Ontspannen lig ik tegen Collin aan, in zijn bed, mee te kijken naar de film. Mijn mobiel trilt en automatisch kijk ik wat er binnenkomt. Als ik een e-mail zie staan over een tentamen klik ik het met trillende vingers aan. Het eerste tentamen dat ik had gemaakt. Langzaam ga ik het e-mailtje door en ik knipper een paar keer met mijn ogen als ik het cijfer zie staan.
‘Wat is er? Je bent ineens helemaal gespannen.’ Collin streelt met zijn vingers door mijn haar.
‘Ik heb een cijfer terug. Ik heb gewoon een zes punt vier voor dat tentamen waar ik boven het boek in slaap ben gevallen.’ Ik vergrendel mijn telefoon en leg mijn hoofd weer tegen Collins schouder.
‘Zie je wel. Je bent een topper.’ Hij drukt een kus op mijn haar.
‘De rest zal vast slechter zijn. Daar had ik helemaal niet voor geleerd.’ Ik zucht diep.
‘Dat merk je vanzelf. Niet op de zaken vooruitlopen. Hoe bevalt je nieuwe leven?’ Hij blijft met mijn haar spelen.
‘Goed. Alleen ik vind het jammer dat ik zo weinig meer met mijn vriendinnen om ga. Ik voel me er eigenlijk zelfs een beetje schuldig over,’ vertrouw ik hem toe.
‘Vriendschap komt van twee kanten. Nemen ze wel contact met jou op?’
Er ontstaat een knoop in mijn maag. ‘Eigenlijk ook niet, nee. Ik spreek ze nog wel hoor. Maar ze hebben het allemaal zo druk met andere dingen. En het helpt ook niet dat ze niet positief op ons reageren.’
‘Laat het een beetje gaan, Nouk. Als het goed zit tussen jullie, dan komt het wel weer goed tussen jullie. En soms veranderen mensen nu eenmaal. Niemand blijft voor altijd hetzelfde.’
‘Je hebt altijd van die wijze raad.’ Ik kijk naar hem op.
Collin glimlacht. ‘Vallen en weer opstaan, dan leer je dat wel.’
‘Dat zeker.’ Ik weiger de herinneringen aan mijn middelbare schooltijd toe te laten.
‘Hé, je vertelde toen een keer dat je gepest werd. Was dat fysiek of mentaal?’
‘Mentaal. Me kleineren, buitensluiten, uitschelden. Niet naast me willen zitten, doen alsof ik lucht was. Me behandelen alsof ik niet bestond of in ieder geval niet hetzelfde soort als hen was.’ Ik merk dat iedere vorm van emotie uit mijn stem is verdwenen.
Collin schudt zijn hoofd. ‘Belachelijk. Ik haat het. Pesten, maar vooral dat jij dat hebt moeten doorstaan.’
‘Niets meer aan te doen,’ mompel ik.
‘Dat betekent niet dat het niets voorstelde.’ Hij verstrakt. ‘Je wordt nooit boos hè? Je betrekt het altijd op jezelf. Was je maar eerder opgestaan voor jezelf.’
‘Het was niet mijn schuld. Ik deed niets fout. Het slaat nergens op dat ik had moeten bewijzen dat ik wél leuk was.’ Ik ga rechtop zitten en staar voor me uit.
‘Dat zeg ik ook niet. Je moet alleen mensen duidelijk maken dat er met jou niet te spotten valt. Hun gedrag is achterlijk, dat ben ik compleet met je eens. Maar echt, schop eens tegen de wereld aan, in plaats van jezelf als boksbal te laten gebruiken.’
Ondanks dat ik Collins harde woorden niet goed kan hebben, ben ik realistisch genoeg om de waarheid die er absoluut in zit te horen en die te accepteren.
‘Geef tegengas, lieverd.’ Hij schudt me zachtjes aan mijn schouder.
Moe leun ik tegen hem aan. Het kost zoveel energie om tussen emoties heen en weer geslingerd te worden.

‘Hey lieverd.’ Collin legt zijn handen op mijn heupen en drukt een kus op mijn voorhoofd.
Vanuit de woonkamer hoor ik gelach en hard gepraat. Ik ben nieuwsgierig naar hoe zijn vrienden zullen reageren op me nu ik me heb voorgenomen om minder scherp te zijn.
‘Ja hoor, daar is ze weer.’ Tijmen steekt zijn vuist in de lucht en ik schiet in de lach. ‘Wat heb je mee?’
‘Ik heb pizza gehaald.’
Aan het geluid te horen, valt dat in de smaak en zodra ik de tas met pizzadozen op tafel zet, wordt die leeggehaald.
‘Jongens, geef Anouk eens een plek.’ Collin kijkt de jongens op de bank aan.
‘Niet nodig, ik pak wel een stoel. Of de tafel.’
‘Ja hoor, mevrouw moet weer de hele tafel voor zich alleen.’ Jake grijnst breed.
‘Zo dik ben ik niet, dus kom gerust bij me zitten als je je geroepen voelt.’ Ik schuif de tafel achteruit en pak een punt pizza uit de doos die Tijmen vastheeft.
‘Hé! Ik moet er nog van groeien.’
Ik schiet in de lach en neem onmiddellijk een hap van de pizza.
Jake ploft naast me neer. ‘Eens kijken of ik mijn broer jaloers kan krijgen,’ fluistert hij in mijn oor.
‘Daar hoef je weinig voor te doen,’ fluister ik terug.
Collin gaat op Jakes plek zitten en kijkt me een moment strak aan.
Ik glimlach geruststellend naar hem, waardoor hij zich iets ontspant.
‘Waarom heb ik geen vriendin die pizza voor me besteld?’ Chris zucht diep.
‘Dat heeft ze anders nog niet eerder gedaan hoor. Ik denk dat ze jullie leuker vindt dan mij.’ Hij buigt zijn hoofd.
We lachen allemaal.
‘Ik weet het wel zeker.’ Lex slaat Collin op zijn schouder. ‘Als je van haar af wil, mag je haar doorsturen naar mij.’
Ik bijt op de binnenkant van mijn wang, waarschijnlijk nauwelijks zichtbaar voor de rest en ik slik een opmerking in.
‘Dan kun je lang wachten vriend, want ze gaat echt niet bij me weg.’ Collin knipoogt naar me.
Jake leunt naar me toe. ‘Fijn hè, dat je zelf nog mag kiezen?’
Ik lach zachtjes.
‘Volgens mij maakt Jake meer kans dan jij, Lex.’ Tijmen grijnst breed als ik hem verontwaardig aankijk.
‘Hij heeft in ieder geval bijna dezelfde ogen.’ Ik haal mijn schouders op.
Collin steekt een stuk pizza naar me uit. ‘Ga maar eten, dan zeg je ook geen onverstandige dingen.’
Beledigd kijk ik hem aan. ‘Jongens!’
‘Ah, het arme meisje is beledigd hoor.’ Lex lacht spottend. ‘Moet ik je troosten?’
Jake slaat zijn arm om me heen. ‘Doe ik wel.’
‘Jullie blijven allemaal van haar af,’ moppert Collin.
De jongens schieten in de lach en ik zou hetzelfde doen, als hij me niet intens aankeek om mijn reactie te peilen.
‘Jaloers jongen?’ Lex slaat hem opnieuw op zijn schouder.
‘Nee, ik…’
‘Jawel.’ Chris lacht hardop. ‘Dat is je grootste zwakte, Collin. Als we naar haar kijken, word je al gek.’
De jongens staren me allemaal aan, alsof ze het van tevoren hebben afgesproken en ik kijk Collin vragend aan.
‘Ze hebben gelijk. Al kan ik het ze niet kwalijk nemen.’ Hij grijnst scheef.
‘Ik wel. Laten ze jou maar gaan plagen, in plaats van mij.’
‘Ik ben tegen.’ Collin leunt ogenschijnlijk relaxed achterover.
Ik rol met mijn ogen en eet mijn pizza op. ‘Zal ik de dozen even opruimen?’ vraag ik, terwijl ik al opsta.
‘Volgens mij kan ik je toch al niet meer tegenhouden.’ Collin glimlacht.
‘Als je toch staat, neem dan direct een biertje mee.’
‘Ga zelf halen, lui varken.’ Collin gooit een stukje karton naar hem toe.
Chris schudt zijn hoofd. ‘Wil je dat doen, Anouk?’
‘Ja hoor, geen probleem. Iedereen?’
Collin staat op. ‘Ik haal wel.’
Snel pak ik de lege dozen bij elkaar en breng deze naar de keuken, waar ik ze in een vuilniszak stop die dienst doet als prullenbak.
‘Schop ze eens op hun plek, Anouk.’ Collin haalt ruw een krat bier naar zich toe.
Ik leg mijn hand op zijn arm, waardoor hij me aankijkt. ‘Maak je om mij maar geen zorgen. Het is bewust. Ik wil leren waar ik wel of geen energie in hoef te steken.’
‘Je zit je te verbijten. Het liefst geef je ze een scherp antwoord, maar je houdt je in. Dat hoeft niet.’
‘Collin, het is een keuze. Mijn keuze.’ Ik blaas mijn adem uit. ‘Het is lief dat je zo goed op me let, maar ik red me wel.’
Hij zet de bierflesjes op het aanrecht neer. ‘En ik haat het als ze naar je kijken of je aanraken.’ Hij kust me.
Zelfs zijn jaloezie is aantrekkelijk.
‘Maar ik vertrouw je, dus ik verdraag het.’ Collin zucht diep. ‘Wat wil je drinken? Ik heb rode wijn gehaald.’
‘Speciaal voor mij?’
Hij knikt.
‘Wat lief.’
‘Ben ik ook wel.’ Hij grijnst en zoent me dan opnieuw.
Als hij me loslaat, draai ik me om naar de keukenkastjes en ik ga op zoek naar een wijnglas.
‘Rechtsboven. Wijn staat naast de koelkast.’
‘Dank je. Ik kom er zo aan.’
Collin gaat terug naar de woonkamer en ik schenk een glas vol met wijn. De rust doet me goed en ik merk dat ik totaal ontspannen ben nu ik even alleen ben. Ook met Collin voel ik me relaxed, realiseer ik me, terwijl ik vaak op mijn hoede ben als ik met mensen omga. Ik loop de woonkamer in en zie dat de tafel weer naar het midden is geschoven. Tijmen zit nog steeds in de leren stoel, Jake zit op de armleuning van de bank en de andere drie jongens zitten op de bank.
‘Kom maar.’ Collin pakt mijn hand vast en als ik het glas neer heb gezet, trekt hij me bij zich op schoot.
‘De tafel zat prima hoor.’
Tijmen schiet in de lach. ‘Ik snap precies wat je met die onschuld bedoelt, Collin.’
Ik verstrak en ik haat het dat Collin mijn lichamelijke reacties nu direct zal merken. Het zal me niets verbazen als hij me daarom bij zich heeft gevraagd.
‘Hij heeft me alles over je verteld hoor, Anouk.’ Tijmen knipoogt naar me.
‘Alles?’ Ik doe alsof ik schrik en kijk Collin aan. ‘Ook van vori…’
De jongens hebben plotseling allemaal alleen maar aandacht voor mij en Collin, met de nadruk op mij.
‘Nee, dat heb ik niet verteld.’ Collin buigt naar me toe. ‘Heldin dat je bent.’
Ik giechel en leun tegen zijn borstkas.
‘Vertel dan.’ De jongens zijn allemaal rechtop gaan zitten.
Nu kan ik mijn lachen niet meer inhouden en tegelijkertijd schiet Collin in de lach. Ik geef hem een high five en veeg dan de tranen uit mijn ooghoeken.
‘Dit is nu precies waarom ik jou zo leuk vind.’ Collin slaat zijn armen om me heen en drukt een kus in mijn nek.

Reacties (3)

  • Long

    Oh ze zijn zo perfect samen.(blush)

    1 jaar geleden
  • NicoleStyles

    Ik snap Anouk goed hoe dat gaat met der vriendinnen dat heb ik namelijk ook haha 🙈
    Maar ik vind collins vrienden toch niet echt bepaald heel aardig:8

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Ik ben zo conflicted wat ik van hen vindt..

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen