‘Uitleg, nu.’ Nicolette kijkt me strak aan.
‘Doe eens rustig.’ Ik druk mijn vingertoppen tegen mijn hoofd. ‘Ik heb hoofdpijn, maar verder ben ik oké.’
‘Rustig? Ik kom binnen, terwijl je ruzie met hem hebt, terwijl hij hier verdorie niet alleen in jouw, maar ook in mijn huis zit en ik moet rustig doen? Je ligt hier als een slappe vaatdoek in je bed, witter dan ik je ooit heb gezien en dan vind je dat ík me te druk maak?’ Nicolette heft haar handen.
Ik verpest ook altijd alles. Waarom kan ik niet gewoon iets goed laten gaan? ‘Sorry.’ Ik sla mijn ogen neer. ‘Ik weet niet wat er is. We gingen uit, ik denk dat ik teveel dronk en ik was van de wereld. Collin heeft me naar hier gebracht en is bij me gebleven.’
‘En dit?’ Nicolette pakt zachtjes mijn onderarm vast, boven de blauwe plek. ‘Alsjeblieft Nouk, wees eerlijk tegen me. Alsjeblieft. Ik steun je, oké?’ Haar stem slaat over.
Ik schud mijn hoofd. ‘Het is niet wat je denkt. Het was Collin niet, ik beloof het je.’ Ik buig iets naar haar toe. ‘Een vriend van hem deed wat lastig. Collin weet dat nog niet. Daarover hadden we net een meningsverschil.’
‘Het boeit me niet als je hierom boos om me wordt, maar dan ga ik het nu aan Collin vertellen.’ Nicolette staat zonder aarzelen op en loopt de kamer uit, om enkele seconden later met Collin terug te keren. ‘Vertel het zelf maar.’ Ze aarzelt. ‘Anders doe ik het,’ voegt ze er dan krachtig aan toe.
Mijn hartslag lijkt te verdubbelen. Mijn keel wordt droog en mijn hoofd bonst nog erger dan daarvoor. ‘Dit’, ik leg mijn vingers op de blauwe plek, ‘komt door Lex. Ik kwam hem tegen in de club. Hij…’
Collin balt zijn handen tot vuisten en mompelt iets onverstaanbaars. ‘Als hij je nog één keer met één vinger aanraakt, Anouk, dan zeg je dat meteen tegen me. Dan los ik het voor je op.’
‘Maar ik kan het zelf ook wel oplossen. Ik heb je hulp niet nodig.’
Nicolette zucht diep. ‘Anouk! Een jongen die je dat’, ze wijst naar mijn pols, ‘aandoet, die laat zich de les niet lezen door een meisje. Ik vind dat Collin een goed punt heeft en soms heb je ook eens naar anderen te luisteren, ook al weet ik hoe graag je het zelf wil doen.’ Ze kijkt kort naar Collin, lichtelijk geschrokken.
‘Weet hij al.’
Ze glimlacht. ‘Goed zo.’
‘Wat weet ik al?’
‘Dat ik het zelf wil doen. Dat ik moeilijk hulp accepteer. Dat ik het haat als anderen keuzes voor me maken,’ som ik op.
‘Dat heb ik gemerkt ja.’ Collin lacht zachtjes. ‘Dank je Nicolette. Echt.’ Hij glimlacht kort.
Gelukkig zie ik dat hij ook het effect op Nicolette heeft dat ik steeds weer merk. Ze beantwoordt vluchtig zijn glimlach. ‘Graag gedaan. Hé, niet handig misschien, maar ik ga het gewoon vragen. Er heeft toch niemand iets in je drankje kunnen gooien?’
Ik schud voorzichtig mijn hoofd. ‘Nou ja, in theorie Collin of de jongen achter de bar, maar die kans acht ik klein.’
Collin grijnst. ‘Daar heb je een goed punt.’ Hij wendt zich tot Nicolette. ‘Heb ik niet gedaan. Geloof je me?’
Ze knikt. ‘Het was ook geen beschuldiging. Ik vroeg het me af.’
‘Weet ik.’ Collin draait zich terug naar mij om. ‘Wil je dat ik bij je blijf of wil je dat ik ga?’
‘Ik wil slapen. Dus ik wil graag dat jullie allebei weggaan.’
‘Goed idee.’ Hij leunt naar me toe en drukt een kus op mijn nog steeds gloeiende voorhoofd. ‘Slaap lekker.’
‘Dankjewel. Slaap lekker.’ Ik glimlach naar hem.
‘Ik duik ook m’n bed in. Thanks Collin dat je zo goed voor haar hebt gezorgd.’ Nicolette verbergt een gaap achter haar hand.
‘Dat was niet meer dan normaal.’
‘Ik ken genoeg jongens die het niet hadden gedaan.’ Ze zucht diep.
Direct denk ik aan haar laatste ex en ik gun haar zo enorm een lieve, leuke jongen als Collin. Maar ja, die houd ik het liefst zelf bezet.

De volgende dag word ik pas om half twee wakker en gelukkig voel ik me dan een heel stuk beter. Als ik de woonkamer binnen kom vallen, kijkt Nicolette op.
‘Oh, je ziet er al weer een stuk beter uit. Hoe voel je je?’
‘Ook beter.’ Ik laat me op de bank zakken. ‘Wat een avond zeg.’ Ik zucht diep en ik begin te vertellen over het meisje bij de toiletten, Lex en Collins en mijn eigen jaloezie, tot het moment dat ik neerviel.
Nicolette schudt haar hoofd. ‘Ik gun het je echt, Anouk, maar ik wil wel eerlijk tegen je zijn. Ik twijfel of dit een jongen is die jou gelukkig gaat maken. Je hebt niet alleen hem hè? Die vriend ga je telkens weer tegenkomen. Die meiden zullen altijd om hem heen blijven hangen. Hij geeft zelf toe dat hij verschrikkelijk jaloers is. Dat blijft. Mensen veranderen niet zomaar. Kijk, ik vind hem ook een hartstikke leuke gast, maar ik vraag me af of jij niet veel te hard voor hem zal gaan vechten. Die jongen krijgt alles wat hij wil.’
‘Dat zien we dan vanzelf wel. Niemand is perfect. Ik weet zeker dat ik door hem sterker kan worden. Hij is al zo volwassen en hij doet volgens mij precies waar hij zin in heeft. Dat vind ik fantastisch. Dat wil ik ook kunnen, zonder me iedere seconde af te vragen wat de rest van de wereld daarvan vindt.’ Het voelt alsof ik een verklaring afleg, waarom ik verliefd mag worden op deze jongen. Als ik dat nog niet ben. Alsof ik haar moet overtuigen waarom ik gelukkig mag zijn en mag ontdekken wat ik echt wil. Ik ben totaal klaar met dit grijze leven, het zoveel mogelijk inperken van risico’s. Iedereen noemt de studententijd de mooiste tijd van je leven, maar dat heb ik tot nu toe nog niet gemerkt. Ik wil ook jong en onbezorgd zijn, misschien zelfs wel dom en onbezonnen.
‘Nogmaals: ik gun het je. Ik wil je alleen behoeden voor de pijn die het kan doen.’ Nicolette staat op. ‘Ik ga even douchen.’
‘Even,’ herhaal ik grinnikend.
Zodra ze in de badkamer is, pak ik mijn telefoon en ik bel Collin.
‘Hey brak meisje.’
Ik lach zachtjes. ‘Het valt best mee.’
‘Zo zag je er vannacht niet uit.’
‘Daar kan ik je geen ongelijk in geven. Ik wilde je nog een keer bedanken voor gisteravond en ik wil sorry zeggen dat ik zo boos tegen je deed. Ik had het direct moeten vertellen van die plek. Maar ik was bang dat je me niet zou geloven of dat hij me nog eens iets zou doen.’ Ik slik moeizaam. Mijn excuses aanbieden en praten over wat ík echt vind, staat niet hoog op mijn lijstje met favoriete taken.
‘Niet nodig, Anouk. Ik snap het wel. Weet dat je alles aan me kunt vertellen. Vecht voor me, dan doe ik dat voor jou.’
Ik glimlach en voel mezelf week worden vanbinnen. ‘Heel andere vraag: waarom willen mensen zo min mogelijk risico nemen?’
‘Omdat ze denken dat ze hun leven dan in eigen hand hebben. Mensen willen zekerheid en invloed. Controle. Mensen willen geen pijn, geen verdriet, geen boosheid. Maar dan zet je zo’n limiet op je eigen wereld. Ik haat neutraal leven. Ik wil pieken, dus dan moet ik ook dalen accepteren.’
Zo volwassen. Ik sluit mijn ogen. ‘Dat is mooi, Collin.’
‘Het was slechts een antwoord op jouw vraag. Wat ga je doen vandaag?’
‘Niet zoveel waarschijnlijk. Misschien wat studeren.’
‘Zin om je wilde kant te ontdekken?’
Ik voel dat ik rood word. ‘Wat bedoel je?’ Mijn ademhaling versnelt.
‘Ik heb nog een plekje achterop de motor die ik net gehuurd heb. Dus als je zin hebt om mee te rijden, dan heb ik ook nog een extra helm voor je.’
Mijn ogen worden groot. Dat durf ik absoluut niet. Ik haat snelheid, veel verkeer en een permanent gevoel van onveiligheid. Ik heb me lang genoeg onveilig gevoeld.
‘Het hoeft niet. Het was een voorstel. Heb je wel eens motor gereden?’
‘Nee. I-Ik…Ik weet niet of ik wel durf.’
‘Ik ben over een half uurtje bij je.’ De verbinding wordt verbroken.
Paniekerig trek ik functionele en warme kleding aan en ik zeg tegen Nicolette dat ik weg ga.

Mijn hart zit in mijn keel als ik hem aan zie komen en mijn handen trillen. Collin ziet er stoer en krachtig uit in zijn motorpak en zijn ogen lijken grijzer dan ooit, als hij het vizier van de zwarte helm omhoog duwt.
‘Hey lieverd. Klaar voor?’
Ik smelt. Nerveus schud ik mijn hoofd. ‘Ik vind het doodeng,’ vertrouw ik hem toe.
‘Motorrijden is echt het beste gevoel in de wereld.’ Hij geeft me een helm aan. ‘Op seks na.’ Hij schenkt me een knipoog. ‘Relax, ik laat ons niet verongelukken,’ zegt hij als ik niet reageer op zijn opmerkingen.
Ik zet de helm op en klik het bandje vast. Voorzichtig stap ik achterop en ik pak Collin aarzelend vast, vlak boven zijn heupen.
Hij pakt mijn handen en vouwt die om zijn middel. ‘Goed vasthouden. Leun maar tegen me aan. Voeten op die stepjes aan de zijkant. Gaan we.’ Langzaam rijdt hij weg.
Stevig klem ik me nu aan hem vast en ik besluit dat ik niets anders kan doen dan me over te geven aan Collins rijvaardigheid. Ik hoor hoe hij het gas steeds verder opendraait en als ik opzij kijk, zie ik de omgeving sneller en sneller aan ons voorbijgaan. Hoe verder we rijden, hoe meer het me lukt om te ontspannen en op een gegeven moment voel ik dat ik zelfs voorzichtig begin te glimlachen.

Reacties (2)

  • Long

    Oooh ik wil ook zo graag een keer motor rijden!

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Nico wil der wel heel graag beschermen haha. Dat iets in haar drankje gedaan worries me, ik hoop dat dat niet waar is!

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      That's where friends are for!

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen