Foto bij Scar 61

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
‘Oh, liefje. Je mag me op zo’n moment best appen of bellen. Ik zal het geluid niet uitzetten. Als je wilt, zal ik gewoon langskomen. Ook als het drie uur ‘s nachts is, oké?’ zeg ik, ook al weten we allebei dat ze dat niet zal doen, hoewel ik het echt meen. Ik pak haar hand vast om die naar mijn mond te brengen en ik druk een kus op de zachte huid.
‘Vanavond zal ik de nachtmerries voor je weghouden, oké?’ beloof ik haar en ze glimlacht. Het is niet veel, maar het is al iets.

Ik druk op de deurbel. Er wordt zo snel opengedaan dat we er allebei bijna van schrikken. Het is Hailey, met achter haar Marco. Ze schudt Paiges arm er bijna af met haar gebruikelijke onbeholpen, bijna kinderlijke charme, ook al weet ik dat zeker Paige de pijn van haar hevige verleden in Haileys ogen zal herkennen. Ze doet nonchalant, maar ik weet dat ze zenuwachtig is en zich onzeker voelt, want ze heeft haar pruik op, die ze normaal gesproken aflaat wanneer er bezoek komt. Paige is niet de enige die graag een goede indruk wil maken.
Daarna stapt ze naar mij toe om me een knuffel te geven en fluistert ze verwonderd in mijn oor: 'Jezus, Nathan, wat is ze knap. Goed gescoord, man.'
Ik kan een grijns niet bedwingen.
Hoewel Hailey duidelijk onder de indruk is, is het Marco die er niet honderd procent in slaagt om zijn verbazing te verbergen. Hij is Paige gewend als de onbeweeglijke politieagente met stalen blik en ijzeren zenuwen, niet als de jonge vrouw met loshangende haren, innemende glimlach en warme blik die tot mijn grote genoegen steeds weer terugkeert naar mij. Uitgerekend mij.
Hij schudt haar de hand en kijkt me dan heel even aan met een verbijsterde blik die zegt: Wist jíj dit?
Ik schenk hem alleen een korte glimlach, niet in staat mijn trots te verbergen.
Terwijl Marco nog de laatste kleine dingetjes aan het avondeten doet, gaat Hailey ons voor naar de woonkamer, waar ze ons plaats laat nemen op de kleine bank, niet meer dan een grote stoel, waarschijnlijk omdat ze gisteravond al de hele tijd praatte over hoe schattig ze ons al samen vond - ook al had ze Paige nog nooit ontmoet - en ons zo dicht mogelijk bij elkaar wil hebben. Aangezien ik een excuus heb om voorzichtig een arm om Paiges middel te slaan, vind ik het allesbehalve erg.
Nadat ze ons drinken heeft ingeschonken - water voor mij en een open fles rode wijn voor Paige en haarzelf - gaat ze zelf op de grote sofa tegenover ons zitten.
‘Dus...' Is het eerste wat ze vraagt. 'Ben jij degene die Nathan een klap heeft gegeven toen hij je wilde kussen?’
Ik weet niet of ik moet lachen of haar moet smeken haar mond te houden. Ik zie dat Paiges wangen vuurrood worden.
‘Uh... ja,’ stamelt ze dan. Waarschijnlijk voelt ze zich er nog steeds schuldig over, ook neem ik het haar met haar heftige verleden en mijn onoplettende lompheid geen moment kwalijk.
Er breekt een glimlach op Haileys gezicht door. ‘Goed zo. Hij verdient wel een beetje tegenstand van de vrouwtjes.’
Paige begint te lachen om haar slecht onderdrukte ongemakkelijkheid te verbergen en ik rol met mijn ogen.
Plotseling buigt Hailey voorover naar Paige en in haar blik zie ik dat ze iets heel ongepast gaat zeggen. Ik ben even geneigd haar nu al af te kappen, maar ik wil niet dat Paige denkt dat ik iets te verbergen heb.
‘Dussss...’ begint ze. ‘Ik vraag me al heel lang iets af. Nathan heeft een paar keer gezegd dat als hij de loterij wint, hij een hele dure auto wil kopen. Nu wil ik graag weten... is dat... je weet wel... ter compensatie van iets... eh... anders?’
Ze gebaart even naar het gebied tussen mijn heupen om haar punt nóg overduidelijker te maken en ik voel mezelf rood worden van ongemakkelijkheid. Ik bedek mijn gezicht met mijn hand en kreun van ellende. Hailey is misschien wel de enige persoon op aarde die zo’n onderwerp aan zou snijden bij een eerste ontmoeting. Dit gaat een lange avond worden.
‘Nou... ehm... dat zou ik nog niet weten,’ antwoordt Paige aarzelend. ‘We doen het rustig aan, zeg maar.’
Haileys wenkbrauwen vliegen de lucht in en ze gaat achterover zitten in haar stoel, haar handen in elkaar gehaakt voor haar buik. Ik heb haar zelden zo geamuseerd gezien.
‘Dus je hebt hem een klap verkocht én je hebt zijn sexdrive kunnen remmen? Hij moet je wel heel leuk vinden.’
Voordat ik daar iets op kan zeggen, komt Marco de kamer binnen. Één blik van zijn vrouw vertelt hem al dat er iets erg vermakelijks is gebeurd.
‘Wat heb ik gemist?’ vraagt hij terwijl hij naast Hailey neerploft en een arm om haar heen slaat. Ze zijn al jaren getrouwd en ze zien er toch nog allebei trots als een pauw uit wanneer ze bij elkaar zijn, als rijkaards die met geld smijten.
‘Nathan gaat trouwen,' antwoordt ze.
Marco kijkt me met een opgetrokken wenkbrauw aan en Paige en ik schudden tegelijkertijd ons hoofd. Hailey maakt een wegwerpend gebaar.
‘Heel lang zal het niet duren. Nathan staat al heel lang droog voor haar. Bovendien: heb je gezien hoe hij naar haar kijkt? Damn. En Paige heeft het al langer dan één dag met hem uitgehouden, dus ze moet wel de ware zijn,’ beweert ze. Paige wordt rood en Marco en ik beginnen - overduidelijk ongemakkelijk - te lachen. Voor Marco lijkt het me misschien wel het ergst, aangezien hij net een kijkje heeft gekregen in het seksleven in niet één, maar twee van zijn werknemers.
Plots lijkt Haileys blik donkerder te worden en ze knijpt haar ogen iets toe terwijl ze naar Paige kijkt. Dan klinkt ze alsof ze voor zichzelf iets bevestigt, zo lichtjes dat het waarschijnlijk niemand opvalt. Ze lijkt zich iets te realiseren. Ze maakt even oogcontact met mij en in één blik weet ze dat ik het doorheb.
'Dus? Hoe hebben jullie elkaar ontmoet? Gewoon op werk, toch?' vraagt ze dan, duidelijk met de bedoeling om van onderwerp te veranderen. En ik probeer haar blik te vangen, maar ze ontwijkt hem. En ik weet dat er iets aan de hand is.

Tijdens het avondeten worden er geen belangrijke onderwerpen meer aangesneden en wanneer we klaar zijn besluiten ik en Hailey om de afwas te doen, ondanks dat zowel Paige als Marco aandringt om mee te kunnen helpen. Ik ben wel benieuwd waar ze het over zullen hebben zonder dat wij tweeën erbij zijn.
We staan schouder aan schouder in de keuken. Heel lang zijn we stil, tot ze uit het niets op serieuze toon vraagt: ‘Hoe lang geleden is het dat Paige is verkracht?’
Ik houd abrupt op met het afdrogen van het bord dat ik in mijn handen heb. ‘Hoe weet je dat?’
Ik kan me niet voorstellen dat Paige het haar heeft verteld. Absoluut niet.
‘Nathan, je weet hoe mijn vorige relatie was. Je weet zo ongeveer wel wat hij allemaal… wat voor dingen hij me allemaal aangedaan heeft. Er is niks mis met langzaamaan doen, natuurlijk, maar opeens klikte het. De puzzelstukjes vielen op een gegeven moment gewoon op hun plaats. Het... Het is iets in haar blik. De manier waarop ze naar je kijkt, je aanraakt... het is geen angst, echt niet, maar... ik herkende het,’ zegt ze. ‘Ik realiseerde het me alleen iets te laat. Sorry. Als ik het eerder had geweten, had ik geen grapjes gemaakt over dat jullie het langzaam aan doen. Oh.... Wacht... Je wist het toch wel? Ik weet het ook niet zeker, hoor. Als je het niet wist...’
Ze maakt haar zin niet af.
Even ben ik stil. Dan antwoord ik: ‘Tien jaar. Maar je moet echt niets aan Marco vertellen, hoor. En je moet ook niet tegen haar zeggen dat je het weet.’
‘Natuurlijk niet.’
Een tijdje zwijgen we en onze gedachten gaan allebei naar donkere verleden.
‘Heeft ze er nachtmerries van?’ vraagt ze dan peilend.
‘Soms, ja. Onder andere. Ook van andere dingen die haar overkomen zijn. Ik mag niet zeggen wat.’
Ze knikt begrijpend. Ze begint een glas nogmaals droog te maken, gewoon om iets in haar handen te hebben. ‘Komt ze dan juist naar je toe of probeert ze zich af te zonderen?’
‘Weet ik nog niet. Haar kennende vermoed ik dat, als ik er niet wakker van wordt, ze niks zal zeggen.’
Ze knikt opnieuw begrijpend. ‘Wil je dat ik een paar tips geef waar je misschien helemaal niks aan zal hebben?’
‘Graag.’
‘Het is voor iedereen anders, maar misschien weet ik een paar algemene dingen waar je wat aan hebt. Zorg er in ieder geval voor dat je haar, zeker in het begin, niet zomaar overvalt met intimiteit. Zelfs als het gewoon om zoenen gaat. Zorg er altijd voor dat ze weet wat je van plan bent, dat je het niet te plotseling doet. En zorg dat je het haar duidelijk hebt gemaakt dat het echt oké is als ze een grens aangeeft. Moedig het juist aan.’ Ik knik. ‘En praat erover met haar. Je hoeft er niet opeens over te beginnen, maar probeer het onderwerp niet te veranderen als ze er iets over vertelt. Het kan juist heel handig zijn als je weet wat er precies gebeurd is. Dan begrijp je bepaalde dingen misschien makkelijker. Geef haar niet het gevoel dat ze het verborgen moet houden. Of dat ze zich ervoor moet schamen. Of het gevoel dat je het erg vindt wat haar overkomen is omdat het idee dat er iemand aan jóúw vriendin heeft gezeten je boos maakt in plaats van dat je het erg vindt omdat het verschrikkelijk is wat haar is aangedaan. Probeer niet al te bezitterig over te komen.’
‘Dank je.’ Ik laat de informatie bij me naar binnen lopen en begin gelijk te piekeren over alles wat ik anders had moeten doen.
‘Was het een bekende of vreemde? Je hoeft niets te zeggen. Het zijn mijn zaken niet.’
‘Een vreemde,’ antwoord ik en ik bijt op mijn tong bij het idee dat iemand haar dat echt aangedaan heeft, gewoon omdat hij dat wilde. Iemand was zo harteloos om dat met haar te doen. En hij is ermee weggekomen. Aarzelend vraag ik haar: 'Hoe lukte het je om Marco te kunnen vertrouwen?'
Ze haalt haar schouders op. 'Het is Marco. Je kent hem. Tenzij hij echt heel erg in politie-modus is, is het de meeste zachtaardige man op aarde. Je noemt hem niet voor niks een labrador. Het.... Het lijkt haast wel onmogelijk om bang voor hem te zijn.'
Stilte. Dan vraag ik: 'En ik?'
'Voor jou kun je wel bang zijn, om eerlijk te zijn. Die uitstraling heb je wel een beetje. Maar je hebt een goed hart, Nathan. En ik weet zeker dat ze dat ook ziet. En ik denk misschien dat dat ook is wat ze nodig heeft: iemand die ook een béétje eng is. Volgens mij vertrouwt ze je al, maar door hoe je bent kan ze zich volgens mij ook veilig bij je voelen. Ik... Ik ken haar niet zo goed, natuurlijk, maar volgens mij is ze dat niet zo goed gewend.'
Nee. Nee, dat is ze niet.
'Dank je,' zeg ik zachtjes.
Net wanneer we terug willen lopen naar de woonkamer, houdt ze me even tegen.
‘Ik weet niet hoeveel contacten ze verder heeft, maar zorg ervoor dat ze niet te afhankelijk wordt van alleen jou. Als het dan stukloopt, heeft ze iets om op terug te vallen in plaats van dat het haar helemaal kapotmaakt. Ik weet niet hoe het zit met familie of vrienden, maar zorg er in ieder geval voor dat je niet de enige in haar leven ben.’
Ik knik afwezig, want ik realiseer me dat ik wél echt de enige in haar leven ben. Ik probeer iemand anders te bedenken, maar - fuck - het is waar. Terug naar Rusland gaat ze zeker niet. En haar band met haar moeder is duidelijk ook niet zo goed. En ik weet zeker dat Paige daar zelf ook over na heeft gedacht. Zeker nadat ze me over haar vaders activiteiten en de verkrachting had verteld, realiseerde ik me dat het waarschijnlijk iets heel nieuws voor haar was om iemand te vertrouwen, maar ik had er nooit bij stilgestaan dat het zo'n enorme sprong in het diepe was. Haar vader heeft een oorlogswapen van haar gemaakt en haar moeder heeft haar opgedragen om rust te vinden. Ze wil geliefd zijn, dat weet ik en heeft ze toegegeven, maar ze brandt nog na van oorlog en vluchten en handen op haar lichaam die daar niet thuishoorden. De wereld is prachtig en de wereld is verschrikkelijk. Het geeft niet wie dan ook; niet om mij en al helemaal niet om haar, is zo wel gebleken.
Maar als ik wegga... Welke delen van haar neem ik dan met me mee? Er is niemand om haar op te vangen als ik haar laat vallen, ooka ben ik niet van plan het uit te maken.
Ik ben haar enige. En ik had me nooit voor kunnen stellen dat die gedachte me ooit zó bang zou maken.

Reacties (2)

  • BethGoes

    Ik had zo het voorgevoel dat Paige achter de deur stond te luisteren en dan boos weg zou lopen omdat ze dacht dat Nathan haar verleden klakkeloos doorvertelde. Maar nee. Gelukkig gebeurde mijn variant niet(baby)

    3 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    O nee, Nathan.. en arme Paige..

    3 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen