‘Nicolette?’
Mijn blonde huisgenootje maakt een instemmend geluidje, waardoor ik haar kamer in stap.
‘Hé.’ Ik blijf wat verloren staan. ‘Ik wilde zeggen dat ik echt in slaap viel bij Collin. Ik wilde niet bij hem blijven slapen, hij heeft die keuze voor me gemaakt. En er is niets gebeurd. Ik wil niet dat je op die manier over me denkt. Dus dat wilde ik even zeggen.’ Ik haal mijn schouders op.
Ze zucht diep. ‘Gelukkig. Niet dat het mij iets aangaat als je het wel met hem gedaan zou hebben, maar ik zou dat wel erg snel vinden. Ik vond het al niets voor jou.’
‘Ikzelf ook niet. Ik was ook wel een beetje boos op hem vanochtend,’ geef ik toe.
‘En terecht. Hij had je gerust wakker kunnen maken toch?’
Ik knik. ‘Hoe is het met jou? Nog iets van Peter gehoord?’
Nicolette knikt enthousiast. ‘Hij komt morgenavond hierheen.’
‘O, dan ga ik wel naar Collin.’
‘Ik zou het juist fijn vinden als je hier bent. Dat ik niet alleen ben en je moet me mentale steun geven van tevoren. Je weet hoe ik ben hè? Maar ik ben bloednerveus.’
Verbaasd kijk ik haar aan, want dat is inderdaad niets voor haar. ‘Oké, dan ben ik er.’
‘Dank je. En bovendien vindt hij het vast leuk om je weer te spreken.’
‘Hij komt voor jou, Nico. Niet voor mij.’
Ze heft haar handen. ‘Weet ik. Dat hij dat nog wil, snap ik trouwens niet. Hij is veel te lief voor me.’
‘Dat verdien je ook. Je denkt alleen van niet.’
Nicolette vouwt haar handen tegen haar borstkas, op de plek van haar hart. ‘Au. Gevoelige plek, Nouk.’ Ze zucht diep.
‘Weet ik, daarom zeg ik het ook.’
‘Verdien jij niet meer dan Collin?’ vraagt ze plotseling.
Ik schud mijn hoofd. ‘Ik zou niet weten wat ik mis in Collin. Hij is goed en lief voor me. Ik word blij als ik met hem ben en hij heeft respect voor me. Wat zou ik dan nog meer willen?’
‘Iemand die stabiel is en leuke vrienden heeft. Geen vrienden die je blauwe plekken bezorgden.’
‘Dat is jaloezie, zei Collin.’
‘Ik ben ook wel eens jaloers en ik heb nog nooit iemand een blauwe plek bezorgd.’
‘Ik snap je, Nico. Ik ben alleen gelukkiger dan ik in tijden ben geweest en dat wil ik graag zo houden.’
‘Dat gun ik je ook! Begrijp me alsjeblieft niet verkeerd. Misschien ben ik wel te voorzichtig. Zie het als iets positiefs.’
‘Dat doe ik ook,’ geef ik toe.
‘Hé, slaapt die vriend van jou met een shirt aan?’ Nicolette kijkt me nieuwsgierig aan.
Ik knik.
‘Dat is jammer.’
‘Maar hij bakt eieren zonder shirt,’ zeg ik nonchalant.
Haar ogen worden groter. ‘Dit meen je niet. Vertel. Hoe ziet hij eruit?’
‘Hij is zó knap.’ Ik zucht diep. ‘Gespierd, maar niet opgepompt. Grote bovenarmen. Strakke buik, lichte blokjes. Zo’n V-lijn.’
Nicolette laat zich achterover op haar bed vallen. ‘Ik had het nog begrepen ook als je bovenop hem was gesprongen. Schoonheid is oneerlijk verdeeld, Nouk.’ Ze klinkt lichtelijk gefrustreerd.
Ik schiet in de lach. ‘Moet jij nodig zeggen, schoonheidskoningin.’

‘Wat moet ik nu áán, Anouk? Zeg eens iets.’ Nicolette heeft de gehele inhoud van haar kledingkast op haar bed uitgestort en twijfelt al minstens een half uur tussen twee shirtjes, waarvan ik de hele tijd al zeg dat ze het daar koud in gaat krijgen, ondanks dat ze leuk zijn.
‘Pak nu gewoon dit.’ Ik haal een zwarte blouse uit haar kast met een grijze broek en een donkerrood vest. ‘Dat staat je hartstikke mooi en dan ga je tenminste niet dood van de kou.’
De bel gaat, wat ongelooflijk veel paniek oplevert bij Nicolette. De tranen springen in haar ogen en dat is absoluut niet hoe ik haar ken. Ik sla mijn armen om haar heen en knuffel haar stevig.
‘Nico, alsjeblieft. Het is Peter maar.’ Ik leg het setje kleding op haar bed neer. ‘Aantrekken. Ik doe de deur wel open.’
‘Ik vind hem zo leuk, Anouk. Ik schaam me zo hoe ik tegen hem heb gedaan.’
‘Dan ga je hem dat vertellen. Actie.’ Ik omhels haar nogmaals en loop dan haar kamer uit, waar ik de voordeur open doe. Onmiddellijk herken ik de vrolijke, aantrekkelijke jongen.
‘Hey Anouk.’ Hij lijkt verrast, maar omhelst me direct. ‘Hoe is het met jou?’
‘Prima! En met jou?’
‘Niet doorvertellen hè? Maar ik ga kapot van de zenuwen.’ Hij laat zien dat zijn handen lichtjes trillen.
‘Je bent niet de enige,’ zeg ik nuchter.
Peter kijkt me vol ongeloof aan. ‘Is Nicolette nerveus?’
‘Dat is een understatement. Kom binnen. Ze is nog even bezig. Wil je wat drinken?’
‘Graag. Heb je cola?’
Ik knik en loop naar de keuken. Snel schenk ik een groot glas vol met cola en ik breng die naar de jongen toe. Hij trommelt met zijn vingers op zijn benen. ‘Ik zal even vragen hoe ver Nicolette is.’
‘Dank je.’
‘Alsjeblieft zeg, haal af en toe eens adem. Dat helpt,’ laat ik me ontvallen.
Hij schiet in de lach, waarna hij me serieus aankijkt. ‘Luister Anouk, ik hou van dit meisje en ik snap nog steeds niet wat ik fout heb gedaan. Ieder meisje dat ik na haar zag, deed onder aan haar. En plotseling zoekt ze weer contact met me. Vind je het gek dat ik niet weet wat ik met mezelf aan moet?’
Ik smelt. Deze jongen is perfect voor Nicolette.
‘Meen je dat?’ Nicolette staat in de deuropening.
Peter kijkt geschrokken op. ‘Ja. Ja.’ Hij blaast zijn adem uit. ‘Ja, dat meen ik. Voor meer dan honderd procent.’ Hij staat op.
‘Veel plezier samen.’ Ik ga snel naar mijn slaapkamer en sla mijn studieboeken open, waar ik de hele dag al naar zit te staren. Langzaam maar zeker begin ik dingen te onthouden, maar het gaat nog erg moeizaam.
‘Anouk!’
Ik schiet overeind en realiseer me dat ik bijna zat te slapen boven mijn boeken. Snel ga ik naar de woonkamer, waar Nicolette en Peter dicht naast elkaar zitten. Ze zien er allebei zo gelukkig uit dat ik niet hoef te vragen hoe het met ze is. ‘Gefeliciteerd.’
Ze schieten beide in de lach.
‘Ik wil je bedanken, Anouk. Ik begreep dat Nicolette dankzij jou weer contact met me opnam.’ Peter glimlacht.
‘Ze wilde het zelf. Ze zit hier vrijwillig, het is niet mijn schuld.’ Ik hef lachend mijn handen. ‘Graag gedaan,’ zeg ik dan serieus. ‘Ik wilde gewoon dat ze weer een leuke jongen bij zich had en jij bent oprecht de enige die goed voor haar is geweest.’
Nicolette slaat haar ogen neer en zucht diep, waarna Peter zacht over haar schouder wrijft. Ze zijn zo leuk samen.

Een paar dagen later ga ik de stad in, terwijl ik me beter kan richten op het leren van mijn tentamen voor de dag erna en ik loop voor het eerst in mijn leven een lingeriewinkel binnen. Gewoonlijk haal ik mijn ondergoed bij de H&M, maar ik ben wel toe aan een flinke toename van mijn zelfvertrouwen. Gelukkig krijg ik al snel hulp, omdat ik nauwelijks een idee heb waar ik moet beginnen tussen alle prachtige setjes. Een vriendelijke verkoopster stelt me gerust en helpt me met het vinden van mooie setjes. Een zwart setje van kant vind ik vrij gewaagd, maar trek ik toch aan. Zodra ik het aan heb, herken ik mezelf bijna niet meer terug. In plaats van een jong, licht onzeker meisje staat er een volwassen, sexy vrouw voor de spiegel. Ik recht mijn rug en haal mijn hand door mijn haar. Dit geeft me het lef om ook het donkerroze, bijna rode setje aan te trekken. Met open mond kijk ik naar de spiegel. Dit staat me zo mogelijk nog beter en ik kan mijn ogen niet van mezelf afhouden. Zwijgend bedank ik Collin voor zijn advies. Ik trek mijn eigen kleding aan, neem de setjes mee naar de kassa en reken af. Het is even slikken als ik het eindbedrag zie, maar ik besluit dat het gevoel me het bedrag zeker waard is. Ik besluit dat het te lang geleden is dat ik heb gewinkeld en aan het eind van de middag fiets ik naar huis met twee tassen vol nieuwe kleding. Mijn mobiel trilt herhaaldelijk en met moeite neem ik op, al fietsend.
‘Hey schatje.’
Ik smelt. ‘Hey.’
‘Wat ben je aan het doen?’
‘Ik probeer in leven te blijven, maar dat gaat nogal moeilijk met twee tassen aan mijn stuur en een telefoon aan mijn oor.’
‘Oh jee. Doe voorzichtig. Heb je zin om bij me te komen eten? Ik ben over een half uur vrij.’
Daar gaat mijn voornemen om vanavond te leren. ‘Ja, graag. Ik fiets even langs huis en dan kom ik straks naar je toe. Heb je al iets in huis of moet ik langs de winkel?’
‘Nee, dat hoeft niet. Klein uurtje, dan ben ik in ieder geval thuis.’
‘Oké. Ik blijf niet te lang hoor, ik moet nog leren. Ik heb morgen een tentamen.’
‘Hmm, is goed. Tot straks.’
‘Tot straks.’ Ik verbreek de verbinding en stop mijn mobiel in mijn jaszak. Eenmaal thuis leg ik de spullen op mijn kamer en als ik Nicolette nergens zie, check ik mijn Whatsapp. Ik glimlach als ik zie dat ze heeft gestuurd dat ze bij Peter is. Na even te hebben getwijfeld, trek ik het zwarte setje lingerie aan dat ik heb gekocht met een hoge, zwarte broek en een wijnrode, dunne trui met een V-hals, die toch niet te diep is. Ik maak me op met eenzelfde kleur lipstick en een extra laag mascara, waardoor mijn wimpers flink krullen. Mijn haar krul ik licht, waarna ik het deels vastzet. Ook al zeg ik het zelf, ik zie er erg goed uit en belangrijker nog: ik voel me perfect.

Reacties (3)

  • Long

    Dat moet een fijn gevoel zijn; dat ze zich perfect voelt.
    En also, Nico en Peter zijn nu al geweldig! Hoop dat ze een stel blijven.

    1 jaar geleden
  • Azriel

    Awh, nico en peter zijn echt schattig samen!

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Nee Anouk ga eens leren niet alles voor deze jongen laten vallen..

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen