Foto bij 35

I know a girl from an island
She stands apart from the crowd
She loves the sea and her people
She makes her whole family proud
Sometimes the world seems against you
The journey may leave a scar
But scars can heal and reveal just
Where you are
The people you love will change you
The things you have learned will guide you
And nothing on earth can silence
The quiet voice still inside you
And when that voice starts to whisper
You've come so far
Listen,
Do you know who you are?

Ravenna Morena



''De samenvatting is als volgt:

Gevangen op een eiland, gevangen in haar eigen gedachten en kleine wereldje.
Altijd moeten voldoen aan de verwachting van anderen en dan met name die van familie.
Ze is bang, bang om haar familie te kwetsen en kwijt te raken, maar ook bang om een leven te leiden waarin ze haar hart en dromen niet mocht en kon volgen, te sterven met een saai leven.
Ze onderdrukt haar gevoelens, haar dromen, door altijd maar te luisteren en te doen wat er van haar verwacht word.
Ze verliest een dierbare en daardoor is de drang nog nooit zo groot geweest haar eigen hart te volgen.
Ze kiest voor haarzelf en ontdekt de wereld, welke gevaren dat ook met zich mee mochten brengen.''

Zenuwachtig sloot ik mijn laptop dicht, mijn zus aankijkend met grote ogen, er hing een korte stilte, de spanning was zenuwslopend, ze begon langzaam te klappen, haar gezicht strak in de plooi, ik kon er geen enkele emotie uit opmaken.
''Ravenna, wauw.. Dat was wauw..'' ik glimlachte onzeker, twijfelend over de woorden die ik net hoorde. ''Ja maar, ik ben er nog niet helemaal zeker van, en is het niet narcistisch schrijvend over mijzelf.'' zei ik ongemakkelijk, krabbelend aan mijn oor, het was misschien een beetje narcistisch om een verhaal te schrijven over jezelf.
''Ben je gek! Het is geweldig.'' ze klonk oprecht.
Ik schudde mijn hoofd lachend. ''Ja maar is het wel origineel, het is letterlijk gebaseerd op.. Mijzelf.''
''Ja maakt dat iets uit? Als je de personages veranderd.. Weet je wat voor boek je hiermee kunt uitbrengen, wat een publiek je hiermee trekt, iets baseren op jezelf is niet raar, je kunt er een hartstikke origineel verhaal van maken.''
Ik beet lachend om mijn onderlip, mijn zus had geen idee wat ik er mee wilde bereiken.
''Het klinkt nu nog deprimerend, maar het publiek wat ik ermee wil aantrekken zijn kinderen.'' ze fronste haar blonde wenkbrauwen kort, mijn uitspraak klonk sowieso belachelijk in haar oren, met dit deprimerende verhaal wilde ik kinderen aan gaan trekken. ''Kinderen?'' herhaalde ze me verbaasd.
''Ja ik wil het laat me zeggen een beetje om gaan draaien, het een beetje kindvriendelijker maken, in een sprookje veranderen ofzo, ik wil een voorbeeld worden voor kinderen wat ik je al had verteld.''
ze wreef kort over de lengte van haar nek een kreunend geluid makend, alsof ze het enigszins afkeurde. ''En wat wil je ermee gaan zeggen dan.''
Direct dacht ik terug aan mijn eigen jeugd, ik wilde de dingen gaan zeggen die mij als kind nooit verteld zijn.
''Er zullen vast wel meer kinderen opgroeien in een huishouden waar dromen worden afgeremd, ik wil een voorbeeld zijn, zeggen dat ondanks wat je ouders je ook wijsmaken, dat je je eigen hart moet volgen, ik weet hoe eng dat kan zijn als je geen steun krijgt, of aangemoedigd word.'' ik zuchtte zachtjes.
Ze knikte, en wierp me een korte glimlach. ''Mooi, het is een mooie gedachten, heb je al een beetje nagedacht over de personages, ik kan je er aardig goed mee helpen anders.'' ik fronste kort door haar omgeslagen gedrag.
''Hoe wil jij me helpen?''
''Ik neem aan dat de hoofdpersonage van het verhaal gebaseerd is op mijn lieftallige zusje.''
Ik grinnikte. ''Ja dat is zo, wat wil je daarmee zeggen.''
''Laten we haar beschrijven als, iemand die zo onvoorspelbaar is als de zee..'' direct greep ik mijn notitieboekje erbij, krabbelend wat mijn zus zei. ''Een eiland, ook gebaseerd op jezelf, truttebol.'' ik lachte breeduit. ''Ja, Dordrecht is toch een eiland, een eiland waar ik niet van af mocht gaan volgens mama en derest van onze familie.''
''Ja maar in je verhaal kan je het niet om Dordrecht laten draaien toch, dat is een beetje een saaie plek om een verhaal te laten afspelen.'' ik knikte, daar had ze gelijk in. Het was ook nooit mijn intentie geweest het in Dordrecht te laten afspelen. ''Nee, maar ik wil het eiland gebeuren er wel in laten, dat vind ik wel zo toepasselijk.''
''Anders laat je het afspelen op een tropisch eiland?''
''Weet je hoeveel erbij komt kijken, ik heb enkel een beetje een kleine samenvatting gemaakt Daan.'' grinnikte ik.
Ze tuitte haar lippen kort, likkend over haar volle onderlip. ''Weet ik, maar ik denk dat jij wel prinses waardig bent, ga je ook over Harry schrijven in het verhaal.'' vroeg ze geïnteresseerd, ik schudde mijn hoofd direct lachend. ''Oh nee hoor, dat is ook één ding wat ik wil duidelijk maken in het verhaal, niet alles draait om het vinden van een man.''
''Dat is mijn zusje, de independent woman.'' ze stond op om naar de keuken te lopen, ik gokte dat ze een bakje koffie in ging schenken.
''Ik ben blij toe dat je weer bent begonnen met schrijven, je lijkt jezelf weer beetje bij beetje te worden, het gaat langzaam, maar hé alles in kleine stappen, je komt er wel.''
haar woorden waren lief bedoeld, al deden ze me ook zeer, alsof ze mij op een lieve manier wilden vertellen dat ik een absoluut pokkejong was en ben geweest.
''Maar toch vind ik wel dat je Harry er in moet verwerken, aangezien je het verhaal wel op jezelf baseert.'' ik grinnikte kort. ''Ik verzin er wel wat op, ook Harry zal een rolletje in mijn verhaal krijgen.''
Ik nipte gulzig aan mijn hete koffie, starend naar mijn zus die zichzelf voor de zoveelste keer volpropte met paracetemollen. ''Daan, jij leeft echt op die dingen, waarom ga je gewoon niet naar de dokter.''
Ze trok haar wenkbrauwen lachend omhoog. ''De dokter ziet me aankomen met een verkoudheid, die stuurt me lachend terug naar huis met de mededeling slik maar paracetamol of koop maar een hoestdrankje.''
''Een verkoudheid die al tien jaar duurt ofzo ja.'' beet ik haar snauwend terug, zolang ik me al kon herinneren propte ze zichzelf vol met pijnstillers en hoestdrankjes.
''Focus jij je eigen nu maar op het boek wat je wilt gaan uitbrengen.''
''Wat ga je doen vandaag.'' vroeg ze me, nippend aan haar eigen bakje koffie. Ik humde kort. ''Even langs Charlot was mijn plan, een bloemetje neerleggen, Harry moest wat dingen regelen voor zijn aankomende album, dus ik ga pas vanavond weer terug, ik wil niet op z'n lip zitten, vooral niet als hij zulke belangrijke dingen aan het regelen is.'' ze knikte.
''Zal ik met je meegaan naar Charlot, leg ik ook meteen een bloemetje neer, het is veels te lang geleden.''

''Hey Charlot.'' ik knielde neer naast haar grafsteen, wat aarde wegvegend van de steen, de witte rozen deed ik direct in het vaasje naast haar graf. ''Ik ga even de bezem halen en wat water voor je rozen.'' ik knikte, met die woorden zag ik mijn zus in de verte verdwijnen. Een pijnlijk gevoel schoot opnieuw door mijn onderbuik heen, ik kon niet geloven dat het alweer twee jaar geleden was, twee jaar geleden dat ik het slechte nieuws hoorde.
Ik staarde naar de foto op haar graf.. ''Hier meisje, voor de bloemen.'' ik schrok op van mijn zus die me een gieter met water overhandigden. Direct begon ik de bloemen water te geven, verder maakte ik ook haar steen wat schoon, het leek zo verwaarloosd, Rita en Nathan kwamen ook niet vaak, het was gewoon te pijnlijk de waarheid onder ogen te komen.
Met zijn tweeën stonden we even stil voor het graf, starend naar de steen waar haar foto op stond.
''Raar hé.'' verbrak ik de stilte. Mijn zus humde. ''Ik ben net zo oud als haar, toch sta ik hier.. Ligt zij daar.. Alleen doordat ze op een ongelukkig moment op dezelfde weg reed als die idioot.''
Mijn zus sloeg haar arm om me heen, de woede in mijn stem was duidelijk hoorbaar. ''Ik weet het meisje, het leven is zo oneerlijk, je moet maar net op het verkeerde moment ergens zijn.. Ze heeft dit niet verdient en jij ook niet.''
Ik zuchtte diep uit. ''Ik weet wel dat ik door moet gaan, misschien heb ik te lang gejankt maar, ik denk elke dag aan haar, onze band was zo..''
''Uniek.'' vulde mijn zus me aan.
''Jullie waren zo close dat ik soms dacht dat jullie gevoelens hadden voor elkaar.'' direct begon ik te schateren.
Dat hadden we vaker gehoord, maar het kon ons niet veel schelen, als we zulke reactie's kregen begonnen we nog kleffer te doen dan we al waren.
''Nooit gedacht ooit hier te staan, ik levend zij.. Onder de grond.'' verzuchtte ik zachtjes. ''Ik wil haar dromen ook waarmaken Daan, ik wil iedereen zijn dromen waarmaken, niet enkel die van mijzelf, ik heb te lang egoïstisch gedaan tegenover de mensen die zoveel voor me gedaan hebben.. Ik wil.. Ik..'' direct begon ik te snikken, een groots schuldgevoel begon te borrelen in mijn buik.
''Lieverd toch, ik wil niet dat je jezelf de schuld geeft.. Je hebt veel moeten verduren in een korte tijd en je hebt nogsteeds dingen te verduren, ik houd mijn hart vast als je dadelijk terugkeert naar Londen.. Maar probeer alsjeblieft het positieve er van in te zien.'' mijn glazige blik bleef hangen op de foto van Charlot.
''Charlot had het ook zo gewild, die had ook gewild dat jij je dromen zou waarmaken desondanks ze er zelf niet meer is.''
Charlot was mijn grootste fan, in alles wat ik deed, ze was er altijd. ''En onthoud altijd wat ze tegen je zei, kijk over je schouder en ik zal er zijn.. Ik weet dat je haar niet meer ziet.. Maar ze is bij je Ravenna, ik weet het gewoon.'' haar woorden gaven me een warm gevoel, dat was inderdaad iets wat Charlot altijd zei, en ik droeg haar in mijn hart.. Altijd.
''Wil je nog even naar Ome Friso?'' direct wierp ik haar een spottende blik. ''Naar iemand die zichzelf van kant maakt omdat het hem teveel werd? Nee hoor bedankt, voor zulke doden heb ik geen respect en daar wil ik ook echt niet om rouwen.''
Mijn zus zuchtte uit. ''Ravenna..'' probeerde ze. ''Nee Danielle, egoïstisch was die! Het leven werd hem teveel en wat doet hij, zijn man, kinderen en iedereen laat hij achter! Ome Piet-Jan is er nogsteeds kapot van, we gaan naar huis.'' ik baande mijn weg kwaad over de kiezelsteentjes die verspreid lagen over het pad. Haastend naar de auto.
''Heb je nog met die Jamai gesproken.'' vroeg mijn zus uit het niks. Ik greep haar arm beet om gezamenlijk terug te lopen naar de auto. ''Nee, hij zou bellen, maar ik heb niks meer van hem gehoord.'' mijn zus blikte afkeurend naar de grond, de steentjes wegschoppend met haar voet. ''Hij zal zijn eigen wel lam gezopen hebben en ergens op een bankje in slaap getiefd zijn.'' direct wierp ik haar een boze blik. ''Uh Danielle, je weet helemaal niet wat voor shit hij heeft moeten doormaken.''
''Kan me niet schelen, je bent zwak als je je eigen overgeeft aan alcohol en drugs net als hij deed, ik wil gewoon dat je uit zijn buurt blijft, dat wilde ik vroeger al.'' ik schudde mijn hoofd spottend. ''En je bent ook zwak als je je eigen van kant maakt als je leven even niet op rolletjes loopt.'' kaatste ik haar boos terug, doelend op onze oom.
''Alsjeblieft stop erover voordat we dalijk ruzie krijgen op een fucking begraafplaats.'' gromde ze geërgerd.

De avond was snel gevorderd, en met een zucht sloeg ik de deur dicht, het was een drukke dag geweest bij mijn zus.
''Harry!'' riep ik door het huis heen, ik strompelde naar de woonkamer waar Harry fronsend achter zijn laptop zat, zijn handen gefrustreerd in zijn krullen geslagen. Ik sloeg mijn armen om hem heen en drukte een kus tegen zijn slaap.
''I've missed you.'' kreunde ik vermoeid in zijn oor. Hij grinnikte door mijn handelingen en trok me met gemak bij hem op schoot. Direct gleden mijn ogen over de tekst verspreid op Word, waarschijnlijk een tekst waar hij mee bezig was, ook lagen er enkele opgepropte papiertjes op de tafel. ''Is this for your new album?'' vroeg ik hem nieuwsgierig, hij humde en knikte lachend. ''Yes it is, it is my last song..''
Ik fronste mijn wenkbrauwen kort, lachend om de vunzige tekst die hij geschreven had. ''Quite a dirty lyrics isn't it.'' ik trok mijn wenkbrauwen geamuseerd omhoog, in al mijn jaren fan geweest te zijn van hem, had ik nog nooit vunzige liedjes van hem gehoord, enkele vrolijke of zoetsappige teksten.
''What do you mean?'' vroeg hij me onderzoekend, met zijn stem in een zeer vermaakte toon.
''Waking up besides you i'm a loaded gun?'' ik begon te lachen, direct sloeg hij zijn armen strakker om mijn middel heen een zacht kusje drukkend tegen mijn schouderblad. ''Yes this is the dirty song of the album actually, the other ones are romantic though.'' ik raakte direct nieuwsgierig. ''Can i see some other lyrics though?'' vroeg ik hoopvol, mijn mooiste glimlach opzettend voor de jongeman. ''Hmm.'' mompelde hij, zijn grijns onderdrukkend. Direct draaide ik mijzelf om, scrollend naar beneden voor de andere teksten die hij had geschreven.
''Wait, wait, let me sing one song for you, only one song loony freckle.'' zei hij op lachende toon, terwijl hij zijn laptop dichtsloeg, het was duidelijk dat ik de andere teksten absoluut niet mocht zien.
''To bad i didn't bring my guitar.'' direct snelde ik naar de gangkast. ''Here use mine.'' verbaasd hield hij de roze gitaar in handen. ''You play guitar?'' ik knikte kort. ''Nope, Charlo... Cha.. Nevermind.'' hij ging niet verder in op mijn stamelende en stotterende woorden, hij liet zijn vingers glijden over het oude ding.
Met het getokkel op de oude gitaar kreeg ik direct kippenvel, alsof de herinneringen met Charlot weer galmde door de woonkamer, alsof de muziek in mijn hart opnieuw begon te spelen.
''I wrote 'No control' about you actually.'' verbrak hij de stilte, tokkelend op het oude ding. Ik zag hoe hij probeerde zijn grijns te onderdrukken, de smeerlap. ''Dirty motherfucker.'' verzuchtte ik onder mijn adem, grijzend naar hem.
Zijn mooie groene ogen vonden de mijne, ik snakte kort naar adem, hoe kon iemand zo perfect zijn.
''And i wrote this song.. About you to.''

''Wherever i go.. You bring me home.''
Met open mond staarde ik in zijn groene ogen, de gevoelens in mijn onderbuik waren.. Niet te beschrijven, ik voelde hoe ik emotioneel begon te worden en de tranen begonnen te branden in mijn blauwe ogen, ik knipperde ze snel weg.
Hij had een liedje over mij geschreven, een fucking liedje geschreven over mij.. Over zijn gevoelens, zijn gevoelens over mij.. Alles leek zo onwerkelijk.. Alsof dit niet echt gebeurde.
Ik stamelde met een roze blos op mijn wangen. ''Harry.. Ha.. Jus.. Wow.'' lachend zette hij de gitaar naast zich neer, opstaand uit de stoel om naar me toe te komen lopen. Ik trok hem gewillig naast me op de bank en nestelde mijn hoofd tegen zijn borstkas aan. ''What did you think of it?'' vroeg hij onderzoekend, toch was de onzekerheid te horen in zijn diepe stem. Ik bestudeerde hem met een onderzoekende blik, hij ging me toch niet vertellen dat hij er onzeker over was! Het lied was prachtig. ''I loved it Harry, every bit of it, it is an amazing song.'' ik sloeg mijn handen om zijn nek heen om hem te kussen. Een zachte snik verliet mijn mond, het lied leek veel emoties losgemaakt te hebben. ''Thank you so much.'' zei ik zachtjes, mijn handen om zijn nek geslagen.
''How is writing?'' vroeg hij nu geïnteresseerd, ik krabbelde mijzelf omhoog om hem glimlachend aan te kijken.
Al snel begon ik hem te vertellen over mijn idee en al gauw had hij door dat het verhaal gebaseerd zou worden op mijn eigen levensverhaal, alleen dan wat kindvriendelijker gemaakt.
''Can you help me?'' vroeg ik hem, in de hoop dat hij ja zou zeggen. ''Me? I don't write.'' direct schudde ik mijn hoofd, hij kon prachtige liedjes in elkaar zetten, dat betekende dat hij hartstikke goed wist hoe hij emoties op papier kon laten overkomen.
Ik trok hem lachend omhoog. ''Bullshit Harry, you're a amazing songwriter, come on help me.'' lachend trok ik hem naast me achter de eettafel. ''You wrote two songs about me, how difficult can it be to help me write a story that is based on me.'' hij schudde zijn hoofd lachend, maar knikte uiteindelijk toegeeflijk. ''You're right.'' de grijns op zijn gezicht was enorm.
Hij greep zijn eigen laptop er ook bij, om zijn ideeën ook kwijt te kunnen.
''I like the idea that she is connected to the sea, because you remind me of the sea.'' hij blikte kort over mijn gezicht heen met een grijns. ''Just as beautiful and mysterious.'' ik wendde mijn blik verlegen af.
Ik schreef het direct op in mijn notities, elk idee was mooi meegenomen en kon altijd van pas komen.
Dus we hadden, een eiland, iets met de zee, gebaseerd op mijn eigen levensverhaal.. Hoe ging ik in godsnaam van al deze ideeën uiteindelijk een verhaal maken? Een interessant verhaal.
''What about a name, i want it to be a original name.'' vroeg ik hem, tikkend met mijn nagels op de houten tafel.
Harry staarde eens bedenkelijk voor zich uit, zijn roze lippen maakte hij vochtig met zijn tong.
''What about Moana?'' ik schudde mijn hoofd lachend, had hij nu serieus Ravenna en Morena gemixt in een nieuwe naam? ''Harry, mixing up my first and last name isn't that original you know that right.''

''Moana means ocean, loony freckle i think you're a reallife princess.''

Reacties (1)

  • VampireMouse

    Aaaaah❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

    8 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen