Vastberaden sla ik mijn studieboeken open en ik probeer me te focussen op de ingewikkelde stof. Steeds opnieuw word ik afgeleid door de herinnering aan Collins intensiteit. Het kostte me verschrikkelijk veel moeite om bij hem weg te gaan, ook al weet ik dat ik de goede keuze heb gemaakt. Eerlijk gezegd ben ik verbaasd over mijn vasthoudendheid, maar waarschijnlijk zette Collin niet in op volle kracht. Hoe kan ik die jongen ooit iets weigeren als hij ervoor zorgt dat ik sta te trillen op mijn benen? Ik schud mijn hoofd en richt me op te tekst in mijn boek. Langzaam maar zeker zie ik de uren op de klok weg tikken, terwijl mijn ogen steeds een stukje verder dicht vallen.
Als ik mijn ogen weer helemaal open, is dat omdat mijn wekker gaat. Mijn nek doet pijn en ik voel me net een zombie, zo moe ben ik. Mijn boek ligt nog open op de één na laatste pagina en ik besef wrang dat ik de stof bijna helemaal heb doorgenomen. Ik besluit de laatste twee pagina’s dan ook nog maar door te nemen en sla dan mijn boek dicht. Ik maak me snel klaar voor mijn tentamen en fiets naar de campus. Op mijn mobiel check ik waar ik moet zijn en ik loop naar het lokaal. Veel studenten zitten er al en ik scan de zaal, op zoek naar Wendy. Die heb ik gelukkig snel gevonden en ik loop naar haar toe.
‘Wat zie je er slecht uit.’ Ze trekt haar wenkbrauwen op.
‘Ik weet het.’ Met een diepe zucht laat ik me op het houten stoeltje zakken. ‘Ben je er klaar voor?’
Wendy knikt. ‘Ik denk het wel. Ik hoop het, laat ik het zo zeggen. Jij?’
‘Nee. Ik ben vannacht in slaap gevallen op de één na laatste pagina.’ Ik gaap.
‘Jij leert nooit ’s nachts.’
‘Ik moest wel.’
‘Waarom heb je niet eerder geleerd dan?’
‘Ik was bij Collin. Hij had voor me gekookt. Ik ben iets te lang blijven hangen, volgens mij. Maar ik ben nog best ver gekomen. We gaan zien hoe ver ik kom.’
Wendy mompelt iets.
‘Wat zei je?’
‘Dat ik je niet op deze manier ken, Anouk. Je verandert zo erg voor hem, dat is echt niet gezond.’
‘Vanaf nu is het stil!’ klinkt er hard, waardoor ik niet meer kan reageren.
Met een naar gevoel begin ik aan het tentamen en ik word er onrustig van dat ik weinig vragen met zekerheid in weet te vullen. Gelukkig is het een meerkeuzetentamen en twijfel ik vaak tussen twee antwoorden. Als één van de laatsten lever ik mijn tentamen in, terwijl ik gewoonlijk bij de eersten hoor die het inleveren. Ik fiets direct naar huis, trek mijn kleren uit en neem niet eens de moeite om een pyjama aan te doen. Ik rol mijn bed in en klem het dekbed stevig onder mijn kin vast. Binnen een paar minuten lig ik te slapen.

Als ik mijn ogen open, voel ik me niet veel beter en ik trek een joggingbroek en een trui aan, waarna ik mezelf de keuken in sleep, zodat ik voor het eerst deze dag iets kan eten. Mijn nek doet nog steeds ongelooflijk veel pijn.
‘Wat is er met jou aan de hand?’ Nicolette leunt tegen de deurpost.
‘Nauwelijks geslapen, geleerd en tentamen gehad. O, en nekpijn en niet gegeten.’ Ik gaap opnieuw.
‘Nouk, ga eens voor jezelf zorgen, in plaats van voor die jongen.’ Ze draait zich om en loopt weg.
Verbaasd blijf ik staan. Waarom doet iedereen zo lelijk tegen mij en over Collin?
‘Ik ga naar Peter!’
‘Veel plezier,’ roep ik terug. Ik zie dat het al tijd is voor het avondeten en besluit dat een tosti voor deze keer volstaat. Ik zoek Collins nummer op en zet mijn telefoon op luidspreker. ‘Hey.’
‘Hé, als dat mijn knappe meisje niet is.’
‘Dit meisje voelt zich overreden door een vrachtwagen.’
Collin lacht zachtjes. ‘O jee. Wat is er aan de hand?’
‘Niemand wil dat ik met je ben. Dat haat ik. Jouw vrienden niet, mijn vriendinnen niet.’
‘Ik heb het je al eerder gezegd, het is jaloezie. Kan ik iets voor je doen?’
‘Nee joh. Je hebt vast al plannen.’
‘Mijn vrienden wachten wel. Zal ik naar je toe komen?’
Ik knik, waarna ik me realiseer dat hij dat natuurlijk niet kan zien. ‘Als je dat niet erg vindt, graag.’
‘Half uurtje, dan ben ik bij je.’ De verbinding wordt verbroken.
Snel wissel ik mijn kleding om voor een skinny jeans, simpel shirtje en pluizig vest. Het is niet bijzonder, maar een stuk beter dan mijn eerdere outfit. Ik stop net de laatste hap van mijn tosti in mijn mond als de bel gaat. Al kauwend loop ik naar de deur, die ik open doe, terwijl ik het brood doorslik.
‘Je ziet er moe uit.’
Ik knik. ‘Ben ik ook. Sorry voor dit.’ Ik wijs naar mijn uiterlijk en gezicht.
Collin schudt zijn hoofd. ‘Kom hier.’ Hij omhelst me stevig en dat is precies wat ik de hele dag al nodig heb.
Ik kreun van de pijn als ik mijn hoofd draai en grijp naar mijn nek. ‘Ik heb boven mijn boek geslapen vannacht.’
Collin duwt me zacht voor zich uit en zet een stoel met de achterkant naar de eettafel. Hij gaat op de tafel zitten en seint dat ik de stoel moet gaan zitten. ‘Wil je je vest uit doen?’
Ik doe mijn vest uit en leg die op de stoel naast me neer.
‘Sorry als ik je pijn doe.’ Hij zet zijn duimen onmiddellijk op de pijnlijke plek neer en zet druk.
De tranen springen in mijn ogen en ik krimp ineen, maar ik weiger me te laten kennen.
‘Probeer je te ontspannen.’ Collin duwt zacht tegen mijn achterhoofd, zodat ik iets meer naar de grond kijk. ‘Hoe ging je tentamen?’
‘Ik wist niets zeker. En tien seconden voor de start van het tentamen zei een vriendin dat ik me teveel voor jou aan het veranderen was. Dat hielp ook niet echt.’
‘Doe je dat?’ Collin zet meer druk.
Ik haal scherp adem en blaas die lucht weer uit. ‘Nee. Ik wil veranderen. Jij helpt me. Zij denken dat ik mijn eigenheid verlies.’
‘Dan was je gisteravond wel gebleven.’ Collin lacht zachtjes. ‘Anouk, we hebben het leuk samen toch?’
‘Ik wel.’
‘Ik ook,’ stelt hij me gerust. ‘Is dat niet het belangrijkst?’ Hij drukt op een nekwervel, die kraakt. ‘Je hebt zoveel spanning,’ mompelt hij.
‘Ja, dat is belangrijk. Maar ik vind het ook belangrijk wat vriendinnen ervan vinden. Die heb ik ook nodig.’
‘Misschien moeten ze even aan het idee wennen.’ Collin verzacht zijn bewegingen en ik merk dat ik me gemakkelijker kan ontspannen.
‘Dat hoop ik.’
‘Heb je zin om te relaxen?’
Ik knik.
‘Zin in een joint?’
Even aarzel ik, maar dan knik ik.
‘Het hoeft niet hè?’
‘Weet ik. Ik heb er wel zin in.’ Nieuwsgierig kijk ik toe hoe Collin een joint rolt en deze aansteekt.
‘Dit is wel beter spul dan dat van laatst hoor, dus niet schrikken van het effect. Maar ik ben bij je en ik kan het hebben.’ Hij neemt een hijs en sluit zijn ogen.
Ik pak hem bij zijn arm en we gaan op de bank zitten. Ik ga dicht tegen hem aan zitten en wacht totdat hij zijn arm om me heen slaat. Ik voel me zo geborgen en veilig bij hem.
‘Langzaam inademen.’ Collin houdt de joint voor mijn lippen.
Voorzichtig inhaleer ik.

Lui hang ik tegen Collin aan, die telkens opnieuw met zijn vingers traag cirkels op mijn been tekent. Het brengt me in een soort ongekende trance. Ik voel me zo rustig en mijn gedachten zijn eindelijk stil. Mijn lichaam voelt zwaar, maar ontspannen.
‘Volgens mij is het tijd voor jou om te gaan slapen.’ Collin glimlacht en tilt me in een vloeiende beweging op.
Het verbaast me dat hij nog zoveel controle over zijn lijf heeft. Ik sla mijn armen om zijn nek en leg mijn hoofd tegen zijn borstkas.
‘Hey, even wakker worden. Omkleden en je bed in. Ik pak wat water voor je en zal die geur even uit de woonkamer proberen te krijgen.’ Hij zet me op mijn voeten neer en loopt mijn kamer uit.
Traag kleed ik me om en ik ga in mijn bed liggen.
‘Niet in slaap vallen, lieverd. Kom.’ Collin helpt me overeind en geeft me een glas water aan.
Gulzig drink ik het leeg en ik zet het op het nachtkastje. ‘Dank je.’
‘Je reageert echt heftig. Voel je je verder goed?’
Ik knik. ‘Moe.’
‘Oké.’ Collin drukt een kus op mijn voorhoofd. ‘Slaap lekker.’
‘Welterusten.’
Niet veel later hoor ik de voordeur dichtvallen en direct daarna val ik in slaap.

Slaperig reik ik naar mijn telefoon en ik neem op.
‘Met Wendy. Waar ben je? Je hebt over een klein half uur een tentamen en ik zag dat je nog niet online was geweest op Whatsapp.’
Ik slik een lading scheldwoorden in en zucht diep. ‘Verslapen. Ik kom eraan.’
‘Denk aan je pasjes.’
‘Doe ik. Tot zo.’ Ik verbreek de verbinding en sleep mezelf uit bed. Ik trek de kleding van gisteravond snel aan en haal een borstel door mijn haar, waarna ik het in een staart samenbind.
Net op tijd zit ik in de tentamenhal, terwijl ik niet eens weet voor welk tentamen.
‘Vanmiddag hebben we nog een tentamen. Als je klaar bent, kom je naar de grote kantine en dan gaan we samen leren. Daarna ben je klaar en mag je van mij al je tijd weer met Collin doorbrengen. Maar ik kan niet aanzien hoe je nu je opleiding ook al verpest, terwijl je het gemakkelijk kunt.’
‘Het is vast goed bedoeld, Wendy, maar je moet niet voor mij gaan beslissen. Je weet hoe vervelend ik dat vind.’
‘Prima.’ Ze klemt haar lippen stijf op elkaar. ‘Ik vind het vervelend om jou kwijt te raken.’ Ze begint de standaard gegevens op haar papier in te vullen.
Er gaat een steek door me heen. ‘Dat gebeurt niet,’ beloof ik haar. ‘Dankjewel dat je me wakker belde.’
‘Je weet niet eens welk tentamen we hebben hè?’ Ze kijkt naar mijn lege blad.
Blozend schud ik mijn hoofd.
Wendy zucht diep en noemt snel de belangrijkste dingen voor me op. ‘Ik schrijf wel groot,’ zegt ze zacht.
‘Dank je. Heel lief, Wendy.’
‘Zo ben ik.’ Ze lacht ontwapenend.
Als het tentamen voor me ligt, doe ik zo hard mogelijk mijn best om het goed in te vullen, maar ik heb Wendy’s antwoorden zeker nodig. Braaf besteed ik mijn tijd met Wendy in de bibliotheek om te leren en het tweede tentamen van de dag gaat een stuk beter. Na afloop slaat Wendy haar arm om mijn schouders.
‘We gaan er eentje drinken, Nouk. Daar ben ik hard aan toe.’
‘Fantastisch idee. Zal ik Sarah en Nicolette bellen?’
‘Bel jij Sarah, bel ik Nicolette.’
Zo gezegd, zo gedaan en een klein half uur later zitten we met z’n vieren in een klein cafeetje met allemaal een glas wijn voor ons. Ik probeer de aandacht bij de anderen te houden, omdat ik benieuwd ben naar Sarahs bijna-vriend en naar Nicolette en Peter, maar vooral zodat het niet over mij en Collin gaat.
‘Hoe is het met jouw onnatuurlijk knappe man?’ Sarah glimlacht vrolijk.
‘Prima.’ Ik glimlach. ‘Nog even knap en liever dan ik had durven dromen.’
Nicolette en Wendy wisselen een betekenisvolle blik, die ik maar negeer. Jaloezie, spookt er door mijn hoofd.
‘Gelukkig. Ik ben blij voor je, Anouk.’
‘Dank je.’ Ik glimlach dankbaar. ‘Zullen we morgenavond met z’n vieren stappen?’
‘Ik ga al met Peter uit eten. Ik blijf daar ook trouwens.’
‘Ik ga naar mijn ouders,’ zegt Wendy.
Sarah schudt haar hoofd. ‘Sorry, ik kan ook niet.’
Ik verberg mijn teleurstelling en neem een slok van mijn wijn.
Het is erg gezellig met mijn vriendinnen en ik neem het mezelf kwalijk dat ik het in gedachten bestempel als ouderwets gezellig.

Reacties (3)

  • Long

    Hm, aan de ene kant zijn die vriendinnen echt lief.. maar aan de andere kant, een beetje overdreven, Anouk kan heel goed zelf beslissingen nemen. ;D

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Ik snap de vriendinnen wel, maar Anouk ook wel, lastig lastig..

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Goed inlevingsvermogen heb je (:

      1 jaar geleden
  • Snowrose

    Ik ben benieuwd hoe het verder gaat! En je dialogen zijn echt goed:)

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen