Er gaat vloeiend een maand voorbij, waarin ik dag voor dag meer om Collin begin te geven. Ik voel me fijn als ik bij hem ben en alles wat ik meemaak wil ik met hem delen. Nooit eerder kon ik me zo aan iemand overgeven en had ik honderd procent vertrouwen in iemand. Het is heerlijk om te merken hoeveel steun hij me biedt, waardoor ik mijn comfortzone langzaamaan kan vergroten. Nu het mooier weer wordt, is het niet bij dat ene motorritje gebleven, maar voel ik me thuis achterop de motor, dicht tegen Collin aan. Het gaat beter dan ooit met me en mijn leven is veel breder geworden dan slechts studie en werken. Het is alsof de oogkleppen die ik droeg in één gerichte klap zijn afgeslagen, zonder mij pijn te doen. Er zijn weinig momenten dat ik stilsta bij de grote veranderingen in mijn leven, sinds ik Collin ken, maar nu ik bij de kapper zit en simpelweg even niets kan, lijkt het alsof er honderden puzzelstukjes op hun plek vallen. Ik ben dol op die jongen, maar ook op alles wat hij, met zijn leven, me kan bieden.
‘Wat vind je ervan?’ De kapper houdt een spiegel achter me, zodat ik kan zien hoe het eruit ziet.
‘Wauw.’ Ik knipper eens met mijn ogen. ‘Echt heel mooi. Het lijkt veel voller.’
Tevreden stap ik de kapsalon uit en alsof het is afgesproken, gaat mijn telefoon. Glimlachend beantwoord ik de oproep. ‘Hey lieverd.’
‘Hey Nouk. Wat ben je aan het doen?’
‘Ik stap net de kapsalon uit. Jij?’
‘Ik ben eerder klaar met werken en ik vroeg me af of je zin had om uit eten te gaan.’
Het is één van de dingen die ik zo leuk aan hem vind, dat hij spontane plannen maakt. ‘Heel veel zin, maar ik heb echt al teveel geld uitgegeven deze maand, dus het komt eigenlijk niet zo goed uit,’ zeg ik aarzelend.
‘Ik heb geld.’
‘Ik wil niet dat je altijd voor me betaalt, Collin. Je werkt er hard genoeg voor.’
‘Zal ik je over een uurtje ophalen?’
‘Waarom doe je dit toch altijd?’ mopper ik, terwijl ik absoluut niet boos ben. Ik geef zo snel aan hem toe, omdat hij me altijd voor dingen vraagt die ik leuk vind en graag doe.
Collin lacht. ‘Omdat ik gek op je ben, Noordijk. En ik ervan hou om goed voor je te zorgen en je te behandelen als een prinses.’
‘Je bent zo…’ Ik zucht diep. ‘Je weet zo goed wat je moet zeggen hè?’
‘Ik ken je inmiddels. Maar weet dat ik het meen. Over een uur ben ik bij je.’
‘Oké dan.’
‘Doe maar niet alsof je het niet leuk vindt, Anouk. Ik weet dat je hartstikke blij bent nu.’
‘Ben ik zo doorzichtig?’
‘Oprecht,’ verbetert hij me. ‘Tot straks lieverd.’
De verbinding wordt verbroken.

Opgewekt stap ik bij Collin in de auto. Hij begroet me met een kus en laat zijn vingers voorzichtig door mijn haar glijden.
‘Dat staat je fantastisch. Dus wel geld voor een duur kappersbezoekje en niet om met je vriendje uit eten te gaan?’ Hij grijnst breed.
‘Collin!’ Ik duw tegen hem aan. ‘Je bent zo gemeen. Ik voel me al enorm schuldig.’
‘Goed zo. Ik moet weer de hele maand droog brood eten, omdat jij geen geld hebt.’ Zijn grijns wordt alleen maar breder.
‘Dan kom je maar bij mij eten, als het zo erg is.’
‘Dat klinkt als een goed plan, Noordijk, pas op met wat je aanbiedt.’ Collin tikt opgewekt met zijn vingers op het stuur.
‘Weet ik. Daarom zeg ik het ook. Ik vind het fijn om bij je te zijn.’ Ik kijk schuin naar hem op.
Hij schenkt me een vluchtige glimlach, waarna hij zijn blik weer op de weg richt. ‘Dat geldt ook voor mij lieverd.’
Door zijn woorden ontstaat er automatisch een grote glimlach op mijn gezicht. We zwijgen totdat we bij het restaurant zijn en ik ben blij om te zien dat het geen luxe restaurant is. Niet veel later zitten we aan een tafeltje voor twee, tegenover elkaar.
‘Klaar voor het sollicitatiegesprek, meneer Zuidveld?’ Ik kijk hem recht aan.
‘Alleen als flirten met de sollicitatiecommissie is toegestaan.’ Hij grijnst breed.
Ik schud mijn hoofd. ‘Je bent echt onverbeterlijk.’
‘Nee hoor. Ik heb namelijk al een prima baan en een veel leukere vriendin.’
‘Slijmbal.’
Collin schiet in de lach.
Het is een onwijs leuke avond en ik vind het heerlijk dat hij nog steeds zoveel humor heeft, waardoor blijkt dat het een eigenschap van hem is, in plaats van dat hij het slechts heeft ingezet om me voor zich te winnen.
‘Die eerste keer dat je me zag hè?’ Collin gaat iets meer rechtop zitten. ‘Dit vraag ik me al sinds het begin af.’ Hij lacht zachtjes. ‘Wat dacht je toen allemaal?’
Ik voel dat mijn wangen rood worden als ik terug denk aan het moment dat ik opkeek en die intense ogen voor het eerst zag. ‘Dat je knap was. Dat je ogen zo grijs waren en je armen zo gespierd. Dat het irritant was hoeveel ik van je moest en dat ik niet wilde toegeven dat ik afschuwelijk veel pijn had.’ Het verbaast me niet hoe gedetailleerd ik die herinnering weer tevoorschijn kan halen.
‘Die pijn heb je niet voor me kunnen verbergen, maar dat je me knap vond wel.’ Collin schudt licht zijn hoofd. ‘Ik snapte er niets van dat je bot tegen me deed, want’, hij heft verontschuldigend zijn handen, ‘ieder meisje past zich aan voor me. Jij niet.’
‘Dat was aan je te zien,’ zeg ik nuchter en als ik Collins verbaasde blik zie, schiet ik in de lach. ‘Ja, kom op zeg. Iedere keer dat ik je zag, had je zo’n zelfingenomen houding. Alsof niemand je iets kon maken.’
‘Is over het algemeen ook zo,’ mompelt Collin met een lichte glimlach om zijn lippen.
‘Behalve ik.’
‘Behalve jij.’ Hij knikt langzaam. ‘Wil je ook nog weten wat ik over jou dacht?’
Ik twijfel. Wat als hij me nare gedachten vertelt? Dan is dat maar zo, besluit ik. Aan de andere kant ben ik namelijk onwijs nieuwsgierig. ‘Ja.’
‘Eerst wilde ik je alleen maar helpen, maar toen deed je koppig en maakte je me nieuwsgierig. Je was zo fel, terwijl je er zo onschuldig uitzag. Knap, maar onschuldig. Ik was blij dat ik je kon ondersteunen, maar het liefst had ik je direct meegenomen naar mijn huis.’ Collin kijkt me recht aan en ik krijg het bloedheet. ‘Helaas moest je gaan. En wilde Sarah je nummer niet aan me geven.’
Vol ongeloof kijk ik Collin aan. ’S-Sarah wilde…Wat?’
‘Ik vroeg je nummer aan haar, maar ze zei dat ze die niet aan jongens zoals mij gaf. Ik wilde haar nog vragen wat ze daarmee bedoelde, maar toen was ze al op weg naar jou en het leek me niet gepast jou in die situatie lastig te vallen met het verzoek om je nummer. Daarom stapte ik die keer erna ook niet op je af, omdat je met haar was en ik dacht dat je geen interesse had.’
‘Dat meen je niet.’ Het kost me moeite om de woorden te vormen.
‘Je blikken in mijn richting zeiden iets anders, maar je kwam niet naar me toe. Dus liet ik het gaan. Liet ik jou gaan.’
‘Maar Sarah…’
‘Je vriendin wil niet dat ik met jou ben, Anouk. Ze zei letterlijk: ik geef haar nummer niet aan jongens zoals jij. Hoe duidelijk wil je het hebben?’ Aan zijn lichaamshouding is duidelijk te zien dat hij geïrriteerd raakt.
‘Sorry.’ Ik frons. ‘Ik snap het gewoon niet.’
‘Is ze vaker zo schijnheilig?’
‘Je hebt het wel over Sarah hè?’ Ik druk mijn nagels stevig in mijn handpalmen. ‘Mijn beste vriendin,’ voeg ik daar nadrukkelijk aan toe.
‘Liefje, als dat je beste vriendin is…Past het bij een beste vriendin om haar vriendin iets niet te gunnen?’
‘Het was bescherming. Ze dacht dat je niet goed voor me zou zijn.’
‘Maar ze had niet het lef je te vertellen dat ze me had afgekapt.’
Ik zucht diep. ‘Laten we er geen ruzie over maken, alsjeblieft. Het was misschien niet eerlijk van haar, maar Sarah heeft me geholpen om mezelf weer leuk te gaan vinden. Ze was echt mijn reddende engel. Negatieve dingen over haar kan ik echt niet aanhoren.’
‘Oké.’ Collin heft zijn handen. ‘Pas op dat je geen oogkleppen ophoudt. Je wereld wordt steeds breder, Anouk. Blijf je niet vastbijten in wat je al kent.’
Ik knik. ‘Dat doe ik niet,’ beloof ik hem.
‘En maak alsjeblieft gewoon ruzie met me. Je bent er sterk genoeg voor.’ Hij pakt mijn hand vast boven de tafel en knijpt er zacht in.
‘Ik heb een hekel aan ruzie.’ Ik sla mijn ogen neer.
‘Waarom?’
Ik haal mijn schouders op, terwijl ik het heel goed weet. ‘Omdat ik het op mij persoonlijk betrek en mezelf dan waardeloos voel.’ Ik kijk Collin niet aan.
‘Als ik ruzie met je maak, heeft dat nooit met jou als geheel persoon te maken, onthoud dat.’
‘Dat weet ik, maar dat is wel wat er in mijn hoofd dan gebeurt.’ Ik neem de laatste hap van het heerlijke eten.
Collin knikt, alsof hij het snapt, terwijl ik weet dat het onmogelijk is dat hij de chaos begrijpt die er soms in mijn hoofd heerst.

Reacties (2)

  • Long

    Eens met de reactie onder mij!
    En also, ik snap Sarah wel, een wildvreemde jongen die Anouk niet eens kent, dat is juist goed dat ze haar nummer er niet aan af geeft. :')

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Precies! Zou wat zijn als je vriendinnen dat deden (;

      1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Ik ben benieuwd wat er met Anouk gebeurd is voor Colin..

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Ik heb al eens een tipje van de sluier opgelicht... (:

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen