mijn hart liet spelen.'

Ik frommelde het papiertje met trillende handen in elkaar, de zaal begon te applaudisseren, direct vloeiden de tranen over mijn wangen heen, tranen waar ik van dacht ze niet meer te hebben. Ik haastte me terug naar mijn plek, tussen Rita en mijn zus in, de ogen van Rita waren dik betraand. ''Dat was prachtig Ravenna.'' zei ze met een gebroken stem.
Ik nestelde mijn hoofd op haar schouder. ''Bedankt.'' wist ik nog net uit te brengen, mijn ademhaling voelde zwaar aan.
Het besef was er nogsteeds niet, Charlot was dood en ik probeerde of wilde het ontkennen.
Met een schok vloog ik omhoog toen ik een man gekleed in het zwart op de kist van Charlot zag aflopen. ''Wat gaat hij doen.'' siste ik zachtjes uit. ''De kist dichtmaken, we gaan zo naar haar graf.'' hoorde ik Nathan nog zeggen.
Ik haastte me naar de kist, de man ruw tegenhoudend. ''Wacht alsjeblieft.'' smeekte ik hem terwijl ik voor het eerst mijn ogen liet glijden over mijn beste vriendin, een steek vormde zich in mijn buik. Ze zag er zo.. Nee Charlot was gewoon..
Dit was ze niet.. Mijn ogen flikkerden onrustig over haar gezicht heen. Ondanks het make-up wat zich bevond op haar gezicht, zag ik hoe ze de blauwe plekken rondom haar ogen hadden proberen te bedekken, had ze dan echt zo'n harde klap gemaakt. '''Haar gezicht zag er niet uit.'' mompelde Nathan die ondertussen naast me was komen staan. De pijn die ze had moeten voelen, ik wilden me het niet voorstellen, ze had echt een enorme klap gemaakt te zien aan de blauwe plekken die lichtjes door haar make-up door leken te dringen.
Na een paar minuten humde ik. ''Sluit de kist maar.'' ik wierp nog een kleine blik op de foto die zich bovenop haar kist bevond, dat was de Charlot die ik kende. Vol leven, zo prachtig.
Met pijn in mijn ogen keek ik toe, hoe ze haar opsloten.. Dit was het dan, de laatste dag dat haar prachtige gezicht ooit nog in contact zal komen met licht.
In stilte liepen we naar haar graf toe, het getik van mijn schoenen op de grond leken elke seconde harder te worden, de dood was altijd al mijn vijand geweest, doodsbang was ik ervoor. Ik had het niet vaak hoeven mee maken, een paar verre ooms, dat was het dichtste bij de dood dat ik had meegemaakt, en nu liepen we hier, de dood had Charlot ditmaal gevonden en meegenomen. Één ding in het leven was zeker, en dat was dat de dood ons allemaal eens zou komen halen.
''Hier Ravenna.'' mijn zus duwde een witte roos in mijn handen, een doorn prikte aan mijn vinger, een druppel bloed liep over mijn vinger naar beneden, het liet me beseffen dat ik er nog wel was. Mijn bloed stroomde door mijn aderen, mijn hart klopte, ik was jong en gezond, net als Charlot dat was, de dood had geen lijstje, hij ging niet te werk op alfabetische volgorde, of leeftijd. Hij kon eigenlijk op elk moment komen, je hoefde niet per se oud of ziek te zijn, toen leek ik me te beseffen hoe oneerlijk het leven wel niet was, en hoe fragiel het leven wel niet was.
Iedereen gooide op zijn beurt een roos in het gat waar Charlot dalijk haar rust in zou vinden, waar ze geen pijn meer zou hebben. Ik liep een stukje naar voren, het gat leek oneindig diep, ze zou hier dalijk voor eeuwig slapen. Bedekt door koud aarde, nooit meer logeren, nooit meer lachen. Ze was weg.
Ik liet mijn blik glijden over haar kist, die langzaam naar beneden zakte. Ik kon het niet beseffen, ik zou mijn leven moeten leven zonder haar aan mijn zijde, zonder haar steun, zonder haar gelach, zonder haar.. Zonder Charlot. Een traan rolde over mijn rode wang heen ik snikte hevig terwijl ik de roos gooide op haar kist. Dit zou onze laatste vorm van contact zijn.
''Ik zie je daarboven weer Charlot ik houd van je.''

''Als er iets is roep maar, je mag zo lang blijven als je nodig hebt.'' mijn moeder aaide kort over mijn hoofd heen en drukte een kus op mijn wang, ik wilde niet meer in mijn eigen huis slapen, de herinneringen met Charlot waren te vers, te levend in dat huis, ik wilde enkel op plekken zijn die me niet deden denken aan haar. ''Bedankt mama.'' humde ik zachtjes.
Al was het vroeg.. Ik was doodop, ik wilde niets liever dan slapen.
Het besef kwam pas hard aan toen ik de dekens om mijn lichaam sloot, ik was Charlot voorgoed kwijt. Zoveel dromen die nog vervult hadden moeten worden, zonder haar hadden de dromen geen betekenis, geen doel.
Charlot was overleden, en ze had een stukje van mij met haar meegenomen die ik nooit meer terug zou krijgen.


''What are you doing?'' Harry zette een hete mok koffie naast me neer, ik knikte afwezig. ''Trying to write.'' de kansen werden in mijn schoot geworpen, maar ik leek geen enkel sprankje creativiteit meer in me te hebben om ze te vervullen of aan te pakken, ik had dromen, ik had enkel geen motivatie meer om ze na te jagen, ik had geen enkel idee wat ik wilde doen met mijn leven en of ik überhaupt mijn dromen nog wilde najagen, het papier bleef leeg. Het lukte me gewoon niet. Ik zuchtte gefrustreerd en schoof achter mijn laptop vandaan.
Harry nam plaats op de bank tegenover me. ''No inspiration?'' raadde hij, nippend aan zijn eigen mok thee.
''No, not really.'' bekende ik, ik had echt geen idee waar ik over moest schrijven, mijn gedachten waren chaotisch en overvol maar zodra ik het op papier wilde zetten, raakte ik zelf ook blanco, alsof ik een of andere storing had. ''Why not, your sister told me you loved to write, besides that i read some of your work, you're really good.'' Harry stond op van de bank om plaats naast me te nemen, hij sloot zijn vingers om mijn kin heen. ''I just.. Keep thinking about Charlot.'' ik wendde mijn blik af, ik voelde de tranen al opkomen, maar ik negeerde ze hard. Niet huilen Ravenna, niet opnieuw.
Harry had me de afgelopen dagen zovaak zien huilen, het voorvalletje met mijn ouders, mijn random breek momenten..
''What would Charlot say, if she knew you are going to release a book.'' ik lachte door mijn tranen heen, Charlot zou het gillen van de daken, gillen dat ze zo trots zou zijn op haar beste vriendin, ze zou me nachtenlang koffie inschenken om me de nacht te laten doorhalen, ze wist dat ik s'nachts het productiefst was.
Charlot had me zo goed kunnen steunen op dit moment, hoe ik zou moeten omgaan met de bekendheid, Charlot had me een klap verkocht als ze had geweten dat ik het zo slecht had aangepakt en er zo'n zooitje van had gemaakt. Zij had het zo anders gedaan dan ik nu deed, en als zij er nog was geweest, had ik het ook anders aangepakt.
''She would be very proud.'' Harry knikte. ''So am i.'' zijn stem klonk oprecht. ''What do you want to write about.'' vroeg hij verder, een blond plukje haar achter mijn oor schuivend.
Ik dacht eens goed na, ik had enkele onderwerpen waar ik over wilden schrijven, maar ik was te bang.. Te bang voor oordelen van mensen, of oordelen van mijn eigen familie, oordelen van iedereen. ''I have a lot of things going on in my mind right now, i am just scared that it won't be good enough.'' ik bedoel, ik zou een boek gaan publiceren wat dalijk over de hele wereld verkocht zou worden.. Een beetje bang zijn mocht toch wel?
Harry schudde zijn hoofd. ''Don't be, i think you are capable of doing great things you know.. You know what my mom said when she saw you for the first time?'' ik fronste verbaasd, had hij het met zijn moeder gehad over mij. ''Well don't get mad with me now loony freckle, i talked about you a lot with her, your moodswings, your life story.. I told her a couple of things, like the thing happend with your parents, Charlot..'' ik wilde gillen, gillen tegen hem dat hij het recht niet had te spreken over mijn privé zaken, maar ik kon het hem niet kwalijk nemen, ik had me en ik gedroeg me als een kutwijf tegen hem en ik snapte dat ook hij zijn verhaal kwijt moest bij iemand, iemand anders dan mijn zus. ''She told me, a woman who opens her heart, trying to love you when it's already broken, is the bravest person you'll ever meet.'' hij liet zijn blik kort over me heen glijden. ''And you, Ravenna. You're the bravest woman i've ever known, even though you are acting like a total bitch sometimes, i know that you are trying, and i will stay here, waiting for the day you will completely open your heart for me..'' zijn woorden gaven me kippenvel, was ik dan zo speciaal voor hem? Hield hij dan echt van me. ''The things you are most scared of to write.. Write.'' fluisterde hij zachtjes.
Opnieuw wendde ik mijn blik af naar de grond, ik had geen idee hoe ik moest reageren op zijn woorden ik kreeg er een warm gevoel van, Harry deed iets met me en dat kon ik echt niet ontkennen, maar ik was gewoon zo bang hem kwijt te raken. ''How did you do it?'' bracht ik uit met een trillende stem. ''Do what?'' mompelde hij vragend.
''Open your heart again, after losing Bowie.'' ik vroeg het hem voorzichtig, Bowie was een gevoelig onderwerp bij hem.
''My heart had always been open for you Ravenna, when Bowie died, we talked don't you remember.'' ik sloot mijn ogen kort, niet wetende waar hij het nou precies over had. Ik wist ondertussen nu wel dat hij 'Emilie' was, maar ik had nooit geweten dat hij een nichtje verloren was, of althans.. Als Emilie had hij daar nooit wat over gezegd. ''You don't remember, i never told you as 'Emilie' but i did spoke to you after her funeral.'' zei hij, alsof hij mijn gedachten kon lezen.
hij zuchtte eens uit. ''When Bowie died, my world collapsed Ravenna, the pain.. Jesus the pain was unbearable, i mean i lost my only niece.'' ik sloot mijn armen om hem heen, ik wilde hem steunen, net als hij bij mij had gedaan, het enige verschil is alleen, hij verdiende steun.. Ik niet.
''It was an absolute nightmare, seeing my sister cry everyday.. My mom, dad..''
''I'm so sorry Harry.''
''After a while, things got better.. I know Bowie wanted me to move on, and sing songs and do the things she loved seeing me doing.''
''Thats beautiful Harry, i bet she wanted you to move on, to do the things that make you happy.''
Hij glimlachte. ''I know, i think about her everyday, i miss her everyday.''
Hij sloot zijn vingers om mijn kin. ''I bet Charlot wanted you to move on, write a book, furfill your dreams, she was your biggest fan, and i know she still is.'' ik slikte moeizaam bij het horen van zijn woorden.
''You're special Ravenna, i know it.''
Hij sloeg zijn arm liefdevol om mijn schouders heen. ''Why won't you write about Charlot?'' vroeg hij.
Ik dacht eens na, kauwend op mijn onderlip. Schrijven over Charlot zou me enkel herinneringen laten opborrelen, zat ik daar op te wachten, de momenten herlevend met mijn beste vriendin.
''I don't know.'' gaf ik eerlijk toe.
''I think it's a great idea, writing about your life with her, your sister told me a great deal about you and her, you both had a lot of fun.'' grinnikte hij. Hij had gelijk, het leven wat ik had geleefd met Charlot was zeker boek waardig, we hadden zoveel meegemaakt samen, zowel goede als slechte dingen, we hadden inderdaad de grootste lol met elkaar en de grootste avonturen beleefde we samen, het eindigde enkel in een tragedie, jammer genoeg.
Misschien was het inderdaad boek waardig, misschien kon ik door te schrijven over Charlot haar nu een plekje geven, een plekje in mijn hart en zou ik na jaren eindelijk de rust vinden die ik verdienden.
Ik drukte een liefdevolle kus op de mond van Harry, hij leek geschrokken door mijn spontane handeling, maar reageerde er positief op, gretig greep hij mijn heupen beet, ik verbrak onze kus, ik schoof voorzichtig een plukje voor zijn gezicht vandaan, diep kijkend in zijn groene ogen, de vlinders fladderden rond in mijn buik, en ik wilde het niet meer ontkennen.



''Ik hou van je Harry, ik hou echt van je.''

Reacties (1)

  • Millyss

    JOU VERHAAL IS ZOOOOO GOED!!!

    Snel verder please(flower)(yeah)

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen