HEDEN


Juice boog zuchtend zijn hoofd toen June wegliep. Er bleef een gespannen stilte in de kamer achter.
      ‘Moet je niet achter haar aangaan?’ mompelde hij. Vroeger had ze altijd behoefte gehad aan iemand die haar troostte, in haar eentje hield ze het nooit lang vol. In tegenstelling tot Emilio, die juist helemaal niemand om zich heen wilde hebben op zulke momenten.
      ‘Jij of ik?’ zuchtte Emilio. ‘Misschien is het beter als jij gaat.’
      Juice keek op. Hij wist niet echt wat hij van de blik van de man moest maken. Was het gemakzucht of dacht hij echt dat June erbij gebaat was als hij naar haar toe ging?
      ‘Waarom ik?’ vroeg hij zacht. ‘Jij bent haar vriend nu.’ Hij voelde zijn hart breken bij die uitspraak – maar het was waar.
      ‘Ik weet maar één manier om haar in een andere stemming te brengen en dat wil ze nu niet. In elk geval niet met mij,’ antwoordde hij zacht. Emilio ving zijn blik en Juice kon niet ontkennen dat de verslagenheid erin hem iets deed.
      Wat er ook in het verleden was voorgevallen – hij hield nu echt van June.
      ‘Het is oké bro. Moet ik je blijven zeggen dat je wat mij betreft een vrijbrief hebt? Alles wat ik wil is dat ze weer gelukkig wordt.’ Hij aarzelde even en Juice zag een breekbaarheid in zijn ogen die er vroeger nooit geweest was. ‘En ik wil dat jij weer gelukkig voelt. Het is ruk om je zo te zien man.’
      Trillerig haalde Juice adem. Hij was nog niet toe aan woorden als deze, aan een stap naar vergeving.
      ‘Is ze naar haar slaapkamer gegaan denk je?’
      ‘Ja. De eerste deur links.’
      Juice kwam overeind, doorkruiste de kamer en ging de trap op. Toen hij voor de deur stond, klopte hij aan. ‘June?’
      Ze gaf geen antwoord. Wel hoorde hij haar zachtjes snikken, waardoor hij toch de deur opendeed en naar binnen ging. Ze zat op de rand van het bed, haar rug naar hem toe.
      Haar verdriet liet zijn borstkas trillen en zijn hart bonsde zwaar en pijnlijk in zijn borst. Hij ging naast haar zitten.
      ‘Wil je uhm… wil je dat ik je vasthoud?’
      Hij beet op de binnenkant van zijn wang. Hij voelde zich weer de vijftienjarige jongen die net had gezien dat ze was aangerand.
      ‘Ik weet het niet,’ snifte ze. ‘Ik weet het allemaal niet meer.’
      Juice boog zijn hoofd. Haar aanraken durfde hij niet meer. Stilletjes wenste hij dat het toch Emilio was geweest die hier had gezeten, want hij wist ook niet wat hij moest zeggen of doen.
      ‘Sorry,’ fluisterde hij uiteindelijk. ‘Misschien is het beter als ik wegga. Als jullie de afgelopen dagen gewoon vergeten.’
      ‘Dat kan niet, Juan.’ Haar stem klonk een beetje bitter en het veroorzaakte een steek in zijn buik.
      Ondanks zijn voornemen eerder vandaag om niet meer in haar bijzijn te huilen, gleed er een traan over zijn wang. Het was onvoorstelbaar dat hij het leven van iemand van wie hij zo veel hield zo erg had verwoest.
      Een tijdlang staarde hij voor zich uit en luisterde naar hun opgejaagde ademhalingen. June was nooit iemand geweest die zichzelf had willen afleiden op de manier waarop hij dat zelf graag deed. Praten was altijd meer haar ding geweest – en waarschijnlijk ook de reden waarom Emiio het moeilijk vond.
      ‘Ik zat bij een motorclub,’ begon hij aarzelend. ‘Ik heb ze verraden. De eerste keer heb ik informatie aan de politie doorgespeeld omdat ik bang was dat ze me anders vanwege mijn afkomst eruit zouden kicken. De tweede keer omdat mijn president me dingen dwong te doen die ik niet wilde. Erge dingen,’ mompelde hij. ‘Ik kon het niet aan en heb me na een overdosis tegen iemand versproken.’
      Hij draaide aan de doodshoofdring om zijn vinger.
      ‘Dat is de reden dat ik het moeilijk vindt om een keuze over Rafi te maken. Ik wil hem leren kennen – maar ik ben bang dat ze me ieder moment kunnen vinden en me doden. Wat heeft hij eraan als hij zijn vader leert kennen en die vervolgens moet begraven?’
      Hoewel hij niet wist of ze het wilde, schoof zijn hand toch naar die van haar en omvatte hij haar vingers. ‘Ik wil mijn zoon leren kennen. God, ik wil nooit meer bij je vandaan gaan June, ik hou zo ontzettend veel van je. Ik ga nog liever dood dan dat ik weer zonder je moet leven. Als ik wegga is het alleen maar om jullie meer pijn te besparen. Ik heb zoveel mensen zien sterven June. Dat wil ik jullie niet aandoen.’
      Met haar vrije hand veegde ze de tranen van haar wangen. ‘Hoe zullen ze je vinden? Heb je hen ooit over mij verteld?’
      ‘Nee,’ mompelde hij. ‘Ik weet wel hoe ik onder de rader moet blijven… maar tenzij Emilio echt een ander ID voor me kan regelen zal mijn naam vanzelf wel een keer in het systeem opduiken. Na een ziekenhuisbezoek, of een inschrijving ergens… Ik kan geen eigen woonruimte huren, kan geen baan zoeken… Ik kan helemaal niks.’
      ‘E kan dat wel regelen.’
      ‘Via Riley ja. Via een andere motorclub. Zodra ze de Reaper of een zwartgemaakte tattoo op mijn arm zien, weten ze wel hoe laat het is.’
      Haar vingers haakten zich door die van hem terwijl ze iets meer naar hem toedraaide. ‘Je moet daarmee stoppen, Juan. Met allerlei manieren bedenken waarop het verkeerd kan gaan.’ Ze haalde diep adem en zocht toen zijn ogen. ‘Ik begrijp dat het verkeerd kan gaan, dat ze je kunnen vinden. Dat ze je misschien doden. Maar juist dáárom moet je leven, Juice. Als ik één ding van Mateo’s vroege dood heb geleerd, is dat het wel. Geniet van de tijd die je wél hebt. Van je vrienden. Van je familie. En is niet altijd makkelijk, dat weet ik heus wel. Maar je leeft maar één keer en er zijn al zoveel dingen waar je spijt heb gehad. Probeer nu dingen dingen te doen waarvan je geen spijt van zal krijgen.’
      Hij boog zijn hoofd. ‘Maar hoe weet ik dat ik er geen spijt van zal krijgen?’
      ‘Wat wil je het liefst van al, Juan? Daar moet je voor vechten, je moet alles op alles zetten om dat te bereiken.’
      ‘Ik wil jou June.’ Hij veegde met zijn polsen langs zijn ogen. ‘Ik wil jou terug. Ik wil wat Emilio nu heeft. En dan? Moet ik alles op alles zetten om dat dan maar te krijgen? Terwijl jij dat misschien helemaal niet wilt – en hij al helemaal niet? Het is niet zo zwart-wit als je het zegt, onze keuzes beïnvloeden altijd anderen.’
      Ze was een tijdje stil. ‘Wil je echt mij, of wil je wat wij vroeger hadden? Wil je weer verliefd zijn, plannen maken voor een toekomst? Misschien – misschien dat je wel iemand ontmoet die die dingen aan jou kan geven.’
      Haar woorden hem pijn. Wat Emilio ook mocht zeggen – het was duidelijk dat June hem niet wilde opgeven. Hij had het ook niet van haar verwacht – maar ergens wel gehoopt. Wat hij voor haar voelde, had hij nooit voor iemand anders gevoeld. Maar zij blijkbaar wel.
      ‘Weet je met hoeveel vrouwen ik de afgelopen jaren heb geslapen June? Met minstens vijfhonderd. Soms met twee of drie tegelijk. Er was er niet eentje die iets bij me losmaakte. Niet één. Jij was altijd degene aan wie ik dacht tijdens de seks en hoe geoefend ze ook waren, er was na afloop altijd dat zwarte gat. Dat gemis. Er zal nooit een andere vrouw zijn die ik wil. Ik ben gewoon zo fucking dom geweest om je ooit te laten gaan en ik moet daar nu gewoon mee leven. Er is niets meer om voor te vechten. Ik ga je niet als een of ander jaloers kreng van Emilio proberen af te pakken.’ Hij was even stil en schudde toen triest zijn hoofd. ‘Je hebt een vreselijke smaak wat mannen betreft. Ik vind het fucked up dat je samen bent met iemand die je geprobeerd heeft te verkrachten, maar ik ben nog veel geschifter dan hij.’
      ‘Je bent niet geschift, Juan.’
      Hij lachte hol. ‘Als jij het zegt.’
      ‘Ja, dat zeg ik.’ Ze legde een hand tegen zijn wang en dwong hem op te kijken. ‘Ik zie geen waanzinnige als in je ogen kijk. Ik zie een gebroken man. Iemand die alles is kwijtgeraakt waar hij ooit van gehouden heeft. Iemand die onwijs veel liefde voor iemand voelt en niet weet wat hij daarmee aan moet.’ Langzaam wreef haar duim over zijn wang. Met zachte stootjes streelden haar ademhaling zijn lippen.
      Ze pakte zijn hand en legde die tegen haar wang. Langzaam leidde ze hem naar beneden, langs haar hals en schouder totdat zijn pink onder haar truitje gleed.
      Zijn hart bonkte in zijn keel. Hij zag dat de aanraking haar liet huiveren.
      ‘Dit zijn niet de strelingen van iemand die geschift is.’ Haar stem klonk zacht. ‘Dit zijn de strelingen van een voorzichtige, fragiele man.’
      Juice kon bijna niet meer nadenken door haar broeierige huid onder zijn vingertoppen. Zijn ademhaling haperde toen hij in haar ogen keek, en hij leek erin te verdrinken, hij wílde erin verdrinken.
      ‘Ik hou van je,’ zei hij met bevende lippen, en de tranen prikten weer in zijn ogen. ‘Ik hou zo veel van je dat ik niet meer normaal kan nadenken. Ik –’
      ‘Denk dan even niet meer na.’ Zachtjes drukte ze haar lippen tegen die van hem.
      Juice voelde al zijn ledematen zwaar worden. Met zijn voorhoofd leunde hij tegen dat van haar, hij durfde haar niet terug te kussen. Weer voelde hij de streling van haar mond, en diep in hem borrelde er iets wilds op, iets waartegen hij wilde vechten omdat hij het gevoel had dat het verkeerd was. Zijn hand lag nog steeds over haar sleutelbeen, zijn pink raakte net haar behabandje.
      ‘Ik weet niet of…’
      Haar tong gleed tussen zijn lippen door – en hij was verloren. Zijn verzet verkruimelde, hij legde zijn linkerhand tegen haar kaak en kuste haar terug, proefde haar alsof het voor het eerst was. Vlinders zwermden door zijn buik, deden hem gloeien tot in het puntje van zijn tenen.
      Heel even deed niets er meer toe, was het alleen nog hij en haar. Zijn vingers gleden onder haar behabandje door en lieten het over haar schouders glijden, waarbij hij haar truitje ook iets opzij trok zodat haar schouder ontbloot werd. Hij draaide zich verder naar toe, kuste haar nek, haar schouders, zijn lippen bevoelden ieder plekje dat hij zo lang had moeten missen.
      Ze klom over hem heen, ging op zijn schoot zitten met haar knieën aan beide kanten van hem en begon zijn nek te kussen. Een kreun ontglipte hem toen ze zachtjes aan zijn hals zoog – en toen haar vingers onder zijn shirt glipten zwoer hij dat ze de handen van een engel had. Zijn spieren trokken zich samen onder haar aanraking en haar lippen versmolten weer met die van hem totdat ze allebei lichtjes hijgden. Toen ze de kus verbrak keek hij haar bijna angstig aan – hij wilde niet dat ze zouden stoppen, hij had zo sterk het gevoel dat dit hun laatste keer samen zou zijn, en hij was als de dood spijt in haar ogen te zien.
      Maar integendeel, ze trok zijn shirt over zijn hoofd en daarna haar eigen truitje. Haar handen gleden over zijn rug, over de tattoos op zijn borst.
      Juice staarde naar de donkerrode beha die ze droeg, naar de manier waarop die haar borsten omhoog drukte. Zijn ogen gleden langs haar volmaakte lijf voordat hij haar weer aankeek.
      ‘Je bent zo prachtig,’ fluisterde hij hees.
      Ze legde haar hand in zijn nek en rustte met haar voorhoofd tegen het zijne. ‘Jij ook. Je bent zo gespierd geworden.’ Ze richtte haar blik naar beneden, haar ademhaling klonk gejaagd.
      ‘Ik ben nog steeds zo verliefd op je,’ zei hij met een schorre stem. ‘Het voelt alsof ik weer zestien ben.’
      Ze keek weer op, haar lippen waren nog een beetje gezwollen van het zoenen. ‘Niemand heeft me ooit laten voelen wat jij deed. Iedere aanraking van je is gewoon…’ Ze zuchtte zachtjes toen ze er niet in slaagde om de juiste woorden te vinden.
      Juan liet zijn handpalmen over haar zijdes op en neer glijden voordat hij haar beha loshaakte. Terwijl zij de bandjes van haar armen liet glijden, stond hij op en legde haar op haar rug op het bed neer. Zijn erectie klopte pijnlijk toen hij haar hals kuste en zijn weg naar haar borsten vond. Zodra zijn lippen zich om haar tepel sloten en ze zijn naam kreunde, voelde hij dat de spanning bijna ondragelijk werd en hij al bijna klaarkwam. Hij had hier gewoon zo hevig naar verlangd, en zo lang dat zijn hele hoofd leek te suizen.
      Zachtjes zoog hij terwijl haar vingertoppen door zijn haren gleden. Haar timide gekreun maakte hem zo week dat hij zich nog amper kon bewegen.
      Een beetje overrompeld door alle heftige gevoelens keek hij naar haar op. Met blosjes op haar wangen keek ze terug. Tintelingen gleden door zijn hele lijf terwijl hij zijn hand in haar haren begroef en zich voorzichtig op haar liet zakken, zodat hun bovenlijven elkaar verhitten. Net toen zijn tong weer langs de hare gleed, klonk er een roffel tegen de deur, waarna die meteen openzwiepte. In een reflex schoot Juan direct overeind zodat hij op zijn knieën aan Junes voeten zat.
      ‘Toch jammer dat jullie mij niet hebben uitgenodigd voor dit feestje,’ zei Emilio, en hij zond June een knipoog die haar weer deed blozen. Stilletjes ging ze overeind zitten.
      Juan voelde zich ongemakkelijk toen Emilio’s blik op zijn bovenlijf bleef rusten. Hij wist niet zo goed wat hij van diens blik moest maken – was het soms spijt wat hij zag, spijt dat hij hun dit had toegestaan? Hij dacht ook iets donkerders te zien – toch jaloezie? Misschien was hij hier veel minder oké mee dan hij hen wilde laten geloven.
      Het was alsof ook Emilio zich even moest herpakken en hij schraapte zijn keel, plotseling oogde hij een beetje verward. ‘Uhm, ik kwam waarschuwen dat Rafi zijn fiets in de schuur aan het zetten is. Dacht dat het misschien een beetje vreemd zou zijn als hij jullie eh, schattige geluidjes hoort als hij naar boven komt terwijl hij weet dat ik beneden zit.’
      Met één klap was Juan weer helemaal terug in de werkelijkheid. Zijn zoon. Zijn zoon kwam thuis. Om de een of andere reden had hij helemáál niet bij de mogelijkheid stilgestaan dat hij de jongen vandaag al zou ontmoeten.
      En dat hij net met zijn moeder had liggen rotzooien, liet de schaamte in hem opvlammen.

Reacties (4)

  • VampireMouse

    Omg die foto!!!!!!! Hou van dit hoofdstuk!!!

    1 jaar geleden
  • NicoleStyles

    Je beschrijft Juice zn gevoel ze mooi! Dat maakt het echt heel fijn om te lezen(Y)

    1 jaar geleden
  • NicoleStyles

    Okee ik heb het hoofdstuk nog niet gelezen.. maar oh my my die foto:9~(H)

    1 jaar geleden
    • Croweater

      Haha ja echt hè! ;p

      1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Er zal nooit een andere vrouw zijn die ik wil.

    Op dat moment was ik echt zo van: Dana, bitch! Oh ja, whoops. Verkeerde verhaal.


    Dacht dat het misschien een beetje vreemd zou zijn als hij jullie eh, schattige geluidjes hoort als hij naar boven komt terwijl hij weet dat ik beneden zit.

    "schattige geluidjes"
    Ik zou het niet zo grappig moeten vinden, maar echt ik ga stuk.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen