Foto bij IrishNialler - Niall Horan

Yvonne.

Ik knipper een aantal keer met mijn ogen en kijk verward om me heen in een soort witte steriele ruimte. Ik hoor piepjes op de achtergrond maar kan deze niet plaatsen. Het felle licht doet pijn in mijn ogen. Ik knipper nog een paar keer en kijk dan naar mijn lichaam. Ik lig in een bed, ik heb een donkerblauwe band om mijn arm, er zit iets om mijn vinger heen en huh? Ik heb een infuus in mijn hand zitten? Wat is er in hemelsnaam gebeurd? Ik voel me duizelig en misselijk.
Dan komt het allemaal weer terug. Ik was aan het winkelen in de stad, en ik was met mijn oordopjes in aan het lopen over straat. Ik stak over op het zebrapad en daar was ineens een auto. Hij had me geschept en ik ben volgens mij over de auto heen gegaan? Ik weet het niet meer zeker. Wat er daarna gebeurd is is een grote warboel. Ik weet eigenlijk niks meer nadat het zwart voor mijn ogen werd, ik heb niks meegekregen, wat een heel gek gevoel is. ''Hey.. Je bent wakker.'' hoor ik naast me. Ik kijk naast me en zie een jongen staan, die ik niet ken. ''W-wie ben jij?'' vraag ik met een schorre stem. Mijn keel voelt pijnlijk aan. ''Ik ben Niall, Niall Horan. Ik ehm.. Ik heb je geholpen na je ongeluk op straat.'' zegt hij. Ik knik zacht. Ik weet maar al te goed wie hij is en man, ook al lig ik hier aan allerlei bedradingen in een ziekenhuis bed, is dit misschien toch wel mijn meest gelukkige dag ooit. Oog in oog met Niall Horan?! That's the dream, toch?
''Weet je nog wat er gebeurd is?'' vraagt hij om mijn gedachten te verbreken. ''Een beetje..'' mompel ik en kijk hem verward aan. ''Zal ik het je uitleggen?'' ik knik met een zachte glimlach op mijn gezicht.
Niall neemt weer plaats op zijn stoel naast mijn bed en haalt een hand door zijn haren heen. ''Wel, ik liep op straat en ik zag je oversteken.. Nouja, mijn oog viel op je.'' ik zie dat hij bloost.
Ik merk dat mijn wangen ook rood kleuren. Ik was hem opgevallen...? ''Ik wilde naar je toelopen om je aan te spreken en toen stak je over, en werd je geraakt door een auto die door rood reed..'' zucht hij zachtjes. ''Je bent op zijn motorkap terecht gekomen en daarna op de grond gevallen. Je was eventjes bij toen ik bij je kwam maar toen zakte je weg. Ik heb de ambulance gebeld en die zijn je komen ophalen en nu lig je hier.'' zegt hij.
Ik knik. ''Waarom.. ben je nog hier?'' vraag ik voorzichtig. ''Ik vind het heel lief hoor, maar.. ik snap het niet zo goed.'' grinnik ik.
Hij kijkt me verlegen aan. ''Nouja, ik... Zoals ik al zei viel je me op en was ik onderweg naar je om je aan te spreken en... te vragen of ik misschien je nummer mocht..'' bloost hij.
Ik loop direct knalrood aan. ''M-mijn nummer?'' stamel ik. Hij knikt. ''Ja... Nu je aangereden bent is dat niet anders hoor. Ik zit hier al drie uur..'' zegt hij.
Een brede grijns siert mijn lippen. Zei hij dit nu echt? Wilt hij mijn nummer?
Ik wil reageren maar dan komt de arts binnen en begroet mij. ''Oke Yvonne, we hebben al je vitale functies in de gaten gehouden.. Die zijn de afgelopen twee uur stabiel geweest. Je hebt een wond op je arm, die is gehecht maar het ziet er netjes uit en het bloed niet.. Wat mij betreft mag je naar huis..'' zegt hij.
Ik zucht opgelucht. ''Dat is goed nieuws..'' zeg ik. ''Ik zal een verpleegkundige vragen je te verlossen van alle draden en je infuus..'' zegt hij. Ik knik.
''Ik geef je een recept mee voor pijnmedicatie, die kan je ophalen bij onze apotheek beneden...'' zegt hij tegen Niall. ''We hebben rolstoelen op de afdeling staan, dus dan kan je je vriendin meenemen naar beneden met een rolstoel.'' zegt hij.
Niall en ik krijgen allebei rode wangen als hij 'vriendin' zegt. ''Uh, ja bedankt..'' glimlacht Niall en kijkt met de meest mooie glimlach ooit naar mij. Ik glimlach.
''Ik zal vast een rolstoel halen, ik kan je wel thuisbrengen als je dat graag wilt, met de auto? Woon je dichtbij?'' vraagt hij.
''Ja, ik woon hier een kwartier vandaan..'' glimlach ik en kijk hem aan. ''Als je me wilt thuisbrengen heel graag..'' zeg ik zachtjes. ''Tuurlijk breng ik je thuis, eh...'' hij is even stil. ''Wat is jouw naam eigenlijk?'' lacht hij verlegen. Ik begin te lachen.
''Ben je nu de naam van je vriendin vergeten?'' grap ik. Hij schud lachend zijn hoofd.
''Dat is flauw..'' lach ik. Ik grinnik en haal een hand door mijn haren heen. ''Yvonne...'' zeg ik. Hij grijnst. ''Mooie naam, voor een mooi meisje.'' zegt hij. Ik lach blozend. Hij verdwijnt de gang op en niet veel later komt er een verpleegkundige mij van alle apparatuur loskoppelen.
Ze verwijdert mijn infuus en plakt het voor me af met een pleister. Ze helpt me voorzichtig uit bed wat ondanks de pijn gelukkig gewoon goed gaat.
Niet lang erna verschijnt Niall weer in de deuropening. ''Hey, je staat!'' zegt hij triomfantelijk. Ik knik glimlachend. ''Ik heb wel veel pijn dus ik wil wel graag zitten...'' zeg ik eerlijk. Hij knikt direct en loopt met de rolstoel op me af. ''Het zal niet heel comfortabel zitten denk ik.'' zegt hij. Het is een ijzeren rolstoel. Ik grinnik.
Hij zet de stoel op de rem en ondersteunt me met het stappen richting de stoel. Ik kreun pijnlijk en zucht even, waarna ik me langzaam laat zakken in de stoel. ''Au... fuck fuck fuck.'' mompel ik als ik mezelf laat zakken in de stoel. Niall kijkt me met een pijnlijk gezicht aan. ''Snel de pijnstillers halen..'' zegt hij. Ik knik instemmend. Zodra ik goed zit rijd hij me naar beneden en stoppen we bij de apotheek waar hij de pillen voor me haalt. Hij neemt me mee naar buiten. ''Ik heb gelukkig geen hoge auto..'' grinnikt hij en houdt de deur van zijn auto voor me open. ''Wel een hele mooie auto..'' Ik sta voorzichtig op en loop naar hem toe. Ik ga langzaam zitten en kijk toe hoe hij de rolstoel wegbrengt. Hij zit al gauw naast me en geeft me een flesje water aan. ''Hier, dan kan in het kwartier dat je zit die pil inwerken.'' zegt hij. ''Goed idee...'' glimlach ik. Ik neem een van de pijnstillers in en neem gulzig een slok water. Niall rijdt op mijn instructies naar mijn huis. ''Mooi huis heb je...'' glimlacht hij. Hij stopt en stapt uit. Ik kijk hem glimlachend aan als hij mij heel lief uit de auto helpt. De scherpte van de pijn is al een stuk minder. ''Je mag nog wel even binnenkomen.. als je wilt?'' vraag ik. Hij schud zachtjes zijn hoofd.
''Heel lief... maar ik moet helaas weer door..'' zegt hij zacht. ''Ik had anders graag nog even willen meegaan.'' glimlacht hij.
Ik pak mijn telefoon en ontgrendel hem. Ik geef hem aan hem. ''Ik zou je graag nog eens willen zien...'' glimlach ik. Hij noteert zijn nummer in mijn contacten en geeft mijn telefoon terug. ''Ik jou ook, Yvonne..'' zegt hij en kijkt me aan. Het is even stil tussen ons. Ik zet voorzichtig en langzaam een stap dichterbij, en voor ik het weet raken onze lippen elkaar.
De zoen is kort maar zo enorm fijn. Het voelt zo goed. Blozend laten we elkaar los. ''Something to think about.. for the ride home.'' knipoogt Niall. Ik glimlach blozend. ''Be safe..'' zeg ik en kijk hem na. ''Tuurlijk... Call me!'' roept hij nog waarna hij de auto instapt en de deur dichttrekt. Ik kijk hem na tot hij uit het zicht is en stuur hem dan een berichtje.
- Hey there:)-
- Hey... Heb je plannen vanavond?;). -
- Ja... met jou;)- stuur ik grijnzend terug.


Daar is hij dan!!
Ik zit in de afronding van mijn derde jaar dus het duurde even, i'm sorry:)

Reacties (1)

  • IrishNialler

    dahw hij is zo leuk geworden, dankjewel

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen