De groep ronkende motoren, die bijna elke dag om precies half acht in de ochtend voorbij kwamen, bleken een verschrikkelijke wekker te zijn. Iets wat April al weken had proberen te negeren sinds dat ze in de stad was gaan wonen. Geërgerd pakte het kussen en deed deze over haar hoofd, om zo het geluid van de motorbende te dempen, tevergeefs. Het was de eerste dag in drie weekenden tijd dat ze een vrije dag had. Een échte vrije dag. Eentje die niet bestond uit werken bij de lokale bar of schoonmaken bij een van de beste tatoeëerder uit de wijde omgeving. Niet dat er überhaupt veel tatoeëerders waren in een straal van een kilometer of dertig. Ook deze dag zou ze ook niet spenderen aan haar studie, nee deze dag zou ze doorbrengen met vrienden in het park of lachend in de bioscoop. Maar het was April niet gegund, het universum probeerde April's leven op vele manieren te saboteren. Was het niet de dood van haar beste vriendin of de scheiding van haar ouders dan waren het wel deze lui die op haar pad waren gekomen. Af en toe vervloekte ze het universum.

Ze had al veel dingen geprobeerd om het geluid te verminderen. Ten eerste sliep ze al niet meer met haar raam open, zelfs niet op een kier. In de eerste week dat ze hier was komen wonen had ze oordoppen gekocht, maar daar kon ze niet mee slapen en dan nog werd ze wakker. Ook had ze de raam open gemaakt en geschreeuwd en gescholden naar de menigte op de motoren, niet dat ze daar iets van gehoord zullen hebben aangezien ze amper boven het geluid van de Harley's uitkwam. Ze had zelfs al met buren gepraat en een petitie aan willen maken, maar haar buurman zei nog zo vrolijk. "Daar luisteren ze écht niet naar, hoor. Je kunt beter uit de buurt blijven van deze mannen, meisje. Met deze lui wil je niet gezien worden, tuig van de richel is het. En dat weet iedereen in deze stad. Ze kennen geen autoriteit of regels en men vermoed zelfs dat ze enkele agenten in deze stad in hun zak hebben. Geloof me maar meis, deze lui zijn ondoordringbaar, arrogant, gevaarlijk en denken alleen maar aan hun zelf. Je woont hier nu pas, wat twee weken." Een schampere ja kwam over haar lippen gerold. De man - die John heette- lachte. "Ik woon hier nu al bijna vijf jaar en heb al zo veel geprobeerd om ze te stoppen of in ieder geval de snelheid te laten verminderen. Goedschiks en kwaadschiks, niks hielp. Dus negeren is de enige optie, neem dat maar van mij aan. Na een aantal maanden hoor je het niet meer, of dat komt door mijn leeftijd. Niet doorvertellen hè." De man knipoogde voordat hij weer verder ging met z'n dagtaak, koffiedrinken en de nieuwste roddels bij de kapper of de supermarkt horen. Ooit hoopte ze ooit als John te zijn, relaxt op haar oude dag.

Wakker was ze nu toch wel en besloot nog even te genieten van haar bed. Iets dat ze niet vaak kon. Gewoon zonder stress in bed blijven liggen. Denkend aan iedereen die nu al het bed uit moest om te werken, zo ook haar jongere zus Rosemary. Bijna niemand weet haar volledige naam. Niet zo gek, want ze heeft een hekel aan die naam. Het liefst wilt ze Romy genoemd worden. En met deze naam gaat Romy nu al bijna 19 jaar door het leven.
"Maaam...! Waar zijn mijn zwarte werkschoenen? Jij hebt ze gister weer eens opgeruimd!" Romy roept vanuit de keuken naar onze moeder. " Ja, ik heb ze weer eens opgeruimd, omdat jij dit nooit doet Rosemary. Ze liggen gewoon in de kast waar ze horen! " Schreeuwt mam terug vanuit de badkamer.
Wanneer ze Romy's volledige naam noemde wist April dat ze boos was.
Romy en mam konden het voor de scheiding al vaker niet goed vinden en Romy was een echt papa's meisje. Romy geeft mam de schuld van de scheiding, terwijl pap er met een of andere slet ervandoor ging. Maar Romy was nog te jong om te begrijpen wat er aan de hand was. Zij zag pap als haar held en sindsdien is de relatie tussen die twee nooit echt beter geworden.
Vaak zit ik dan precies tussen deze twee vuren.
"Doei, tot vanavond." Schreeuwt Romy voordat ze de deur uitstapt.
"Doe voorzichtig." Roept mam nog terug, maar de deur is al in het slot gevallen.
"April ben je al wakker?" "Ja mam, hoe kan het ook anders. Was het niet van die motor lui dan was het wel van jullie twee."
"Sorry, schat. Dat was niet onze bedoeling. Het is alleen dat Ik wat gestrest ben vanwege deze nieuwe baan en Romy heeft voor het eerst in haar leven een baan langer dan een maand." April hoort aan de hakken op de vloer dat haar moeder dichterbij komt. Het zijn de naaldhakken, die haar moeder voor speciale gelegenheden draagt. Het getik van de dunne naald klinkt holler dan de wat steviger en kleinere hakken die ze normaal uit duizenden kan herkennen. Haar moeder staat in de deuropening "Ik moet gaan, laat jij Dough nog even uit voordat je weg gaat. Oh en reken maar niet op mij met het avondeten, ik ga met collega's na het werk wat eten." "Oh, hoe dat zo?" Vraagt April speels lachend.
"Nee, nee. April niet op die manier. We vieren gewoon dat de zaak gesloten en gewonnen is, meer niet. Echt niet." "Oke, mam voor deze keer geloof ik je." Zeg April lachend. "Veel plezier vandaag." Roept mam voordat zij ook de deur uitstapt. "jij ook."

Nu klaar wakker besluit April om een heerlijk warm bad te nemen. Een betere of relaxter begin van de dag kan ze niet wensen, nu hopen dat de rest van de dag ook zo zal verlopen.


Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen