Overdonderd staarde Juice naar de kleuter die van de bank was opgestaan. Met één hand hield hij een verschoten knuffeldino vast, met de ander wreef hij slaperig in zijn oogjes.
      ‘Ome Juan?’ vroeg hij zachtjes.
      Een rilling kroop langs zijn ruggengraat toen hij het onschuldige kinderstemmetje hoorde. Het geluid kwam nauwelijks boven de aflevering van Spongebob uit. Lotte legde een hand op zijn schouder en gaf een kneepje. Hij schudde zich los uit de verbijstering en zette een paar stappen naar voren.
      ‘Ja uhm, dat ben ik.’
      Wat moest hij doen? Het kind optillen? Een kus geven? Er waren altijd wel kinderen geweest die rondom de club opgroeiden, maar nooit had hij een kind van zijn eigen bloed ontmoet. Niet levend, althans.
      Dit is Tabitha’s neefje, realiseerde hij zich. Hij haalde diep adem om de tranen weg te bannen en legde zijn hand op het hoofd van de jongen.
      ‘Hé Mikey.’ Hij tilde hem toch maar op en zette hem op zijn zij. Voordat hij naar het huis van de croweater was gegaan die de afgelopen dagen op hem gepast had, had hij eerst de nodige dingen over zijn neefje opgezocht omdat hij wilde uitsluiten dat het een of andere zieke grap van Maddox was om hem met een wildvreemd kind op te zadelen.
      Maar de gegevens hadden geklopt. Zijn zus had inderdaad een zoontje van vier en ze was veroordeeld tot vijf jaar celstraf doordat ze haar ex had neergeschoten. Of het zelfverdediging was, was niet aangetoond, maar vanwege een historie van alcoholmisbruik had de vader van Mikey de voogdij al eens verloren.
      De gedachte veroorzaakte een bittere smaak in zijn mond. Zelf was hij net uit de afkickkliniek vandaan om dezelfde reden. Normaal gesproken had hij zulke lui direct veroordeeld, maar na wat hij Lotte zelf had aangedaan, lagen de zaken wel iets anders.
      Juice voelde zich ontroerd toen het jongetje verlegen zijn gezicht tegen zijn schouder drukte.
      ‘Dat is Lotte,’ zei hij toen ze door zijn donkere haren streek. ‘Je mag haar tante noemen.’
      ‘Je moeder had niet veel spullen meegegeven,’ zuchtte het meisje dat de afgelopen dagen voor hem had gezorgd. Ze overhandigde Lotte een tas. ‘Hij is erg stilletjes. Ik ben blij dat je terug bent, Juice.’
      Juice knikte zwijgend. Zelf kon hij het allemaal nog niet echt bevatten. Net nu hij zijn leven weer een beetje op de rit had, moest hij opeens voor een kind gaan zorgen. Een klein kind nog wel – eentje die absoluut zorg en aandacht nodig had.
      ‘We gaan naar huis, goed?’ zei hij zachtjes tegen Mikey en hij drukte even een kus tegen zijn slaap. Het was vreemd hoe zeer je je verbonden kon voelen met een kind wanneer je pas net ontdekte dat het familie was. Hij droeg de jongen naar de auto en maakte zijn gordel vast. Daarna ging hij naast Lotte op de passagiersstoel zitten.
      ‘Zullen we anders naar mijn appartement gaan? Ik heb een extra kamer.’
      Juice knikte een beetje afwezig en slaakte een zucht. Opeens voelde hij zich vreselijk moe. Hoe moest hij dit nou doen? Vijf jaar lang voor het kind van zijn zus zorgen? Zijn hele leven veranderde plotseling, hij was nu meer gebonden aan Charming dan ooit en hoewel het beter met hem ging, wist hij dat hij mentaal nog niet de oude was. Hij durfde zijn twijfels echter niet te delen, niet zolang Mikey op de achterbank zat. Als geen ander wist hij hoe het voor een kind was om zich ongewenst te voelen, en het laatste wat hij wilde was zijn kleine neefje dat gevoel geven. Dat zijn eigen oma hem in een wildvreemde stad had achtergelaten, was al traumatiserend genoeg.

Een paar uur laten hadden ze was speelgoed voor Mikey gekocht en zat Juice samen met Lotte op de bank, terwijl de jongen een paar meter bij hen vandaan met Lego speelde.
      ‘Denk je dat je het kunt? Voor hem zorgen?’ vroeg Lotte zacht. Ze legde een hand op zijn bovenbeen en keek hem bezorgd aan.
      ‘Ik weet het niet,’ mompelde hij. ‘Het komt nog niet echt binnen. Denk jij – denk jij dat ik het kan?’
      Ze keek hem kort aan en knikte toen. ‘Ja. Samen kunnen we het wel.’
      Juice sloeg zijn ogen neer. Zijn eigen dochter had hij een paar weken geleden begraven, het bewijs van zijn verwoeste toekomst met Dana. Dat hij nu samen met Lotte een ander kind zou opvoeden ging hem veel te snel. Hoe hij het echter zonder haar hulp moest gaan doen, wist hij ook niet.
      Met een zucht boog hij voorover en wreef over zijn gezicht. Lotte legde haar hoofd tegen zijn schouder.
      ‘Het komt wel goed,’ zei ze zacht. ‘Misschien past het wel bij een nieuwe start, denk je ook niet?’
      Juice haalde zijn schouders op. Zijn hoofd voelde stampvol, nadenken lukte hem amper. Er trok een steek door hem heen toen hij zich realiseerde dat hij naar de verdoving van de alcohol verlangde en hij kneep zijn ogen even dicht. Ging dat nou weer opnieuw beginnen?
      Meer dan tevoren moest hij de drank nu bij zichzelf vandaan houden, als Mikeys vader al een alcoholist was.
      ‘Als je het niet wilt dan kun je dat ook aangeven,’ zei Lotte. ‘We kunnen hem terugbrengen naar je moeder, of misschien heeft hij nog andere familie.’
      ‘Nee,’ mompelde hij. ‘Als klein kind heb ik zoveel klappen gehad dat ik niet wil dat hij bij haar woont. Mijn zus weet dat, daarom heeft ze hem hierheen gestuurd. Als er een betere oplossing was, had ze hem niet aan mij toevertrouwd. Aan het broertje dat ze al jaren niet heeft gezien. Die niet eens van het bestaan van het kind afwist.’
      ‘Maar er zijn ook gastgezinnen. Mensen die –‘
      ‘Nee. Ik wil niet dat hij van gezin tot gezin gaat. Ik wil dat hij zich ergens geliefd voelt. Dat hij bij familie is.’ Hij keek opzij. ‘Ik heb geen idee hoe ik hem de komende vijf jaar een stabiel leven moet geven, maar ik vind wel een manier. Ik kan dit.’
      Hij stond op en knielde naast Mikey neer. Vertederd keek hij naar het geconcentreerde gezichtje van het kleintje, waarin hij duidelijke overeenkomsten met zijn zus zag.
      ‘Zal ik je helpen?’ vroeg hij de jongen.
      Hij keek even peinzend heen en weer tussen de Lego en zijn oom, daarna knikte hij enthousiast. ‘Ja. Gaan we auto bouwen?’
      ‘Ja, dat gaan we doen. Een hele grote, snelle auto.’
      Hij voelde Lottes handen op zijn schouders en ze kuste zijn hoofd. ‘Ik zal lunch voor jullie maken.’
      Juice keek haar na terwijl ze naar de keuken liep. Een verstikkend gevoel nestelde zich in zijn borst terwijl hij zich heel even inbeeldde dat het Dana was die nu de koelkast opendeed, en zijn eigen dochter die naast hem zat te spelen.
      Een traan kriebelde langs zijn wang en hij nam zich voor om er alles aan te doen om ervoor te zorgen dat zijn zus niet kwijtraakte wat hij al was kwijtgeraakt.


Reacties (2)

  • Sunnyrainbow

    Dit is wel echt mega schattig!

    1 week geleden
  • AmeranthaGaia

    ‘Ja uhm, dat ben ik.’

    De awkwardness ook gewoon. Geweldig. Lichtelijk sneu, maar geweldig.

    Die laatste zin kan echt niet, hoor. Ik ben nog emotioneel herstellende van de afgelopen 37 hoofdstukken. Dan kun je niet opeens aan komen zetten met een zielige zin zoals dat.

    1 week geleden
    • VampireMouse

      Nou dit dus... Precies wat ik ook dacht haha

      1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen