Foto bij Scar 59

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Hij is even stil en knikt dan.
‘Ja, dat klinkt wel als iets wat ze zou doen,’ zegt hij en ik zie hem problemen zijn glimlach te verbergen, wat hem niet lukt. Na al die jaren is hij nog steeds meer dan smoorverliefd.
Ik kan alleen maar hopen dat Paige en ik ook ooit zo worden.

Na werk rijden Marco en ik direct naar zijn huis. Ergens voel ik me bijna ongewenst, alsof het eerlijker zou zijn om hen op zo’n dag als deze eerst even een privémomentje te geven, maar ze stelde het zelf voor. En ze accepteert geen nee als antwoord.
We parkeren de auto bij het huis en Marco staat zo'n beetje te springen om naar binnen te mogen, alsof hij haar al drie jaar niet gezien heeft. Soms kan ik me niet voorstellen dat er ooit een beter huwelijk zal zijn dan die van hen.
We lopen naar binnen en Marco forceert de deur bijna uit zijn scharnieren wanneer hij hem opendoet. Hailey hoort ons en komt enthousiast glimlachend naar ons toe lopen.
Marco neemt het gezicht van zijn vrouw in zijn handen handen en kust haar overal over haar gezicht.
‘Hé, liefje. Ik hou van je.’
Hij houdt haar vast met de tederheid van iemand die een kostbaar kunstwerk in handen heeft, en zij heeft de glunderende, troste uitstraling van iemand die door de liefde van haar leven vastgehouden wordt alsof hij een kostbaar kunstwerk in handen heeft.
‘Ik ook van jou,’ antwoordt ze, waarna ze zich van hem losmaakt en naar mij toestapt.
Ze moet op haar tenen gaan staan om me te kunnen omhelzen, met haar kin op mijn schouder en haar fragiele armen met al haar kracht om me heen geslagen. Ze is een vechter, die Hailey.
‘Ik ben blij voor je, Nathan,’ zegt ze, heel zachtjes. Hailey is vaak niet al te serieus, maar haar woorden klinken zwaar van oprechtheid.
Ze laat me los en dirigeert ons gelijk naar de eettafel, waar ze een grote pan spaghetti klaar heeft staan. Terwijl we over koetjes en kalfjes praten, beginnen we te eten, ik aan één kant en Marco en Hailey aan de andere. Ze hebben onder de tafel elkaars handen vast, en ik hoop dat Paige en ik ooit ook zo worden.
'Dus. Hoe heet ze?' vraagt Hailey na een tijdje - en het is geen mysterie over wie ze het heeft.
'Paige,' zeg ik. En ik denk erachteraan: En Agraishka.
Het voelt ineens alsof het zo'n groot geheim is. De woorden jeuken in mijn mond, zeker omdat Hailey ook een achtergrond heeft met mishandelingen. Ik wil het zeggen. Ik wil zeggen dat haar vader haar mishandeld heeft en een of andere gek haar heeft verkracht en dat ik zo bang ben en dat ik niet weet hoe ik ermee om moet gaan en dat ik wil dat ze me een of andere handleiding kan geven over hoe ik met iemand met een trauma om moet gaan. Maar ik zeg het niet. Ik peins er niet over. Paige heeft me dat allemaal in vertrouwen verteld en dat vertrouwen zou ik voor geen goud beschamen.
‘Beschrijf haar eens. Hoe is ze?’
Hoe is ze? Tja... Hoe is ze? Ze is zoals Paige is. Dat kan ik niet uitleggen zonder haar naam te gebruiken. Heel lang ben ik stil, zoekend naar woorden die het niet duidelijk kunnen maken. Net wanneer ik er een antwoord uit wil persen wat haar nooit eer aan zou doen, gaat Hailey al verder.
‘Goed zo. Als je niet weet hoe je haar moet beschrijven, ken je haar dus erg goed. Het was een strikvraag,’ zegt ze en hoewel ik de politieagent ben en niet zij, voel ik me alsof ik een verdachte ben die ondervraagd wordt door een doorgewinterde smeris. Ze schenkt nog wat drinken voor zichzelf in en vraagt dan: ‘Is het tot nu toe altijd makkelijk geweest om met haar samen te zijn?’
Hoe moet ik daar nou op antwoorden? Ik ga Paiges geheimen niet verklappen. Dat ga ik echt niet doen.
‘We zijn nog maar een paar dagen samen, hoor,’ antwoord ik ontwijkend en ze haalt haar schouders op.
‘Maar jullie kennen elkaar toch al langer?’ Ze wacht niet op het antwoord. ‘En er kan een hoop gebeuren in een paar dagen.’
Ik zucht en geef zonder details toe: ‘Nee, het is tot nu toe niet altijd even gemakkelijk geweest.’
‘Goed zo. Dat betekent dat het echt is.' Ik wil bijna met mijn ogen rollen, maar ze gaat al verder voordat ik er de kans toe krijg. 'Maar is het het allemaal wel waard, uiteindelijk?’
Ik denk aan Paiges lippen op de mijne en aan haar lach en aan haar stem en haar zachte huid en hoe het voelde toen ze in mijn armen lag te slapen en ik knik.
‘Ja,’ antwoord ik.
Ze glimlacht.
'Is het iets serieus? Of, eerder: gaat het serieus worden?' vraagt ze.
Ik pauzeer even. Niet omdat ik het antwoord niet weet, maar omdat ik bang ben om het hardop te zeggen terwijl ik ergens nog bang ben dat Paige het elk moment kan verbreken omdat haar trauma te erg wordt.
Dan knik ik. 'Ja.'
Het is Hailey die eruitziet alsof ze dat eigenlijk al die tijd al wist. Marco is juist degene die iets van verbazing laat doorschemeren. Ze hebben allebei de periode meegemaakt waarin ik mijn verdriet probeerde te compenseren door elke nacht met een ander het bed te delen, zonder ook maar íéts serieus te nemen. Ik ben erg veel veranderd, de afgelopen twee jaar.
Hailey wendt zich tot Marco en vraagt: ‘Jij kent haar toch ook? Passen ze een beetje goed bij elkaar?’
Ik houd bijna mijn adem in. Hailey en Marco’s relatie is altijd een voorbeeld voor mij geweest. Zij passen perfect bij elkaar. En ik kan me bijna niet voorstellen dat er twee mensen op aarde meer van elkaar kunnen houden als zij.
Hoewel Marco de politieagent is, is Hailey degene die ik ooit naar het ziekenhuis heb moeten rijden omdat ze haar hand gebroken had tegen het gezicht van iemand die Marco beledigd had. Marco is gereserveerd en ongemakkelijk en zachtaardig; en Hailey is spontaan en grofgebekt en neemt zich geen blad voor de mond. Het is haast een ironisch duo. Maar ondanks de sterke verschillen, die wel eens voor erge wrijvingen gezorgd hebben, hebben ze elkaar nooit geprobeerd te veranderen en hebben ze altijd respect voor elkaar gehad. De manier waarop ze van elkaar houden, heeft altijd zo natuurlijk en vanzelfsprekend geleken. En ze houden van elkaar. Zielsveel. Daar is zelfs genoeg bewijs voor.
Hoewel Marco een vrij vooraanstaande baan heeft als commissaris, had Hailey voordat ze ziek werd een zelfs beter betaalde baan. Toen een (voormalige) vriend van hem vroeg of hij dat niet erg vond, herinner ik me nog haarscherp dat hij zo verbaasd en ontzet reageerde dat hij er gewoon verloren uitzag.
‘Waarom zou ik? Ze heeft niet jaren keihard gewerkt om mijn slaaf te worden. Ik bedoel... Ze... Dat is mijn beste vriendin! Go, mijn beste vriendin!’ had hij gestameld.
De vriend had iets gezegd over dat het misschien beschamend voor hem was omdat hij de man in de relatie was en het normaler was als hij een beter betaalde baan had dan zijn vrouw.
Daarna was het niet Marco's vriend meer.
Hij zou de wereld nog in de fik zetten voor haar. En zij zou de wereld weer blussen en schreeuwen waar hij in godsnaam mee bezig dacht te zijn.
Maar onder alle brutaliteit, is Hailey ook een vrouw die jarenlang zwaar mishandeld is door haar manipulatieve klootzak van een ex en weet ik dat ze een tijdlang heel bang is geweest, zelfs nog jaren nadat ze aan hem ontsnapt was. Een zacht, liefdevol, trouw iemand als Marco was perfect voor haar. Maar wat ben ik? Ik ben egoïstisch, getraumatiseerd en heb geen idee hoe ik ervoor moet zorgen dat Paige zich eindelijk geliefd zal voelen. Ben ik wel degene die ze nodig heeft? Wat als het niet zo is?
Ik voel me verstikt en het voelt bijna alsof ik van mijn stokje ga, wanneer Marco’s stem de stilte doorbreekt.
‘Ik weet het niet,’ zegt hij eerlijk. ‘Ik ken haar alleen maar op een professioneel level. Volgens mij is ze in het “echt” heel anders. Zoals ik al zei, ken ik haar niet. Maar ik denk dat als ze erin slaagt Nathan gelukkig te maken, ze wel bijzonder moet zijn.’
Hailey knikt, alsof ze ook dat al lang al aan me gezien had.
'In dat geval, stel ik voor dat jullie twee morgen bij ons komen eten. Het is dan toch vrijdag. Een beetje eten, beetje drinken, beetje geheimen lostrekken,' zegt ze met een gespeeld onheilspellende glimlach.
Wetende dat ze het allemaal goed bedoelt en niets haar van gedachte zal laten veranderen, knik ik maar gewoon gedwee.
Morgen, besef ik, gaat geweldig worden, óf een totale ramp.

Reacties (1)

  • Sunnyrainbow

    O nee, Paige schrikt zich natuurlijk kapot morgen haha!

    5 maanden geleden
    • BethGoes

      Sunnyrainbow, je neemt me de woorden in de mond!


      Of hoe je dat ook zegt...

      5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen