. . .


Abigail zat geknield voor de toilet en liet haar maaginhoud in de pot kletteren.
      Niet vanwege de reden die ze gehoopt had. In tegenstelling tot wat ze Juice had verteld, was ze niet zwanger. Ieder uur na hun laatste intieme moment had ze God gesmeekt haar een kind te geven, een blijvende herinnering aan de man van wie ze zo zielsveel hield. Een middel om haar pijn te verlichten, om zíjn pijn te verlichten.
      Drie dagen geleden was die droom uit elkaar gespat toen haar menstruatie begon. Ze zou nooit zijn kind dragen. Haar laatste woorden aan hem waren leugens en lege beloftes geweest. De scherven van haar gebroken dromen. Ze voelde echter geen spijt. Hij was er niet meer, hij zou er nooit achter komen.
      De reden dat ze zich nu ziek voelde, dat haar hele lichaam van slag was. Ze wist hoe graag hij een gezin met haar had willen stichten wanneer de dingen binnen de club wat rustiger waren geworden. Het was zijn droom geweest – hún droom, en ze had hem die illusie willen geven, dat sprankje geluk tijdens de laatste uren van zijn leven.
      Abigail veegde langs haar ogen. Haar keel voelde rauw, haar ogen waren gezwollen door alle tranen die ze had vergoten. Haar benen voelden zwak, maar ze wist dat ze zich moest vermannen. Er waren zo veel zaken die ze moest regelen. Ze moest zijn moeder en zijn zus bellen, een kist uitkiezen, en een grafsteen… Later zou er nog genoeg tijd zijn om te rouwen – nu wilde ze hem het afscheid geven dat hij verdiende, zelfs wanneer er maar een paar mensen bereid zouden zijn om een bloem op zijn graf neer te laten.
      Ze schraapte haar moed bij elkaar, stond op en ging naar beneden. In stilte voerde ze haar taken uit, totdat ze het geronk van een motor hoorde. Juice! Zelfs nu hij al maanden niet meer in dit huis had gewoond, was dat de eerste gedachte die door haar hoofd schoot. Dat zou nog een lange tijd zo blijven, wist ze, en steeds weer zou het haar pijn voeden. Want hij was er niet meer. Hij was weg – voorgoed.
      Hoewel ze haar vader niet wilde zien, liep ze naar de voordeur. Ze wist wat hij haar kwam vertellen en dat hij niet weg zou gaan voordat hij haar gesproken had.
      Toen ze de deur opende, bekeek ze hem in stilte. He zag er vermoeid uit, zijn gezicht bleek en met wallen onder zijn ogen.
      ‘Oh lieveling…” Hij zuchtte verdrietig toen hij haar zag. ‘Het spijt me zo. We kregen net een telefoontje –”
      ‘Ik weet het,’ zei ze zacht. ‘Ik weet dat hij er niet meer is. Hij belde me een paar uur geleden.’
      Chibs zuchtte en haalde een hand door zijn donkere haar. ‘Kom hier,’ zei hij en hij hield een arm naar haar uit.
      Abigail stapte naar achteren en schudde haar hoofd. ‘Zorg dat je op zijn begrafenis bent.’
      ‘Abby…’
      ‘Zorg dat je er bent!’ snauwde ze voordat ze de deurknop vastgreep. ‘Hij is dood! Hij is dood vanwege je stomme club! Als je van me houdt, zelfs al is het maar een klein beetje, dan ben je daar, voor mij! Als mijn vader, en niet als een of andere harteloze biker klootzak!’ Tranen ontglipten haar ogen, bruusk veegde ze ze weg. ‘Ik verlaat Charming na de begrafenis. Als je niet komt opdagen, kom ik nooit meer terug. Ieder van jullie die zijn gezicht niet laat zien, zal ik voorgoed uit mijn hart verstoten.’ Ze haalde diep adem en keek hem aan. ‘Hij is er niet meer, maar ik wel! En ik heb jullie nodig. Jou. Mijn vrienden. Mijn familie. Als daar tegenwoordig nog iets van over is!”
      Voordat hij iets kon zeggen, sloeg ze de deur dicht. De knal echode door het lege huis. Met haar rug tegen de deur gleed ze naar beneden tot ze op de grond zat. De pijn verjoeg de woede en ze begon weer te huilen. Meer dan ooit verlangde ze naar zijn troostende armen. Ze zou die nooit meer om zich heen voelen. Nooit meer.
      Een diepe vrieskou kroop in haar poriën.
      Hij was er niet meer.
      ‘Ik weet niet hoe ik zonder jou verder moet,’ fluisterde ze. Ze begroef haar gezicht in haar handen. ‘Ik wil niet zonder je. Ik wil dat je terugkomt lieverd. Ik wil je gewoon hier hebben.’ Haar snikken overstemden haar fluisteringen en ze bleef daar zitten, helemaal alleen. De kracht die haar had voortgestuwd sinds het moment dat hij vermist raakte, was verdwenen.
      Ze voelde zich gebroken en gekneusd en ze betwijfelde of iemand haar ooit nog iets anders kon laten voelen.

Reacties (2)

  • VampireMouse

    Auwwwwwww dit doet zeer in mn hart!!!

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    lol hahaha ik moet even geforceerd lachen omdat ik anders ga huilen lmfao mijn hart is gebroken tijd om mijn pijn te verbergen met isolatie en slechte humor want ik en mijn 37 moodswings kunnen dit niet aan

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen