Carlisle zette me in zijn auto en klikte me vast. Zo'n 5 minuten later zette Bella mijn handtas op mijn schoot en plaatste ze een koffer achter in de auto "Bella heeft je kleren en spullen ingepakt in de koffer. In je handtas zitten onder andere wat geld, Je mobiel, Een beetje make-up en een haarborstel en natuurlijk je paspoort" Ik glimlachte "Carlisle ik denk zelf dat ik rond een maand zwanger ben" zei ik terwijl we een privévliegtuig inliepen "Hoezo denk je dat" Ik zuchtte "De bruiloft is ongeveer een maand geleden..." zei ik het leek hem genoeg informatie "ik snap het" We stegen op en Carlisle pakte mijn handtas en haalde mijn mobiel eruit "Ik stuur een bericht naar Esme zodat ze een bed voor je klaarmaakt" ik knikte. In het vliegtuig kreeg ik steeds meer dorst "Carlisle ik heb dorst" zei ik voor de 6e keer in 2 uur en weer kreeg ik te horen: "Over 2 uur zijn we thuis" Thuis...Die term klopte voor mij niet meer. Bij Caius was mijn huis. Die gedachte maakte me aan het huilen. Edward wie me in de gaten had gehouden keek naar Carlisle toen ik begon te huilen. Jazz ging naast me staan maar zijn gave hielp me niet. Het verdriet van een jonge echtgenote die haar man moet achterlaten omdat ze een beter leven wil voor haar ongeboren baby kon je niet wegnemen met een gave. Bella duwde Jasper weg en ging naast me staan en trok me in haar armen. "Je wilt een leven voor je baby ik begrijp je Saffiertje" Na zo'n 2 uur landde we in Seattle. Na nog een halfuur rijden waren we bij Carlisle's huis. Carlisle liet me niet eens zelf meer naar binnen lopen "Carrie ik ben 117 inmiddels ik kan heus wel wat meer hebben dan Bels toen ze nog mens was" Hij schudde zijn hoofd en legde me in het bed dat Esme midden in de woonkamer had klaargemaakt

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen