Shades had zich weleens op een aangenamere manier verplaatst. Zijn huid brandde alsof er gloeiende kooltjes tegenaan werden gehouden en hij kreeg amper zuurstof. Het kostte hem moeite om de neiging te onderdrukken zich los te trekken, maar hij was daar te voorzichtig voor. Wie weet wat er gebeurde als nog slechts een deel van hem getransporteerd werd. Hij had Harry Potter gekeken. Het stond niet echt op zijn bucketlist om zijn lijf door Harlem te versnipperen.
      Hoewel hij nooit had gedacht dat het hem opluchting zou geven om met een freak in zijn woonkamer te staan, was hij toch blij dat hun schaduwtochtje voorbij was. Met zijn polsen nog steeds oncomfortabel op zijn rug geketend zakte hij op een stoel neer en keek peinzend naar zijn aanvaller. Het was een jonge knul, hij was vast niet ouder dan twintig. Zijn donkere haren zaten door de war en gaven hem een wat verstrooide indruk. Rond zijn linkeroog zat een grote zwarte vlek alsof iemand hem een blauw oog had geslagen, waar enkele sterretjes in waren. Of het schmink, een tattoo of heel wat anders was, kon hij niet goed bepalen.
      Met zijn blik volgde hij de jongen terwijl hij door zijn kamer banjerde. Bij de vensterbank bleef hij staan en tilde een fotolijstje erop. Het was de enige die er stond.
      ‘Dus je kent haar echt?’ De jongen draaide zich om.
      Shades trok een gezicht toen hij opeens een peuk aan het roken was – in zijn huis. Hij hield niet van binnen roken. ‘Norah is dood. Ik weet niet wie die freak is die haar probeert te kopiëren.’
      Hij was er niet eerlijk gezegd niet helemaal van overtuigd dat Norah werkelijk dood was. Hij had het litteken op haar buik gezien, hij had gezien hoe zijn herinnering ook haar had geraakt. Maar tegelijkertijd wist hij als geen ander dat dit allemaal toneelspel kon zijn. Misschien had iemand hen gewoon gestuurd om met zijn mind the fucken. Hij had vijanden genoeg.
      ‘Wat is nu de bedoeling?’ wilde Shades weten. Eigenlijk wilde hij terug naar zijn club om te zien wat de schade was. Als hij opeens verdween was dat niet goed voor de zaken. Ergens vroeg hij zich af waarom hij zich daar in vredesnaam druk om maakte, zo vlak na de hereniging met zijn dode bruid, maar al snel kwam de conclusie dat álles prettiger was dan daaraan terugdenken.
      ‘We wachten tot Phobos en Psamathe hier zijn.’
      Hij trok een mondhoek op. ‘Kunnen zij ook met de schaduwen samenvloeien?’
      ‘Psamathe creëert wel een zandstorm om onopgemerkt hier te komen.’
      ‘Een zandstorm. Ja, heel onopvallend.’
      De man keek weer naar de foto in zijn hand. ‘Ben je haar broer?’
      Shades leunde naar achteren en probeerde het zichzelf ondanks zijn glazen boeien gemakkelijk te maken. ‘Hou ik haar vast alsof ik haar broer ben?’ Hij trok een mondhoek op toen de kaken van de knul verstrakten. ‘Is ze je vriendinnetje?’
      Hij zette de fotolijst weg en wierp een blik door de hoge ramen.
      ‘Ja dus,’ concludeerde Shades. ‘Nou… dat gaat interessant worden.’
      Zijn stilzwijgen irriteerde hem, al was dat misschien juist omdat hij dat in zijn situatie ook zou hebben gedaan. Hij concentreerde zich op zijn boeien en probeerde zich eruit te wringen, maar behalve brandende armspieren leverde dat hem bar weinig op.
      ‘Ah, daar zijn de dames,’ merkte hij op toen de deur openvloog. Geërgerd keek hij naar de deur die op de grond viel. ‘Dat was nou ook weer niet nodig.’
      Gebiologeerd keek hij toe hoe het dode meisje door de lucht zweefde en op zijn bank belandde terwijl er cirkels van zand om haar heen draaiden. Daarna werd zijn aandacht afgeleid door de jongen die naar Norah toeliep en de fotolijst in haar handen duwde.
      ‘Je hebt gelijk. Hij kent je echt.’
      Norah staarde even naar foto, daarna sloeg ze haar ogen naar hem op. Haar wangen waren bleek. ‘Wie ben ik?’
      Hij wierp even een spottende blik op de jongen die beschermend een arm om haar middel sloeg. Hij voelde het antwoord vast al aan. ‘Je was mijn geliefde. Mijn bruid. Mijn dode bruid.’
      Haar ogen werden groot. Het fotolijstje glipte uit haar handen en spatte in stukken op de grond.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen