Drie maanden later


Zijn handen voelden koud tegen haar buik.
      ‘Ongelofelijk dat hier iets in groeit. Iets van jou en mij.’
      Iets van mij en Kip, bedoel je. Dana hield de gedachte echter voor zichzelf. Twee weken geleden had ze ontdekt dat ze weer zwanger was. De afgelopen dagen was dat alleen iets wat Kip had geweten – ze had het moment met hem willen delen. Nu hij er nog was.
      Hoewel ze wisten dat het onvermijdelijk was, hadden ze allebei gehuild toen de zwangerschapstest positief was. In de periode die volgde hadden ze elkaar nog steeds bemind, hadden ze hun liefde nog heel even gedeeld, want zodra ze het Maddox vertelde zou dat voorbij zijn.
      Lang had ze niet durven wachten. Maddox was nog steeds blind voor haar gevoelens voor Kip en ze was bang voor wat er zou gebeuren als hij erachter kwam dat ze bewust met de waarheid had gewacht om nog wat langer bij hem te kunnen zijn.
      ‘Ja…’ Haar stem klonk fragiel. Ze wilde niet dat hij haar aanraakte, dat hij ook maar in de buurt van haar kind zou komen.
      Maddox trok zijn hand terug en sloeg zijn ogen naar haar op. ‘Je klinkt niet heel blij, Dana.’
      Ze hoorde het temperament in zijn stem, maar daar was ze inmiddels wel aan gewend geraakt. ‘Ik ben bang, Maddox. Mijn vorige kindje heb je voor mijn ogen vermoord. Je hebt jezelf niet in de hand wanneer je boos bent, ik vrees voor dit nieuwe leven.’
      Zijn gezicht leek iets te verzachten. Hij tilde zijn hand op en streelde haar wang. ‘Dat hoeft niet, liefste. Dit kind is van mij. Dat heb ik je al uitgelegd. Ik hou er nu al van.’ Zijn vingers gleden weer onder de stof van haar shirt en betastten liefkozend haar buik. Hij wekte de indruk alsof hij al een hartje kon voelen kloppen, maar er was nog niet eens een lichte zwelling.
      ‘Je houdt ook van mij,’ fluisterde ze. ‘Maar dat weerhoudt je er ook niet van om me pijn te doen.’
      Maddox’ gezicht betrok. Dana wist dat ze zich op glad ijs bevond, maar als hij werkelijk geloofde dat zij samen een normaal gezin konden vormen dan moesten ze open naar elkaar kunnen zijn.
      ‘Je weet dat ik dat uit liefde doe, Dana.’ Zijn stem klonk streng, alsof hij een klein kind toesprak. ‘Je bent altijd al een rebels meisje geweest. Ik geef je alleen wat sturing.’
      Ze deed haar best om haar ogen niet te rollen en zweeg, waardoor hij blijkbaar dacht dat ze instemde.
      ‘Maar ik beloon je ook voor goed gedrag, dat weet je. Ik zal mijn belofte nakomen en je vriend naar Charming brengen.’
      ‘Wat? Nu?’ Verdwaasd staarde Dana hem aan. Om de een of andere reden had ze gedacht dat Kip tot het einde van de zwangerschap bij haar zou blijven.
      ‘Ja. Hij heeft zijn taak toch vervuld?’
      Dana’s ademhaling nam toe in snelheid. Ze had het niet zien aankomen – de gedachte dat ze Kip nooit meer zou zien na vandaag. Ze had gedacht dat hij haar de komende periode zou steunen – en misschien had ze zelfs nooit helemaal geloofd dat hij écht vrijgelaten zou worden.
      Ondanks dat de wetenschap dat hij weg zou gaan haar verscheurde, wist ze dat het beter was. Hij kon weer terug naar zijn oude leven, naar zijn broeders. Bovendien liepen ze nu ook geen kans dat Maddox achter hun gevoelens zou komen – en ze geloofde ook dat het hem zou helpen van het kind te leren houden als de biologische vader niet in de buurt was.
      Ja – het was een wijs besluit, maar de gedachte dat ze Kip kwijtraakte en de rest van haar leven alleen aan Maddox was overgeleverd, verscheurde haar ziel.
      ‘Ga hem het goede nieuws maar vertellen. Dan zorg ik dat de boot gereed is.’
      Een naar gevoel nestelde zich in haar buik. Hij zette er wel erg veel vaart achter…

Kip keek op toen ze de deur opendeed, naar binnen stormde en hem om zijn hals vloog.
      ‘Wow, rustig aan,’ grinnikte hij zachtjes. Hij streek een pluk haar achter haar oor en gaf haar glimlachend een kus. Het voelde zo vertrouwd dat er een rilling langs haar rug kroop. Het was de laatste keer…
      De glimlach bevroor echter toen hij de blik in haar ogen zag. ‘Wat is er?’
      ‘Je mag gaan.’ Plots rolde er een traan langs haar wang en ze drukte haar gezicht tegen zijn schouder. ‘Sorry. Ik ben blij dat je eindelijk van dit klote-eiland vandaan mag. Maar het idee dat ik je nooit meer zal zien rukt mijn hart gewoon uit mijn borstkas.’
      Hij sloeg zijn armen stevig om haar heen en hield haar een tijdje vast. ‘Hoe afgrijselijk het hier soms ook is, als ons kindje geen gevaar had gelopen was ik bij je gebleven.’
      Ons kindje.
      Weer zou de vader niet bij de geboorte zijn. Weer was ze gescheiden van iemand van wie ze hield. Het voelde allemaal als een déjà vu. Iets wat ze gehoopt had nooit meer mee te maken.
      ‘Ik hou van je,’ zei ze zachtjes. Het was niet de eerste keer dat ze dat tegen elkaar hadden gezegd, maar het was wel alsof ze het nooit zo erg gemeend had als nu.
      ‘Ik ook van jou.’ Hij trok zich ietsje terug en kuste haar voorhoofd. ‘Ik zal je vinden.’
      ‘Nee.’ Dana haalde diep adem en pakte zijn handen vast. ‘Het kindje loopt gevaar als je ons probeert te zoeken. Hoe rot wij ons ook voelen, hij of zij moet op de eerste plaats staan.’
      Hij zuchtte zachtjes en leunde met zijn voorhoofd tegen het hare. ‘Je hebt gelijk. God wat haat ik het dat je gelijk hebt. Het gaat nu niet meer om ons.’
      ‘Ooit vind ik een manier om hem te doden,’ fluisterde ze. ‘Maar dat kan pas als zijn waakzaamheid is verslapt en ik honderd procent zeker weet dat ik erin zal slagen. Daar gaat waarschijnlijk nog wel een paar jaar overheen.’ Ze legde een hand tegen zijn wang. ‘Dus ga daar niet op wachten. Maak niet dezelfde fouten die Juice maakte, maar wees er voor elkaar als broers en probeer de draad van jullie levens weer op te pakken voordat ik het clubhuis instormde.’
      ‘Je weet dat dat onmogelijk is, Deen. Ons leven is voorgoed veranderd.’
      Er klonken voetstappen op de gang en gauw deed Dana een stapje achteruit. Zijn woorden hingen onheilspellend in de kamer. Voordat Maddox de kamer zou binnen lopen, liep Kip al naar de deur toe. De twee mannen knikten naar elkaar, ze dacht op beide gezichten argwaan te lezen.
      ‘Ik ben klaar om te gaan,’ zei Kip kortaf. ‘Bagage heb ik niet.’
      Maddox zei niets en ging hun voor naar de kade toe. Tussen de bewapende mannen trok Kip Dana nog voor een laatste keer in zijn armen.
      ‘Je bent sterk, Deen,’ fluisterde hij. ‘Dat hij mij laat gaan, komt door zijn liefde voor jou. Ooit zal hij ook jou laten gaan.’
      Voor een doodsbange tel vreesde ze dat hij haar zou kussen, maar uiteindelijk drukte hij zijn lippen alleen tegen haar voorhoofd.
      ‘Ik hou van je,’ fluisterde ze nogmaals. ‘Maar vertel Juice… vertel Juice dat ik ook van hem houd.’
      Hij toonde haar een zweem van een glimlach. ‘Dat weet hij. Maar ik zal het hem zeggen.’
      Nog één keer trok ze Kip dicht tegen zich aan, sloot haar ogen, sloeg de druk van zijn lichaam tegen dat van haar op in haar herinneringen, ademde nog een laatste keer zijn geur in.
      ‘Dag lieverd.’ Hij streelde haar wang. ‘Zorg goed voor jullie kind. Dit is je kans op een goed leven, Deen, op een liefdevol gezin. Grijp die met beide handen aan.’
      Ze wist dat hij het alleen zei om Maddox te paaien, maar niettemin deden de woorden pijn. Haar ogen flitsten opzij naar de man, die net iets aan de schipper overhandigde.
      Daarna stapte Kip aan boord en werd de motor gestart. Maddox kwam naast haar staan en sloeg een arm om haar middel. Zwijgend keken ze toe hoe de boot uit zicht verdween. Bij iedere seconde die verstreek, leek Dana’s hart zwaarder te voelen.
      Ze keek op naar de man die naast haar stond. Er lag een sinistere grijns op zijn gezicht – een die plotseling alle haartjes overeind deed staan. Plotseling kotsmisselijk stapte ze bij hem vandaan.
      ‘Wat heb je gedaan?’ Haar stem sloeg over.
      Er lag een koele blik in zijn ogen. ‘Gewoon een voorzorgsmaatregel. Niets waar jij je zorgen over hoeft te maken.’
      ‘Je zou hem laten gaan! Je zou hem laten leven!’
      Angstig hield ze haar adem in, ze verwachtte ieder moment een ver geweerschot te horen.
      ‘Ik laat hem ook leven, Dana. Veeg die tranen weg. Dat is nergens voor nodig.’
      ‘Maar wat heb je dán gedaan?’
      ‘Niets waar jij je druk over hoeft te maken,’ zei hij nogmaals – maar met een dreigende ondertoon nu. ‘Vertrouwen, mijn lief. Dat is nog steeds een moeilijk begrip voor je, hè?’
      ‘Wel als jij overduidelijk wat voor me verbergt!’
      Hij keek haar koeltjes aan. ‘En ben ik soms de enige die dingen verbergt?’
      Haar wangen begonnen te gloeien. Bedoelde hij dat hij wist van haar en Kip? Ze durfde niets meer te zeggen. In plaats daarvan boog ze haar hoofd en haastte ze zich het huis in. Maddox’ sinistere grijns bleef echter op haar netvlies gebrand.
      Ze had moeten weten dat er een addertje onder het gras zat, dat hij Kip nooit zomaar terug zou laten gaan! Tranen van frustratie kropen langs haar wangen. En er was niets wat ze kon doen om erachter te komen wat Maddox had gedaan – of wat hij binnenkort zou gaan doen.


Reacties (5)

  • NicoleStyles

    Nooo wat gemeen om hier te stoppen haha.
    Ze had het moeten weten.. dit ging gewoon te gemakkelijk voor maddox zijn doen...
    Nu vrees ik ook voor Kip:S

    6 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    ‘Je bent altijd al een rebels meisje geweest. Ik geef je alleen wat sturing.’

    "Rebels meisje". Jezus, ze is toch geen vier? En zelfs tegen een vierjarige is het raar om dát te zeggen.

    Echt halverwege het hoofdstuk bevroor ik opeens en dacht ik: Maddox weet van Kip en haar en zal hem niet zomaar laten gaan.
    En nu ben ik doodsbang. Wat een gezelligheid.

    6 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    O nee deze spanning trek ik echt heel slecht!

    6 maanden geleden
  • EvaSalvatore

    What did he do?

    6 maanden geleden
  • VampireMouse

    Nooooooooo wat heeft hij gedaan!!!!!!!!

    6 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen