Foto bij 36

I hurt myself today
To see if I still feel
I focus on the pain
The only thing that's real
The needle tears a hole
The old familiar sting
Try to kill it all away
But I remember everything
What have I become
My sweetest friend
Everyone I know
Goes away in the end
And you could have it all
My empire of dirt
I will let you down
I will make you hurt

Ravenna Morena



''Ravenna, ik meen het.. Gedraag je in godsnaam, gaat alsjeblieft geen heisa maken meisje, ik weet hoe je je voelt, maar doe dit voor mama, of op zijn minst voor mij of je neefjes.'' mijn zus greep mijn arm beet, ik klopte mijn jurkje netjes en wierp een gefrustreerde blik op mijn oudere zus, hoe had ik mij eigen in godsnaam over laten halen om een avondje uit eten te gaan met mijn moeder en die rotzak.
Ik siste tussen mijn tanden door. ''Waarom moet ik me gedragen, vorige week zat hij nog vast, en nu wil je dat ik hier doodleuk met hem een hapje ga eten, ik voel me genaaid.'' Harry sloeg zijn arm om mijn middel heen, ook hij merkte op hoe gespannen en gefrustreerd ik was. ''Just, relax babygirl.'' ik duwde hem grommend van me af, hij had makkelijk praten, hij was niet in de steek gelaten door zijn vader en hij had natuurlijk geen flikker te maken met de mijne.
In de verte zag ik mijn moeder al staan, hand in hand met mijn zaaddonor, ik walgde ervan.
Mijn zus gaf me een waarschuwend kneepje in mijn arm en trok me dichter naar haar toe. ''Luister Ravenna, je hebt al het recht om boos te zijn, mama probeert het goed te doen of weet ik het, ik was het er ook niet mee eens, het is enorm dubbel allemaal maar onthoud dat je twee neefjes bij je zijn ja, focus je op hen.'' ik rolde mijn ogen, dat was de tactiek van mijn zus, altijd mijn neefjes erin gooien zodat ik mijzelf beter zou voelen, dit maal werkte het niet, ik voelde me klote.
Aangekomen bij mijn ouders zette ik mijn meest geforceerde glimlach op, het boeket bloemen -wat Harry gekocht had- duwde ik ongeduldig in haar handen. ''Hoi mam.'' antwoordde ik nors, niet blikkend op de man naast haar, hij was geen blik waardig.
''Hoi lieverd, ik ben enorm blij dat je de keuze gemaakt hebt om te komen.'' zei ze vrolijk.
''Ja het was niet echt mijn eigen keuze geweest, maar goed ik ben er.''
Een pijnlijke steek ging door mijn arm heen, direct blikte ik op in de spuwende ogen van mijn zus, haar blik stond streng.
''Hoi mam, fijn je weer te zien..'' hoorde ik haar zeggen, goed geacteerd Danielle.
Ook Harry gaf mijn moeder een hand en drie kussen, hij was de enige die het respect had mijn vader ook een hand te schudden. ''Zullen we maar naar binnen gaan dan.'' stelde mijn moeder ongemakkelijk voor.
Binnen aangekomen werden we direct begeleid naar onze tafel, ik nam plaats naast Harry, het rare en woedende gevoel wat borrelde in mijn onderbuik, probeerde ik in hopeloze pogingen te onderdrukken.
Vince trok voorzichtig aan de onderkant van mijn jurkje, wuivend dat ik dichter naar hem toe moest komen.
''Tante.. Wie is die.. Gekke.. Meneer.'' fluisterde hij zachtjes in haperende stukken. Ik blikte kort in de bruine ogen van mijn neefje. ''Een vriend van oma, besteed er maar niet zoveel aandacht aan..''
Ongemakkelijk blikte ik de tafel rond, er hing nu al een enorm snijdende en pijnlijke stilte, enkel het gekuch vulde de stilte wat op, voor derest deed niemand zijn mond open.
''Zullen we maar lopen dan.'' stelde ik voor, de stilte onderbrekend. Iedereen knikte en stond op van tafel, Harry keek even verward om zich heen, waarschijnlijk was hij niet echt bekend met de term 'wokken en zelfbediening.'
''Come on popstar, you will have to get your food all by yourself.'' hij fronste verbaasd, likkend over zijn volle roze lippen.
''By myself?'' ik grinnikte van zijn verwarde blik en trok hem lachend mee. ''Kom Vince en Rayvin.. Eten!''
De twee hobbelde vrolijk achter me aan, ik snapte niet hoe ik het in mijn hoofd had gehaald mee te gaan, enkel door de medelijden en respect die ik had tegenover mijn moeder had ik ja gezegd.
Harry had zijn weg inmiddels gevonden en liep vrolijk door het restaurant heen, verschillende gerechten op zijn bord gooiend, hij had het helemaal uitgevonden. Ik hielp mijn kleine neefjes om hen bordjes te vullen.
''Tante, ik wil ook die taart erbij.'' Rayvin wees met grote ogen naar het stuk chocoladetaart in de koeling, ik schudde mijn hoofd lachend. ''Nee Rayvin, straks als je klaar bent met eten dan komen de toetjes.'' ik greep wat sushi stukjes die ik op mijn bord neerlegde, ik wilde mijzelf niet volproppen met onnodige vetten of vet voedsel, ik voelde nu al hoe het welbekende schuldgevoel begon te borrelen in mijn onderbuik, alsof mijn eetstoornis getriggerd werd op momenten als deze.
Terug aangekomen bij de tafel had iedereen alweer plaatsgenomen, etend aan hen bij elkaar geraapte gerechten, wokken was altijd wel lachwekkend vond ik, je at in principe alles door elkaar heen, het was altijd lachwekkend om te zien wat mijn familieleden bij elkaar hadden gegooid, de meest bizarre combinaties kwamen altijd tevoorschijn met wokken. Harry hield enthousiast zijn vork omhoog. ''This is great, i don't know what it is.. But it taste amazing.'' ik begon hard uit te lachen, hij had een frikandel vast, een gefrituurd zooitje.. En hij sprak erover alsof hij de loterij gewonnen had.
''It is called a frikandel idiot.'' hij propte zijn mond vol. ''A frikandel? what a weird name.''
Mijn zus blikte afkeurend naar mijn bord waarschijnlijk door de weinige stukken sushi die er op verspreid lagen. ''Ik eet zo wel meer rustig, we zijn er net.'' fluisterde ik zachtjes.
Ik begon langzaam te eten, de stilte bleef ongemakkelijk.
''Dus Ravenna, ik hoorde dat je een boek uitgaat brengen.'' begon mijn moeder.
Direct blikte ik omhoog. ''Ja, ik heb al iets in gedachten, Harry heeft me geholpen met enkele liedjes, ik wil er waarschijnlijk een verfilming van gaan maken, maar het moet natuurlijk wel trekken.''
''Ik ben benieuwd, ik ben in ieder geval trots op je, wat je ook doet.'' ik glimlachte zwak bij het horen van de woorden van mijn moeder, enkel wist ik niet of ze oprecht was of interessant wilde doen.
''Ja dat hebben we goed gedaan hé Mia, wie had ooit gedacht dat wij twee zo'n succesvolle dochter op de wereld zouden zetten, wij twee junkies.'' mijn nekharen gingen overeind staan bij zijn woorden, direct blikte ik naar mijn zus. Haar blik zei genoeg, wijselijk hield ik mijn mond gesloten, niet ingaand op zijn domme, domme, domme uitspraak, al haalde hij nu al het bloed onder mijn nagels vandaan.. Ik zijn dochter? Ik was zijn dochter niet absoluut niet.
''En jongens hoe gaat het met jullie.'' Vince kauwde nonchalant zijn vis weg. ''Ja goed hoor oma, we gaan over een paar nachtjes naar Disneyland met tante Ravenna en ome Harry.''
''Ome Harry? Zo heb je het toch voor elkaar Ravenna.'' mijn vader begon breed te grijnzen en opnieuw gingen mijn nekharen overeind staan, wat was zijn fucking probleem.
''Ja met kerst hé Vinnie, gezellig met zijn allen.'' negeerde ik mijn vader opnieuw.
''Oh leuk hoor, hoelang blijven jullie?'' mijn moeder sneed haar biefstuk kleiner en propte het in haar mond om er vervolgens smakeloos op te kauwen.
''Een weekendje.''
''Een weekendje, toe maar.''
''Ja ik wilde ze wat speciaals geven.''
''Hoe heb je dat kunnen betalen? Heb je al niet genoeg kosten in Londen en je eigen huisje hier in Nederland.''
Mijn vader schudde zijn hoofd lachend. ''Maak je daar geen zorgen om, ze ligt elke avond met een miljonair in bed, die kan echt haar eigen dingetjes wel betalen, daar heeft ze zo haar eigen afspraakjes voor geregeld met Harry denk ik dan.''
''Kun jij anders gewoon je bek dicht houden, ik heb het zelf betaald en wat ik doe met Harry zijn jou zaken helemaal niet.'' snauwde ik kwaad, direct greep Harry naar mijn bovenbeen.
''Ignore it Ravenna.'' ik wendde mijn blik af naar mijn bord, de woede borrelde in mijn buik.
De rest van de avond viel het stil, enkel het gepraat van de kinderen maakte het eten nog iets gezelliger, zonder die twee had het helemaal een dode boel geweest.
''Tante, wil jij mee een toetje halen.'' ik werd meegetrokken door mijn oudste neefje. ''Tuurlijk.'' mompelde ik.
De avond leek zo langzaam te gaan, ik wilde niks liever dan naar huis toe gaan, gillen, iets kapot gooien, oh hoeveel woede hij bij mij wel niet los maakte.
Terug aangekomen bij de tafel nam ik weer plaats, ik staarde ongemakkelijk voor mijn eigen uit, de blikken van mijn vader negerend, ik gunde hem geen blik waardig, hij was vuil voor mij.
''Dus, hoeveel denk je te verdienen met het boek wat je wilt uitbrengen.''
Ik trok mijn wenkbrauwen verontwaardigd omhoog, vroeg hij dat nu serieus, hoorde ik dat goed. ''Is dat iets wat jou moet aan gaan dan, wat een interesse eikel.''
''Ik neem aan dat je wel een gedeelte deelt met je ouders.''
''Hoezo, schrijf jij het boek, gaat jou naam erop staan? En even hé.. Ben jij een ouder dan, grappig dat je jezelf zo durft te noemen, een ouder is toch echt wel alles behalve wat jij bent..''
''Ik ben je vader.''
''Je bedoeld zaaddonor.''
''Je hebt geen respect.''
''Jij wel, wil je zeggen.''
''Ondankbaar pleurisjong.''
''Arrogante zak met je losse kuthandjes.''
hij sloeg zijn hand op tafel, ik blikte in zijn vuur spugende blauwe ogen, ik vloog op hem af maar, direct sprong mijn zus tussenbeide. ''En nu genoeg! Jezus nu genoeg, jij moet je al helemaal gedragen respectloze zak.'' gromde ze boos naar mijn vader, haar vinger priemend in zijn verschrikkelijke gezicht.
''Het zal wel, ik ga koffie halen.'' met die woorden verliet ik de tafel, Harry volgde me direct, zijn arm sloeg hij om mijn middel heen. ''Are you alright loony freckle, do you want to go home? We can go sweetheart.'' ik schudde mijn hoofd, mijn neefjes waren hier ook nog, ik wilde mijn eigen niet laten kennen, ik was beter dan dat. ''No, i am alright.'' stelde ik hem gerust.
Direct werd ik beet gegrepen bij mijn arm, ruw werd ik omgedraaid, ik staarde schaapachtig in de groene ogen van mijn moeder. ''Oh hoi mam.'' zei ik nonchalant het kopje onder de machine vandaan pakkend.
''Hoi mam? Hoi mam, even serieus Ravenna groei jij nooit eens op.'' Harry blikte verbaasd tussen ons in, mijn eigen mond viel ook op de grond. ''Wat?'' stamelde ik vol verbazing, ging ze het nu echt voor hem opnemen.
''Je vader vraagt gewoon een normaal iets, jij doet zo onrespectvol tegen hem.''
''Wacht vader? noemde je hem nou net vader.'' lachte ik humorloos. ''Ja vader ja Ravenna.''
''Hij is mijn vader niet en je weet dat hij dat nooit van zijn lang zal ze leven zal worden.''
ik draaide me boos om, teruglopend naar de tafel, Harry kwam naast me zitten en legde zijn hand neer op mijn bovenbeen, ik moest mijn tranen inhouden, niet huilen Ravenna, houd je groot en sterk.
Ik blikte op in de ogen van mijn vader, hij bestudeerde mijn gezicht en kreeg een bespottelijke lach op zijn gezicht.
''Krijg ik nog een excuus van je.'' gromde hij geërgerd.
Ik nipte aan mijn koffie. ''Je krijgt helemaal niks van mij.'' hij zuchtte opnieuw geërgerd uit. ''Je gedraagt je als een kind.''
''Hoe moet jij dat weten? Jij hebt mij niet meegemaakt als kind.'' kaatste ik terug.
''Ik ben er nu toch.'' mompelde hij in meer in zichzelf, dan doelend op mij.
''Enkel omdat ik een beetje bekendheid heb, dat is het enige wat je interesseert, mijn vader die me verlaten heeft als kind zijnde is alleen teruggekomen om gebruik van me te maken, ik interesseer jou helemaal fucking niks.''
Mijn zus hield haar kaken strak op elkaar geklemd, ook Harry begon lichtjes in mijn boven been te knijpen, het leek alsof de bom elk moment kon barsten, elke minuut leek de spanning meer te snijden.
''En hoe weet jij dat nou? Waarom denk jij dat ik niks om je geef.''
''Waarom kom je pas na elf jaar! Na fucking elf jaar kom je doodleuk terug, alsof ik een bushalte ben.''
Ik beet gefrustreerd op mijn onderlip, knijpend in het kleed van de tafel.
''Ravenna stop.'' fluisterde mijn moeder zachtjes.
''Waarom moet ik stoppen, waarom geef je hem geen waarschuwing, voor eens in je leven geef eens meer om mij dan om hem, ik ben je dochter ik hoor belangrijk voor je te zijn niet hij, niet hij.'' de tranen vloeide over mijn wangen heen, direct stond mijn zus op. ''Kom we gaan, het was fout om hier te komen.''
Mijn vader stond op, zijn hand op mijn schouder neergelegd. ''Ravenna als ik het over kon doen..''
''Nee, dat meen je niet, je liegt, er valt niks over te doen, je kunt mijn vertrouwen niet meer winnen, je kunt mij niet van je laten houden, je kunt geen familie terug laten keren als hoe het was.. Dat is niet hoe het werkt.''
Ik snikte hevig, hij meende niks van wat hij zei..
Hij was gekomen voor het geld, niet voor mij.

''Weet je zeker dat je naar huis wilt, jullie kunnen mee naar mijn huis, dan blijven jullie slapen in de logeerkamer.''
ik schudde mijn hoofd, mijn hand strakker in die van Harry geklemd, ik wilde naar huis, ik wilde enkel met Harry samen zijn. ''Nee ik red me wel echt Danielle.'' verzekerde ik haar, ze twijfelde kort maar trok me toen in een knuffel. ''Oké meisje, je bent in goede handen, als er iets is bellen ja.'' ik maakte mijzelf los en ik wierp een klein glimlachje naar Harry die me een knikje gaf en liefdevol met zijn duim over de rug van mijn hand streelde. ''Tot snel tante.'' kierde mijn twee neefjes in koor, ik wierp de twee een lucht kusje en liep toen Harry achterna.
Thuis aangekomen plofte ik direct neer op de bank. ''Are you fine loony freckle.'' hij bestudeerde mijn gezicht.
Ik schudde mijn hoofd, mijzelf tegen hem aan laten vallend, ik sloeg mijn armen om hem heen. ''To be honest, i'm feeling horrible.'' hij drukte een kort kusje op mijn kruin. ''Do you want to talk about it.'' hij nam plaats naast me, voor het eerst wilde ik het kwijt.. Aan hem, ik wilde niks liever dan mijn frustraties kwijt over mijn waardeloze vader.
''What father wouldn't care.''
''Lots Harry, lots.''
Hij schudde onbegrijpend zijn hoofd. ''When i was a girl, i hated myself i though i was broken, that no one could or ever would love me, it's the only way a child can grow up when their father abandones them.''
Harry leek sprakeloos, sprakeloos door mijn pijnlijke uitspraken, echter kwamen de uitspraken uit de grond van mijn hart. Ik had me zo ongeliefd gevoeld in mijn kinderjaren, ik snapte niet waarom hij me niet wilde hebben.
''My dad hated me, and my mom.. I didn't exist to her.'' de tranen vloeide over mijn wangen heen.
''Why doesn't my dad want me.'' Harry sloeg zijn armen liefdevol om mij heen, hij leek de juiste woorden niet te hebben.
Toch probeerde hij me gerust te stellen. ''Ravenna..''
''I know how important parents are, because i never had them.''

''Mam, mam waarom negeer je me.'' ik tikte nerveus met mijn vingers op de eiken houten tafel, de tafel waar ik als kind veel aan had geschreven en getekend. Ze zuchtte vermoeid uit, wrijvend over haar slapen, op haar wenkbrauw bot sierde een nieuw blauwe plek, waarschijnlijk had mijn vader de frustratie van gisteravond op mijn moeder losgebeukt.
''Mam, waarom nam je het niet op voor me gisteren? Je leek het enkel voor hem op te nemen mam, ben je bang.''
''Ravenna, waarom maak je alles altijd twintig keer lastiger dan het is.''
ik schudde mijn hoofd niet begrijpend. ''Mam, ik ben je dochter, je liet hem mij voor lul zetten, waarom ben je met hem samen, je weet hoe ik me voel, wat hij gedaan heeft, hij slaat je mam, wat is er mis met jou, waarom houd je van zo'n eikel, je verdient dit niet.. Ik verdien dit niet.'' ze nipte aan haar koffie, mijn blik ontwijkend.
''Dat zijn jou zaken niet.''
''Maakt het dan niet uit hoe ik me voel mam, hoe ik me voel door hem.'' snikte ik inmiddels.
''Ja tuurlijk wel, maar ik geef ook om de gevoelens van je vader.'' hoe kon ze nog om zijn gevoelens geven? Zo'n harteloos beest als hem was liefde niet waard.
''Ik haat je.''
Ze blikte fronsend op. ''Wat zei je.'' haar blik bleef haken in mijn blauwe ogen.
''Ik ben hier naar toegekomen om te praten over gisteren.. Omdat ik om je geef, ik haat je zo erg.. Ik hou van je.. Je geeft niet om mij.'' bracht ik uit met een gepijnigde stem, voor het eerst leek ik zonder moeite mijn hart te luchten.
''Ravenna je weet niet wat je zegt.'' ik schudde mijn hoofd. ''Nee mam, ik weet heel goed wat ik zeg, voor eens in mijn leven weet ik heel goed wat ik zeg, wat ik voel.''
Opeens leek mijn gevoel te gillen, te gillen wat ik moest doen, wat ik moest zeggen.
''Je bent er nooit voor me geweest mam.'' ik keek haar aan, de trilling in mijn stem was niet meer te verbergen, de woede en frustraties leken omhoog te komen, de waarheid lag deze keer op het puntje van mijn tong, ik kon er geen mooie verhaaltjes meer van maken, ik wilde mijzelf niet meer voorliegen, ze was er nooit voor me, enkel wanneer het haar uitkwam, het werd tijd de waarheid onder ogen te komen.
''Ik ben er altijd voor je geweest.'' ik haalde mijn hand gefrustreerd door mijn haren heen, ik glimlachte zwakjes.
''Nee, het was Danielle, Danielle is altijd meer geweest dan enkel een zus, Danielle was een moeder, vader alles in één, jij was er nooit.'' ik voelde hoe de woede in mijn stem omhoog kwam zetten, ik wilde mijn eigen niet meer inhouden, ik wilde niet meer denken aan anderen en hen gevoelens, ik wilde voor mijzelf kiezen, mijn eigen geluk en op dit moment hoorde mijn moeder daar niet bij, en mijn vader al helemaal niet, als zij voor hem koos prima, maar ik wilde geen deel meer uitmaken van haar leven samen met hem.
''Sommige mensen zijn niet bestemd voor het ouderschap en jij en mijn vader waren dat beide niet, sorry mam.''
ik stond op van de tafel. Vastbesloten.
''Wat ga je doen.'' mijn moeder haastte zich achter me aan, half struikelend over haar eigen voeten.
''Je gebroken beloftes, de ruzies, je egoïsme.. Ik wil je niet meer zien mam..''
Ze greep mijn arm ruw beet, trekkend naar haar toe. ''Dat kun je niet maken Ravenna, je hebt gewoon weer een bui, je weet niet wat je zegt.'' vastbesloten draaide ik mijzelf om, kiezend voor mijn eigen geluk, mijn moeder brak altijd haar beloftes en ik wilde mijzelf behoeden voor nieuwe gebroken beloftes, beloftes die gebroken zouden worden, mijn hart had genoeg leed moeten verduren, vaak genoeg geheeld van haar gebroken beloftes, ik was er klaar mee.
''Nee mam, ik ben er zeker van, ik wil dat je me met rust laat.. voorgoed.''
ik liep de voordeur uit, het huis uit waar ik in opgegroeid was, de herinneringen achter me latend.
''Ravenna, je weet niet wat je zegt, je hebt je ouders nodig, weet je hoe belangrijk ouders zijn.'' probeerde ze in een hopeloze poging, mij een schuldgevoel aan te praten.
Ik draaide mijzelf om, ik lachte bespottelijk. ''Ik weet heel goed hoe belangrijk ouders zijn, ik heb ze namelijk nooit gehad.''
Ik wilde weglopen maar ik werd opnieuw tegengehouden door mijn moeder, haar ogen waren betraand, maar het liet me koud. Ijskoud.
''Ravenna ik heb je nodig meisje.''
Ik schudde mijn hoofd en trok mijzelf ruw los.

''Er was een tijd mam, dat ik jou ook nodig had.''

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen