Ik liep zo stil als ik kon op mijn tenen naar de kamer van Carlisle en Esme waar de baby vredig sliep ik tilde hem op en rende met enkel mijn handtas en hem weg

Ik deed mijn ogen uiteindelijk dicht na een uur zeuren van Carlisle dat ik moest slapen en dat ik energie nodig had blablabla. *Ik mis Caius maar de baby is belangrijker* Edward onderbrak mijn gedachten "Jij moest slapen van Carlisle en zo moet je niet denken" Ik zuchtte "Luister ik heb dorst, Mijn keel brand als een gek en ik ben niet moe, Hoe moet ik in hemelsnaam ooit gaan slapen" hij lachte "1 Drink dier 2 Drink dier en 3 Maakt niks uit" Ik gromde naar hem met mijn ogen nog steeds dicht "Niet grommen of ik roep Carlisle" Mijn ogen schoten open "Waag het is" Hij grinnikte "O Carlisle kom is kijken wie niet gaat slapen!" Riep hij. Ik sprong van het bed, Rukte die plakkers en het infuus los en dook op hem af "Edward Anthony Mason Cullen! Ik had je gewaarschuwd!" Ik beukte hem tegen de muur. Rosalie kwam eerst rustig de kamer binnen maar toen ze ons zag liep ze snel naar ons toe en trok mij voorzichtig van Edward af "Ophouden allebei!, En Saffier jij hoort in bed te liggen!" Ik zuchtte "Maar Rose ik heb dorst, Mijn keel brand als een gek en ik kan niet slapen: HOE MOET IK OOIT IN BED BLIJVEN LIGGEN?!" Ze zuchtte en zette me op de bank neer "Dan gaan we schaken terwijl jij in bed ligt" Ik lachte "Vooruit dan maar weer" ik liep terug naar bed en toen zag ze de losse plakkers en het Infuus liggen "Carlisle gaat boos worden dat weet je toch?" Ik schudde mijn hoofd "Ik zie niet wat ik verkeerd heb gedaan hoor Rose" ze zuchtte

2 Maanden later
Ik had eindelijk mijn kleine jochie vast Xavier had ik hem genoemd. Carlisle haalde hem uit mijn armen en ik gromde naar hem. "Rustig Saffier ik moet alleen even wat dingen meten en wegen" ik gromde nog een keer "Je hebt dorst Saffier je ogen zijn zwart, Ga maar moorden wij letten wel op Xavier" Ik rende weg naar Seattle.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen