‘Aangezien één van ons geen geld heeft om uit eten te gaan, heb ik besloten dat ik mijn huis voor vanavond omdoop tot restaurant. Ik heb alleen één probleem,’ klinkt er door de telefoon.
‘Stop nu eens met het benadrukken van mijn gebrek aan geld,’ zeg ik lachend. ‘Ik zou best weer eens uit eten kunnen inmiddels, maar vertel.’
‘Ik mis nog een chef-kok en een gast. Het liefst in die volgorde.’
Het is te horen dat Collin moet lachen.
‘Weet jij iemand?’ Ik weiger het hem te gemakkelijk te maken.
‘Anouk.’
Ik schiet in de lach. ‘Oké, oké, als het dan echt moet, dan kom ik je redden. Ik zal niet eten van tevoren. Hoe laat zal ik bij je zijn? Ik heb college tot half zes helaas.’
‘Ik ben kwart voor zes thuis denk ik.’
‘Dan kom ik direct naar jou toe naar college. Leuk idee, lieverd.’
‘Ik heb er nu al zin in. Ik haal wel boodschappen tijdens mijn lunchpauze. Tot vanavond schatje, succes vandaag.’
‘Jij ook!’ Glimlachend verbreek ik de verbinding. Hij maakt me zo gelukkig.
Mijn mobiel gaat opnieuw over, maar deze keer is het Wendy die belt.
‘Zeg het eens.’
‘Ik hang weer kotsend boven de wc,’ zegt ze niet al te subtiel.
Ik sla mijn hand voor mijn mond. ‘Wat erg. Nog steeds niet beter dus?’
‘Nee, eerder slechter. Maar ik ga straks even naar de dokter en daarna ga ik weer slapen, dus ik red me wel vandaag. Kun je aantekeningen voor me maken en doorsturen? Want ik mis nu zo gigantisch veel.’ Ze zucht diep.
‘Maak je daar maar geen zorgen over, dat komt wel goed. Beterschap en inderdaad goed uitrusten!’
‘Ik wil alleen maar slapen, dus dat gaat wel lukken. Ik weet niet of je het nog van plan was, maar kom maar niet langs, want ik ben echt uitgeput. Ik app je nog wel.’
‘Is goed. Doe rustig aan, Wendy.’
‘Dank je. Doei.’
Met pijn in mijn hart verbreek ik de verbinding. Het is zo rot om te horen hoe slecht het met haar gaat en dat ik machteloos toe moet staan kijken. Ik zou graag iets voor haar willen doen om haar beter te laten worden, ook al is het waarschijnlijk maar een onschuldig griepje.

Collin doet de deur al open voordat ik aanbel.
‘Hoe kan dat nu steeds?’ vraag ik me hardop af.
Hij schiet in de lach. ‘Ik heb een raam. En ik herken je voetstappen inmiddels.’
‘Hoe loop ik dan?’
‘Gehaast, met platte voeten.’ Hij grijnst breed. ‘Maar je bent wel lief hoor.’
Quasi beledigd kijk ik hem aan. ‘Nog meer complimenten voor me?’ Ik druk mijn vingers tegen mijn bonkende slapen. ‘Tot half zes college is niet goed voor een mens.’
‘Zeurende klanten ook niet.’
‘Wat was er dan?’
Collin begint uitgebreid te vertellen, duidelijk geïrriteerd en voor een groot deel snap ik zijn frustratie, wat ik hem ook vertel. Hij zucht diep. ‘Eindelijk iemand. Iedereen vindt dat ik me aanstel, maar ik kan af en toe echt mijn geduld niet bewaren bij van die hinderlijke klanten. Ze doen er zelf totaal geen moeite voor en dan worden ze boos op mij als hun klachten niet zijn verdwenen.’ Hij schraapt zijn keel. ‘Genoeg frustratie. Tijd voor leuke dingen.’ Hij ritst mijn jas open en neemt die van me aan. ‘Mooie kleur. Daar krijg je van die heldere, felle ogen van.’ Hij laat zijn vingers langs de mouw van mijn grijsblauw gemêleerde vest glijden.
‘Dank je.’
We gaan de keuken in en ondanks dat het lang duurt, staat er uiteindelijk een heerlijke maaltijd klaar waar ik ongelooflijk veel trek in heb. We gaan naast elkaar aan de tafel zitten, mede omdat Collin het nog steeds vervelend vindt om tegenover elkaar te zitten. Tegelijkertijd ben ik het ook gaan waarderen, vooral zodat ik dicht bij hem kan zijn en hem niet continu hoef aan te kijken. Ik kijk waanzinnig graag naar hem, maar hij blijft intens.
Voorzichtig neem ik een hap en ik sluit genietend mijn ogen. ‘Wat kan ik toch waanzinnig goed koken.’ Het kost me moeite niet in lachen uit te barsten, omdat Collin verreweg het meest heeft klaargemaakt. Ik heb slechts ingrediënten gesneden en af en toe iets omgedraaid.
‘Ja, als ik jou toch niet had, dan verhongerde ik denk ik.’ Collin glimlacht breed. ‘Hoe heb ik het al die tijd zonder jou volgehouden?’
Ondanks dat hij de vraag als een geintje bedoelt, vraag ik het me oprecht wel eens af hoe ik zonder Collin heb kunnen zijn. Hij vult me zo goed aan en ik voel me goed bij hem, meer compleet.
‘Het is te lang geleden Nouk dat we echt met z’n tweeën zijn geweest.’
‘We hebben een paar dagen terug nog samen motorgereden!’ Verbaasd kijk ik hem aan. ‘Ik vind het echt heel fijn om alleen met je te zijn, begrijp me niet verkeerd, maar ik vind het wel meevallen hoe lang dat geleden is.’
‘Iedere minuut dat je niet bij me bent, is er één teveel.’ Collin legt zijn hand op mijn bovenbeen. ‘Je hoorde net hoe boos ik was toch? Hoe geïrriteerd en gespannen?’
Ik knik.
‘Dat is nu al weg. Door jou. Dat is één van de positieve effecten die je op me hebt. Eén van de meest belangrijke. Je maakt me zo rustig.’
‘Dat is je eigen keuze hoor,’ mompel ik.
‘Bedankt voor het compliment, Collin. Dát is wat je zegt. Zwak het niet af.’
‘Dank je lieverd.’ Ik schuif naar hem toe en leg mijn hoofd tegen zijn schouder.
‘Goed zo.’ Hij streelt liefdevol door mijn haar, wat ik sowieso een heerlijk gevoel vind. Hij lijkt me steeds beter te kennen.
We eten verder, ontspannen pratend over van alles en nog wat. Ik vind het zo fijn dat ik compleet mezelf kan zijn bij Collin zonder dat ik twijfel over wat ik wel of niet kan zeggen of wat hij daarvan zal vinden.

Half lachend verberg ik een gaap achter mijn hand. Doordat ik me kan ontspannen bij Collin komt mijn moeheid plotseling naar boven, maar toch voelt het goed. Ik probeer me te focussen op de film, maar mijn hoofd bonkt nog zo erg dat ik daar niet echt in slaag.
‘Ben je moe?’ Collin streelt met zijn vingers door mijn haar.
‘Beetje. En mijn hoofdpijn is enorm overheersend.’
‘Waar zit het?’
Ik wijs de plekken aan.
‘Doe je ogen eens dicht.’ Collin legt zijn vingers op mijn slapen.
Zodra hij druk zet, krimp ik ineen.
‘Ontspan je. Haal adem. Als het teveel pijn doet, moet je het zeggen.’
Ik probeer mijn ademhaling rustiger te krijgen en me niet al teveel te concentreren op de druk van Collins vingers.
‘Beter?’ vraagt hij een tijd later.
Ik open mijn ogen en merk dat ik moeite heb om voor me uit te kijken, omdat mijn ogen bijna automatisch half dichtvallen. ‘Ja. Minder pijn. Veel meer moeite om wakker te blijven.’ Ik leun tegen hem aan. ‘Dank je. Zoveel beter.’
‘Je mag gerust alvast gaan slapen hoor.’
‘Ik wilde eigenlijk naar huis gaan.’
‘Waarom?’
‘Ik kan nu geen goede reden bedenken,’ mompel ik.
Collin lacht zachtjes. ‘Ik ook niet. Ga maar lekker slapen.’
‘Te moe om op te staan.’ Ik zucht diep.
Hij staat langzaam op, zodat ik de tijd heb om zelf rechtop te gaan zitten. ‘Dan help ik je toch?’ Hij tilt me gemakkelijk op en draagt me naar de slaapkamer. ‘Ik kom zo.’ Hij kust me liefdevol.
‘Gelukkig.’ Ik sla mijn armen om hem heen.
Na een lange knuffel pakt Collin een shirt voor me die hij aan me geeft, waarna hij de kamer uitloopt. Met moeite kleed ik me om. Dan ga ik in het grote bed liggen en sluit ik mijn ogen. Ondanks dat ik direct in slaap val, voel ik later dat Collin in bed komt liggen en dat hij zijn arm om mijn middel slaat. Pas vanaf dan kan ik echt diep slapen.

Als ik wakker word, merk ik dat Collin niet naast me ligt. Er ligt een briefje op zijn kussen, welke ik snel omdraai.
Je sliep zo fijn dat ik je heb laten liggen, omdat je gisteren zei dat je een vrije dag had. Ik ben naar mijn werk. Trek de deur maar achter je dicht als je weg gaat. Love you xx.
Met een grote glimlach op mijn gezicht sta ik op en ik kleed me rustig om. Het voelt vreemd om in Collins huis te zijn zonder dat hij er zelf is, maar het doet me goed dat hij me in zoverre vertrouwt dat hij me alleen laat op zijn veilige plek. Ik pak mijn jas en tas, trek mijn schoenen aan en stap zijn huis uit. De deur trek ik achter me dicht, volgens de instructie van Collin. Ik stap op mijn fiets en besluit ik dat ik wel even langs kan gaan bij zijn werk om hem te bedanken dat hij me zo toelaat in zijn leven, ook al doet hij dat al keer op keer. Toch voelt dit als een mijlpaal, zeker omdat hij zo jaloers en wantrouwend kan zijn. Ik doe zelfs een poging om te fluiten, terwijl ik dat helemaal niet kan. Ik zet mijn fiets bij het gebouw neer waar Collin werkt en loop naar binnen. Ook al ben ik hier nog maar één keer geweest, ik weet precies waar zijn kamer was. Het bordje op de deur geeft Vrij aan, waarop ik langzaam de deur open, nieuwsgierig naar zijn reactie. Als versteend blijf ik staan, mijn vingers nog om de deurklink, als ik Collin in een innige omhelzing zie staan met een blonde meid. Ze zullen me niet opmerken, omdat ze allebei compleet opgaan in een intense zoen. Zo’n zoen die mij altijd op mijn benen laat trillen. Ook nu trillen mijn benen, maar dat is slechts door alle emoties – woede, onmacht, wanhoop, onbegrip, verdriet en zoveel meer – die me compleet overnemen.

Reacties (5)

  • Long

    NOOOO I'M NOT OKAY WITH THIS

    1 jaar geleden
  • Azriel

    Ik zat wel echt letterlijk de alinea ervoor nog te denken van hmm dit is allemaal veel te perfect, wanneer gaat het mis l o l

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Oehh lang leve jouw intuïtie!

      1 jaar geleden
  • Azriel

    WAT

    1 jaar geleden
  • Teal

    Oh oh oh

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Holy shit!! Anouk niks doen, misschien duwt hij haar weg..

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen