De rest van de dag nam Juice de tijd voor Lotte, hij wilde haar laten weten dat hij het meende, dat hij echt voor haar wilde gaan. Ze bleven op het strand tot de avond viel en aten iets bij een strandpaviljoen. Daarna nam hij haar mee naar zijn appartement, tilde haar op zodra hij zijn tassen had neergezet en droeg haar naar de slaapkamer waar hij haar met meer overgave beminde dan ooit tevoren.
      De ochtend daarna was het tijd om meer dingen recht te zetten. De afgelopen periode was hij geen enkele keer voor laat in de middag het clubhuis binnengestapt, maar deze keer was het nog geen negen uur toen hij hand in hand met Lotte naar binnen liep. Hij was zenuwachtig, dat kon hij niet ontkennen. Hij had iedereen maandenlang afgesnauwd en de snelle blikken die ze op hem wierpen gaven hem te kennen dat hij niet de enige was die zich dat nog herinnerde. Het stak dat niemand hem kwam begroeten, zelfs al wist hij dat het zijn eigen schuld was.
      Op verzoek van Juice riep Clay iedereen bij elkaar en een kwartier later zaten ze met z’n allen rond de vergadertafel. Nou ja, met z’n allen… Er waren nog steeds veel lege plekken. Happy, Tig, Chibs, Opie, Sack… Sommige stoelen werden dan wel bezet door prospects die buiten zijn medeweten hun patch hadden gehaald, maar hij voelde de afwezigheid van de anderen nog steeds. Hij kon zich hun gezichten zo levendig voor zich halen dat hij een steek in zijn buik voelde toen hij zichzelf aan hun dood of gevangenschap herinnerde.
      Toen Clays blik op hem rustte gaf hij een knikje, schraapte zijn keel en ging rechtop zitten. Normaal gesproken zouden zijn excuses hem zenuwachtig hebben gemaakt, maar hij voelde zich opeens merkwaardig rustig.
      ‘Ik ben jullie een excuses verschuldigd. Een heel groot excuses. Ik was de weg kwijt vanaf het moment dat Dana van me werd weggenomen en dat werd nog tien keer erger toen ik het lichaampje van mijn dochter ontving. Ik weet dat niemand op me dacht te kunnen rekenen – en jullie hadden gelijk ook.’ Hij liet even een stilte vallen en keek rond. De anderen keken hem aandachtig aan, verrast zelfs, en hij zette door. ‘Het gaat beter met me nu. De laatste druppel drank heb ik drie weken geleden op, ik voel me rustig en ik heb een old lady die erop toeziet dat ik niet in oude gewoontes terugglijd. Ik hoop dat jullie mij mijn afwezigheid kunnen vergeven en dat ik mag terugkomen. Dat ik een nieuwe kans krijg.’
      Jax tikte de as van zijn sigaret in een asbak. ‘Je bent altijd een van ons gebleven, Juice, ook al stond je status een tijdje op non-actief. We zijn blij dat je jezelf bij elkaar hebt geraapt.’
      De anderen knikten instemmend. Kozik schoof zijn stoel naar achteren en spreidde zijn armen. ‘Kom hier man. Het is goed je er weer bij te hebben.’
      Juice liep naar de man toe om hem te omhelzen en daarna sloegen ook de anderen de armen om hem heen. Zijn ogen trokken. Hij was vergeten hoe de warmte van zijn vrienden voelde, van zijn broeders, zijn familie.
      Hij ging weer op zijn stoel zitten en liet zich op de hoogte brengen van de zaken die speelden, van de nieuwe kopers die ze voor de geweren moesten vinden omdat oude afnemers het vertrouwen waren kwijtgeraakt doordat de club zo uitgedund was. Jax vertelde dat Tig en Happy iets op het spoor waren in de gevangenis wat tot meer informatie over Maddox kon leiden, maar dat het allemaal erg langzaam ging.
      Nadat ze hem overal over hadden bijgepraat, keken de mannen elkaar een beetje onwennig aan. Juice verzat zich en boog wat meer naar voren, terwijl hij van de een naar de ander keek. Ze hielden wat voor hem achter, hij kon het voelen. Vertrouwden ze hem niet meer? Voordat hij wat kon vragen, slaakte Kozik een zucht.
      ‘Er is nog iets, Juice.’
      ‘Ja, dat voelde ik al aan.’ Hij wierp een schuchtere blik op de Sergeant At Arms. Nu pas realiseerde hij zich dat zijn vriend de rol van Tig had overgenomen, voor wie weet hoelang al.
      ‘Je moeder was hier vorige week.’
      Juice’ onderkaak zakte naar beneden. Hij wist niet wat hij verwacht had, maar in elk geval niet dít.
      ‘Mijn moeder?’ herhaalde hij ongelovig. Hij had haar niet meer gesproken sinds hij was weggegaan uit Queens en dat was vijftien jaar geleden. ‘Wat kwam die in vredesnaam doen?’
      Kozik keek hem peinzend aan. ‘Je neefje afleveren. Blijkbaar heeft je zus vijf jaar gekregen en heeft je moeder geen zin in de voogdij. Ze heeft de knul in het clubhuis achtergelaten en is doodleuk weggegaan.’
      ‘Mijn neefje?’ Hij fronste argwanend zijn wenkbrauwen. ‘Ik heb helemaal geen neefje.’
      Maar een vrouw die haar kleinkind in een clubhuis vol hoeren en bikers achterliet? Ja, dat klonk zonder twijfel als zijn moeder…


Reacties (3)

  • AmeranthaGaia

    Moeder van het jaar.

    1 week geleden
  • Sunnyrainbow

    Ben benieuwd waar dit naar toe gaat! Ik ben zo'n fan van dit verhaal ben mega blij dat er zoveel stukjes zijn de laatste tijd!

    1 week geleden
    • Croweater

      Aah dankjewel! Ja ik miste het om dagelijks aan één verhaal te werken dus ik heb besloten om dit verhaal voorrang te geven en de rest nog maar één keer per week te uploaden. ;3

      1 week geleden
  • NicoleStyles

    Bamm plottwist haha
    ik vind het echt heerlijk hoe ze met elkaar omgaan, echte broers(Y)

    1 week geleden
    • Croweater

      Haha ja misschien een klein beetje too much maar ik moest echt even wat bedenken want anders ben ik bang dat er alleen maar filler-hoofdstukken komen. :') En dan kan ik mooi Juice' geschiedenis een beetje uitdiepen.

      1 week geleden
    • NicoleStyles

      Haha zeker slim bedacht!

      1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen