. . .

Er was niets meer – niet eens pijn. Hij staarde naar de tralies zonder te weten of iemand hem op het moment echt aan het verkrachten was of dat het een van de talloze herinneringen was die zijn gedachten weigerden te verlaten. Het voelde alsof zijn ziel zich aan het losmaken was van zijn lichaam en hem verdoofd en koud achterliet.
      Hij wilde gewoon dat het voorbij was. Het leven. Zijn leven.
      Hij had gedaan wat zijn broeders hem hadden gevraagd en hij had Jax de waarheid verteld over Tara en Gemma. De gedachte dat al zijn broeders hem dit lot toewensten, had zijn hart vermorzeld. De kleine stukjes die er daar nog van over waren geweest dan, na Abigails laatste kus.
      Abigail…
      De gedachte aan haar was het enige wat voorkwam dat hij gek werd – bij vlagen. Hij had haar glimlach in zijn geheugen gegrift, net als haar zachte aanrakingen, haar gefluisterde woorden. Zijn dagen waren echter geteld. Hij verlangde naar zijn einde, maar tegelijkertijd vreesde hij de invloed die zijn dood op Abigail zou hebben. Of zou ze opgelucht zijn dat zijn lijden voorbij was, dat hij vrede had gevonden? Als hij dat tenminste zou vinden… Hij nam niet eens meer de moeite om te bidden, hij wist dat zijn zonden onvergefelijk waren. Hij hoopte dat er niet eens een God was; alles wat hij wilde was stilte, de eeuwige leegte.
      Plotseling voelde hij vingers over zijn hoofdhuid glijden. Hij verstijfde, wetend dat de fluisteringen van de man snel zouden volgen als hij zijn zieke liefdesgedichten voorlas.
      ‘Juice…’
      Het was niet Tully’s stem die hij hoorde. Het was een vrouw die naast hem zat, een vrouw die hij kende. Verdwaasd ging hij rechtop zitten. Op het moment dat hij Scarletts bleke gezicht zag, wist hij dat het niet echt was. Dit was een droom, of een hallucinatie. Ze kon hier onmogelijk echt zijn. Maar waarom was zij degene die hem kwam troosten? Betekende het dat Abigail hem aan het loslaten was, dat ze vrede had met het verlies dat haar te wachten stond? Hij hield van haar, met heel zijn hart. Misschien kon men het voelen wanneer zijn zielsverwant wegglipte.
      ‘Hé, kijk me aan.’
      Scarletts vingers raakten zijn wang aan. Opnieuw verstijfde hij – hij raakte van iedere aanraking in paniek. Hij wilde nooit meer door anderen aangeraakt worden, door niemand. Niet na wat hem hier was aangedaan.
      ‘Ik heb Abigail beloofd je te redden.’
      ‘Me redden?’ herhaalde hij met een droge keel. ‘Er valt niets meer te redden.’
      ‘Je liefde. Voor haar.’
      Hij boog zijn hoofd.
      Een hand drukte tegen zijn borst en duwde hem achterover op het bed. De vrouw leunde over hem heen, haar koude lippen gleden langs zijn nek. Juice probeerde haar weg te duwen, zelfs al wist hij dat dit niet echt was. Toch voelde het alsof hij vreemdging, het feit dat hij haar helemaal niet wilde veranderde daar niets aan.
      Opeens omringde de geur van rozen hem. Scarlett hield zijn blik vast, haar irissen werden felrood.
      Zijn ademhaling haperde.
      ‘Laat mij me over je ontfermen, Juice,’ fluisterde ze. ‘Laat me je alles geven, voordat je alles kwijtraakt.’
      Het was alsof haar ogen hem versteenden, hij kon zich niet meer bewegen. Zijn ademhaling werd zwaarder toen haar lippen zich weer langs zijn hals bewogen. Hij wilde protesteren, haar eraan herinneren dat Abigail haar beste vriendin was, maar zijn tong was als verlamd.
      Plotseling was er een scherpe pijn in de holte van zijn nek. Was ze – was ze hem aan het bijten? Het werd nóg vreemder toen ze aan zijn huid begon te zuigen. In plaats van bloed dat zijn lijf verliet, was het alsof er iets in zijn lichaam stroomde. Het verspreidde zich door zijn aderen, wekte zijn ledematen weer. Hij wilde rechtop gaan zitten, maar haar hand duwde hem naar beneden en ze bleek ontzettend sterk te zijn.
      Toen ze zich van zijn gezicht weg bewoog, gleed er bloed langs haar kin. Met een snelle beweging van haar tong likte ze het weg. Haar ogen waren nog steeds rood als robijnen, waardoor er een rilling langs zijn rug gleed.
      Zijn onderkaak zakte naar beneden. Hij had geen flauw idee wat hij moest zeggen.
      Waarom zou hij ook wat zeggen? Dit was gewoon de vreemdste droom die hij ooit had gehad.
      Scarletts vingers streelden zijn wang. ‘Nog één dag. Nog één dag en dit is allemaal voorbij.’ Ze kuste zijn voorhoofd en stond op. ‘Wees sterk. Je bent een goed mens. De dood zal niet het einde zijn.’ Ze toonde hem een mysterieuze glimlach. ‘Niet voor jou.’
      Toen draaide ze zich om. Binnen een oogwenk was ze verdwenen.
      Nee, niet verdwenen. Hij ving een glimp op van een vleermuis voordat die in de schaduwen verdween.
      Juice staarde voor zich uit, zijn hand reikte naar de wond in zijn nek. Zijn vingertoppen raakten een gladde huid, maar hij kon de pijn nog steeds voelen, alsof alleen de opperhuid geheeld was.
      Daarna schudde hij zijn hoofd en ging weer liggen terwijl teleurstelling zijn hart binnen sijpelde. Het had zo echt gevoeld… hij wenste dat het Abigail was geweest, in plaats van haar griezelige vriendin. Als hij diep in zijn hart keek, moest hij toegeven dat ze hem altijd de stuipen op het lijf had gejaagd. Maar waarom zij degene was die zijn verwarde geest naar deze cel had gehaald, was hem een raadsel.


Hoi hoi! Ik heb voor dit verhaal ook een prequel geschreven, Taste of Innocence omdat al mijn verhalen zo donker zijn en ik de vrolijke en klunzige Juice mis haha. Dit verhaal is wat luchtiger dan de andere, wat romantischer en meer glimlach-materiaal dan tissue-materiaal, dus ik hoop dat jullie dat voor de verandering ook eens leuk vinden. ;D

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Ik vind Juice ergens wel een best toepasselijke naam voor iemand die in een vampier gaat veranderen, vermoedelijk.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen