Foto bij 37

I'll be there someday, I can go the distance
I will find my way if I can be strong
I know every mile would be worth my while
When I go the distance, I'll be right where I belong
Down an unknown road to embrace my fate
Though that road may wander, it will lead me to you
And a thousand years would be worth the wait
It might take a lifetime but somehow I'll see it through

Ravenna Morena



''Je verdient beter dan dit Ravenna en dat weet je, god dat weet je zo goed, ik snap niet waarom je geen contact verbreekt met haar, je laat jezelf gek maken door haar.''
''Ik kan mijn moeder toch niet in de steek laten, ze is mijn moeder, ze bedoelde het vast niet zo.'' ik wendde mijn blik beschaamd af, ondanks de vreselijke uitspraken van mijn moeder bleef ik het voor haar opnemen. Ik kon er niks aandoen, ik wilde haar niet kwijt, mijn moeder kwijtraken zou betekenen dat ik geen enkele ouder meer had.
''Ravenna, je moeder behandelt je niet zoals het hoort, je hebt absoluut het recht om weg te lopen van iemand, als diegene geen positieve invloed op je leven heeft, en wat ik heb gezien de afgelopen paar maanden is dat jou moeder absoluut geen goede invloed heeft op jou, of op je leven.''
''Ook van je moeder Charlot, weglopen van je moeder, is dat juist denk je..'' ze zuchtte geërgerd uit.
''Ja ook van een moeder Ravenna! Ook van een fucking moeder, vooral van zo'n moeder.''
Ze sloeg haar armen om me heen, wrijvend over de lengte van mijn rug, ze probeerde me te kalmeren, dit was de zoveelste ruzie, de zoveelste ruzie die ik gehad had met mijn moeder in niet eens twee dagen, om niks, opnieuw ging de ruzie helemaal nergens over, de ruzies tussen mijn moeder en ik gingen voornamelijk over de kleinste dingen.
''We moeten hier echt een oplossing voor gaan zoeken Venna.'' ik wreef de tranen van mijn wangen, ik blikte op in de donkere ogen van mijn beste vriendin, met een pijnlijke blik staarde ze terug in mijn blauwe ogen. ''Sorry Charlot, dat ik je weer lastig ben komen vallen met mijn bullshit, ik had thuis moeten blijven.'' ik wilde opstaan, mijn spullen pakken en terugkeren naar huis, maar Charlot sloot haar hand om mijn pols heen, ze zuchtte zachtjes en wreef over haar wang heen, om een ontsnapte traan weg te vegen. Mijn problemen leken haar altijd opnieuw te raken, en dat wilde ik niet.
''Zeg dat niet Ravenna, je weet dat ik er altijd voor je ben.. Het doet me gewoon pijn oké.. Je verdient zoveel beter.'' ze trok me zachtjes tegen haar aan en sloot haar armen opnieuw om me heen.
''Dit kan niet langer zo doorgaan, je moeder heeft zo'n negatieve invloed op je gedrag, en gewoon op alles.''
Ik frunnikte aan het touwtje van haar shirt. ''Ik weet het Charlot, maar ze is mijn moeder, ik kan haar toch niet in de steek laten, ik weet het niet oké.''
''Ja, maar nog Ravenna dat hoort geen reet uit te maken, je moeder behandeld je niet goed, en je weet het.''
De frustratie was te horen in haar stem, Charlot was er zo klaar mee, ik ook.. Maar voor mij was het een stuk moeilijker.
''Je moeder, je vader, ik snap echt niet waarom het allebei van die waardeloze, ik kan het niet eens zeggen.. pfff.''
Ze drukte een kus tegen mijn slaap aan, ik snoof wat lucht naar binnen en kauwde gefrustreerd aan de binnenkant van mijn wang, zonder haar had ik me zo hopeloos gevoeld, zo alleen en klote.
''Je kan voorlopig wel bij mij blijven, mijn moeder zal het ook gezellig vinden, en in de tussentijd zoeken we een oplossing voor dit probleem en we kunnen natuurlijk leuke dingen doen, we hebben immers bijna zomervakantie.''
Ik hoorde hoe ze me probeerde op te vrolijken, ik fronste kort maar knikte. ''Als je moeder en vader het niet erg vinden dan.. Wat zal een goede oplossing wezen voor mijn thuissituatie Charlot, ik weet het echt niet.''
ze beet bedenkelijk op haar onderlip. ''Wat als jij nou eens op jezelf gaat wonen Ravenna.''
Ik op mezelf wonen.. Nu al?


''Hey babygirl.'' Harry liep gehaast op me af, zijn armen openslaand en met een brede lach op zijn gezicht, ik negeerde hem echter en liep strak door naar de keuken waar ik vervolgens het koffieapparaat direct aandrukte, mijn handen trilden enorm, mijn ademhaling was onregelmatig, maar ik probeerde mijzelf te beheersen. ''Are you alright Ravenna.'' Harry bestudeerde mijn gezicht, hij fronste bij het aanzien van mijn gefrustreerde blik, ik zuchtte hard uit.
''I'm fine, i'm fine.'' zei ik herhaaldelijk en een beetje gestrest.
Ik herstelde mijzelf direct weer, mijn emoties onderdrukkend, daar hoefde Harry duidelijk niet de dupe van te worden, hij was vaak genoeg de dupe geweest van mijn frustrerende gedrag en dat wilde ik ditmaal voorkomen.
Ik liep naar hem toe om vervolgens mijn handen in zijn nek te leggen, ik ging op de punten van mijn tenen staan en drukte een zachte, tedere kus op zijn mond. ''How are you doing?'' vroeg ik hem toen ik onze kus verbrak, het onderwerp veranderend. Hij schudde zijn hoofd kort, maar herstelde zichzelf daarna direct.
''I'm packing our stuff.'' antwoordde hij lachend terwijl ik zag hoe hij moeite moest doen zijn gezicht in de plooi te houden. ''Huh.'' mompelde ik verbaasd, welke spullen. Zijn ogen scande kort over mijn gezicht heen, zijn ogen flikkerden onrustig tussen de mijne, hij legde zijn warme hand neer in mijn nek en drukte nu op zijn beurt een kus op mijn voorhoofd. ''For Disneyland silly.'' ik sloeg mijn hoofd kreunend naar achteren, ik sloeg mijn hand lachend voor mijn hoofd Disneyland natuurlijk, hoe kon ik het vergeten.. Maar goed, het was misschien logisch dat ik er niet helemaal bij was met mijn gedachten.
''Oh alright.. So how is it going.'' antwoordde ik schaapachtig terwijl ik dommig in de groene ogen van Harry bleef kijken.
Hij sloot zijn handen kort om mijn middel heen, om me vervolgens mee te trekken naar de woonkamer, in de woonkamer lagen de kledingstukken zorgvuldig gevouwen op tafel, ook lagen er twee koffers klaar.
Ik grinnikte, hij had overduidelijk mijn kledingsetjes uitgekozen, ik plofte neer op de bank en trok mijn gezicht in een geamuseerde grijns, Harry begon lachend de setjes te laten zien die hij had uitgekozen voor me, hij hield de setjes stuk voor stuk omhoog, de combinaties waren erg origineel en zelf had ik er nooit aan gedacht ze zo te kunnen combineren.
''You like it.'' vroeg hij lachend, duidend op mijn grijnzende en ietwat verbaasde gezicht. ik humde. ''Love it Harry.''
Lachend deed hij de kledingstukken in de koffer. Ik zuchtte diep uit, één blik van hem.. Ik wist dat het me kapot zou gaan maken als ik hem kwijt zou raken. Snel slikte ik die gedachten weg.
Ik keek levenloos voor mijzelf uit, starend naar mijn roze muur gevuld met foto's van mij en Charlot.
''Babygirl, what is wrong, there is something wrong.'' raadde hij, ik voelde hoe Harry naast me plaatsnam en zijn hand op mijn been neerlegde, zijn ogen gleden kort over mijn gezicht heen, ik knikte twijfelend.
''No, i'm just feeling a bit weird, that's all i swear.'' loog ik uiteindelijk.

''Well let me see.. Add three eggs.. Well fuck this recipe, i can do it myself, i am not going to do what this fucking piece of paper is telling me.'' ik gooide de kartonnen verpakking gefrustreerd weg, Harry begon geamuseerd te lachen en greep de verpakking van de grond om het vervolgens in de prullenbak te gooien. ''What? Following a recipe is just bullshit, bullshit and bullshit, add three eggs.. Like no, fuck you, i don't even have eggs.'' ik draaide de dop van het pak melk eraf en goot op gevoel wat melk in de mengkom. Harry schudde zijn hoofd niet begrijpend, maar bleef lachend toekijken hoe ik mijn eigen recept aan het maken was, van een al bestaand recept.
''So, about your story.. Will i get a part in it.'' hij leunde nonchalant tegen het aanrecht aan, zijn haar achter zijn oor schuivend, ik blikte kort op om naar zijn zelfingenomen grijns te staren, ik tuitte mijn lippen en liet mijn ogen langzaam over zijn lichaam heen glijden. Hij zag er zo goed uit, en hij wist dondersgoed wat hij met me deed.
''Yes, yes you will get a part in the story, for sure.'' ik grijnsde breed uit en begon de melk door het mengsel heen te kloppen. Hij humde bedachtzaam, alsof hij mijn gedachten meteen doorhad.
''What part.'' vroeg hij me achterdochtig.
''A god, a narcissistic, lying god, i think it will suit you very, very much.'' hij trok zijn wenkbrauwen geamuseerd omhoog om me vervolgens lachend beet te pakken, voorzichtig doch ruw trok hij me dichter tegen hem aan. ''Lying?'' herhaalde hij me verbaasd, terwijl hij zachtjes in mijn heupen kneep. Ik knikte uitbundig met een grote grijns op mijn gezicht. ''Uhu, maybe i can use Emilie as part of the story too.'' hij kneep wat harder in mijn heupen, om vervolgens grommend zijn mond te openen. ''You're a pain in the ass.'' ik rolde met mijn ogen. ''You're beginning to sound like my sister.'' hij grinnikte kort maar drukte toen zijn lippen onverwachts op de mijne, ik verstijfde kort. Ik liet de garde los en vlocht mijn vingers in zijn dikke krullen.
''I love you Ravenna.'' ik blikte verlegen op in zijn ogen, om vervolgens direct mijn blik af te wenden. Ik zuchtte luid, wat deed hij toch met mij. ''Yeah, i know.'' hij kneep belerend in mijn zij en drukte opnieuw een kus op mijn mond.
Verlegen giechelde ik, de garde opnieuw pakkend van het aanrecht. ''Get out of my kitchen idiot.''

Tranen vloeide over mijn wangen heen, zo geluidloos als mogelijk was, ze leken niet meer te stoppen. Ik voelde me leeg, leeg en dom, ik leek de verkeerde keuzes altijd opnieuw te maken.
De emoties van de nabije middag met mijn moeder leken me nu pas te overvallen, dat gebeurde vaker.. Emoties leken in de late avonduren altijd heftiger.
Overvallen door mijn eigen gedachten en emoties, de ruzie met mijn vader, het slechte eten wat ik had gedaan afgelopen weken. Alles leek me teveel te worden, opnieuw wilde ik gillen, gillen en weglopen van alles wat er speelde op het moment.
Ik liep huilend naar de badkamer, op de tippen van mijn tenen, mijn hand had ik voor mijn mond geslagen, zodat de snikken wat onderdrukt zouden worden. Harry wilde ik absoluut niet wakker maken, het ging net zo goed tussen ons, hij hoefde niks te weten over deze emotionele uitbarsting.
Ik opende het badkamer kastje met trillende handen. Waarom was ik zo enorm zwak, waarom leken de stemmetjes in mijn hoofd elke keer opnieuw te winnen, hoe erg ik ook tegen ze in ging.. Elk gevecht leken ze te winnen.
Ik greep het potje laxeermiddelen eruit en vulde een glas water, ik liep vervolgens terug naar de woonkamer om opnieuw achter mijn laptop te ploffen.
Mijn handen bleven trillen, maar toch gaf ik toe aan het gevoel, aan het slechte, slechte gevoel.
Teleurgesteld propte ik de pilletjes in mijn mond, om het vervolgens weg te spoelen met water.
Ik kneep mijn ogen samen.. Ik was zo enorm zwak..
''Ik had nooit gedacht dat je je eigen weer zou overgeven aan je eetstoornis.''
voor even leek mijn hart te stoppen, te stoppen met kloppen.. Die stem.. Die stem.
''Maar toch zie ik je die rot pillen weer slikken.''
Ik blikte voorzichtig op, de stem.. Dit kon toch niet..
Ik knipperde mijn ogen, herhaaldelijk..
''Charlot..'' fluisterde ik haast onhoorbaar, met grote ogen keek ik naar het meisje tegenover me van de tafel. Ze leek een lichtbron, zo fel, zo hemels leek ze..
Dit kon niet waar zijn, op haar gezicht kwam een klein glimlachje tevoorschijn, ik voelde hoe het kleur uit mijn wangen trok, ze zat tegenover me.. Gek genoeg voelde ik me niet angstig, in tegendeel zelfs.
''Ja Ravenna..'' ik schudde mijn hoofd opnieuw verward, ik wreef hard in mijn ogen en knipperde opnieuw een paar keer, dit kon toch niet echt zien.. Ik had haar zien liggen in haar kist, ze kon hier niet zijn.
''Charlot..'' herhaalde ik ongelovig, de tranen begonnen inmiddels te stromen over mijn lijkbleke wangen.
''Dit kan niet.'' fluisterde ik in mijzelf.
Ik hoorde haar lachen, een warm gevoel spreidde zich in mijn onderbuik, ik had haar lach zo enorm gemist. ''Hoe kan het dat ik hier zit dan?''
Ik greep het potje laxeermiddelen beet, zoekend naar de eventuele bijwerkingen. ''Ik ben vast aan het hallucineren.'' mompelde ik in mijzelf, fronsend bekeek ik de letters op de achterkant van het potje.
Er hing een korte stilte, en met grote ogen bleef ik haar aanstaren.
''Hoe kan dit echt zijn, hoe kan jij hier zijn, Charlot je bent.. dood.'' vroeg ik haar voorzichtig, een pijnlijke steek schoot door mijn onderbuik heen.. Opnieuw werd ik herinnerd aan die vreselijke dag, de dag dat ik haar kwijt was.. Voorgoed.
''Je maakt er een zooitje van Ravenna, als je beste vriendin kan ik dat niet toelaten.'' ik kreeg rillingen van de manier hoe mijn naam over haar lippen rolden, alsof ze nooit weggeweest was, alsof ze nogsteeds leefde.
''Je bent hier.. Je bent hier..'' ik liet mijn ogen over haar heen glijden, van de blauwe plekken die op haar gezicht sierden op haar begrafenis waren niks meer te zien, ze straalde.. ze zag er zo gezond, zo mooi, zo onwerkelijk uit. Ze was precies de Charlot die ik had gekend, zonder de blauwe plekken, zonder de sporen van het vreselijke ongeluk.
''Ik ben altijd bij je Ravenna, je bent mij enkel vergeten.''
Ik stond op om naar haar toe te lopen, ik knielde neer naast haar.. Voorzichtig bracht ik mijn hand naar haar wang, haar bruine ogen gleden over mijn gezicht heen. ''Ik ben je niet vergeten Charlot, ik zal jou nooit kunnen vergeten.''
Haar wang voelde zacht aan, ik liet mijn vingertoppen voorzichtig glijden over de lengte van haar kaaklijn en direct begon ik hevig te snikken, ik omhelsden haar alsof mijn leven ervan af hing. ''Charlot, ik heb je zo gemist.'' ik voelde hoe haar armen om me heen sloegen, het kippenvel stond over mijn hele lichaam, het voelde zo enorm goed, haar haar kriebelde in mijn neus, maar dat nam ik voor lief, ik had mijn beste vriendin in mijn armen en dat was alles wat telde op dit moment, een grote wens leek eindelijk weer in vervulling te gaan, ik had haar in mijn armen.
''Ik jou ook Ravenna.'' hoorde ik haar fluisteren, haar handen gleden door mijn haar heen om ons vervolgens los te trekken van elkaar, ik keek haar aan met een teleurgestelde blik, haar handen legde ze neer op mijn schouders. ''Ravenna, luister.. Wat je doet.. Ik ben trots op je, ik ben zo trots op je.. Maar ik zie hoe je jezelf kwijt begint te raken, je eetstoornis Ravenna verdorie, ik dacht dat we daarover heen waren.''
''Charlot, sinds je.. Sinds je.. Ik..''
''Ik weet het Ravenna, maar ik heb nooit gewild dat je je eigen zo zou verwaarlozen, daarbij ben je mij vergeten, ik heb je verteld dat ik altijd bij je zal zijn, ik ben altijd bij je geweest Ravenna, ik ben nooit van je weggeweest.''
''Het voelt gewoon anders zonder jou Charlot.''
''Je hebt zoveel mensen die om je geven Ravenna, je hebt zoveel dromen om waar te maken.. En daarbij, je bent niet zonder mij, ik loop altijd naast je, al heb je dat niet door..''
''Maar ik wil ze zonder jou niet waarmaken, zonder jou hebben ze geen betekenis.'' snikte ik, hopeloos kijkend in de ogen van mijn beste vriendin, de twee bruine ogen die ik zo enorm gemist had.
Ze streelde liefdevol met haar hand over mijn wang heen. ''Ik wil dat je ze waarmaakt Ravenna, je weet dat ik dat altijd gewild hebt, je hebt een gave.''
Ik voelde hoe ze de tranen van mijn wangen wreef.
''Ik ben en blijf je beste vriendin, ik heb altijd in je geloofd Ravenna en dat zal ik altijd doen, en de Ravenna die ik nu zie, is niet de Ravenna die ik gekend heb.''
Ik bleef zwijgen.
''Je bent sterk Ravenna en ik weet dat jij er niet zo over denkt, maar ik geloof in je, en ik wil dat je je dromen waarmaakt. Ik weet dat je het kan, ik weet dat je het wilt.. Maak ze waar..''
Ik keek op, haar starend in haar prachtige bruine ogen.
Ze begon zachtjes te zingen, genietend sloot ik mijn ogen.

''For one so small,
You seem so strong
My arms will hold you,
Keep you safe and warm
This bond between us
Can't be broken
I will be here
Don't you cry.''


''Ik hou van je Charlot, ik hou zoveel van je.''
Ze glimlachte zwakjes, en wreef opnieuw door mijn haren heen.
''En ik houd van jou Ravenna, zielsveel, ik ben er.. Altijd.''
Ik sloot mijn ogen en legde mijn hoofd neer op haar schoot, hopend dat dit moment voor eeuwig zou duren..

''Ravenna?'' ik schrikte op van twee handen op mijn schouders, direct blikte ik op in de ogen van Harry die verward bleef kijken naar me, ik keek omhoog, zoekend naar Charlot, ze was er niet.
''What are you doing?'' vroeg hij verbaasd, knikkend naar de rare positie waarin ik lag op de stoel. Ik krabbelde mijzelf omhoog, dommig keek ik naar de stoel naast me, ik liep naar mijn laptop om hem dicht te klappen. ''Nothing, i was writing, and... Charlot was here..'' het laatste fluisterde ik dommig en angstig, bang voor de reactie van Harry. Hij kneep zijn ogen in kleine spleetjes en met een onderzoekende grom bestudeerde hij mijn gezicht.
''Charlot as in.. Your bestfriend Charlot.'' ik knikte, ze was er echt.. ''Yes, she sat there, she talked to me.. I was.. I was writing and out of the sudden she talked to me.. Like here..'' verward liep ik door de woonkamer heen, mijn handen sloeg ik gefrustreerd in mijn haar, Harry greep mijn pols beet en trok me verward naar hem toe.
''She really was here Harry, she talked to me, we even hugged, she touched me, i touched her, i felt her skin.''
Hij schudde zijn hoofd niet begrijpend. ''Charlot died Ravenna, it is midnight, you were probably hallicunating or even sleepwalking i don't know.'' ik schudde mijn hoofd standvastig, ik had haar vast, ze was echt.
''No, she was here Harry she sat right in front of me, talking to me, hugging me!'' protesteerde ik huilend, Harry wreef kreunend zijn krullen voor zijn ogen vandaan.
''Ravenna..'' verzuchtte hij.
Hij nam plaats aan de eettafel, direct verstrakte mijn spieren toen ik zag hoe hij het potje laxeermiddelen beetgreep.
''No, Harry, no it's not what you think.. I swear.'' direct trok ik het potje pillen uit zijn handen, hij greep mijn pols beet en bestudeerde mijn gezicht met een teleurgestelde blik in zijn ogen.
''I though.. Jesus Ravenna..'' hij schudde zijn hoofd ongelovig, alsof hij wel kon gillen van frustraties -wat ik enigszins enorm goed kon begrijpen.
''No Harry, please.'' smeekte ik haast, zijn hand beetpakkend, ik wilde hem niet teleurstellen, maar ik was al te laat.
''I will call your sister in the morning immediately.'' direct verspreidde het kippenvel over mijn lichaam heen, Danielle mocht dit niet weten, absoluut niet.
''No, Harry no.. Please no.'' hopeloos trok ik aan zijn arm, hij greep mijn arm ruw beet en trok me mee naar de slaapkamer.
''Sleep Ravenna, we talk about it tommorow.''
Eigenwijs schudde ik mijn hoofd. ''No, you don't even believe me..''
Hij schudde zijn hoofd lachend. ''Believe what? That you talked to a dead person?'' ik trok mijn wenkbrauwen verontwaardigd omhoog.


''She was fucking here Harry, i saw her, i hugged her.. She was here.''



--




Bedankt voor het lezen! xx
( Het laatste stukje is een hallucinatie van Ravenna over Charlot, ik zeg het even voor de duidelijkheid, voor als het te verwarrend overkomt(flower))

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen