Kip. Edward Kip Epps.
      Dat was zijn naam – dat was het enige wat hij nog wist. Maar ook alleen maar doordat het hem net verteld was door een agent. Hij voelde niets bij de naam, hij kon er geen enkele betekenis aan vastknopen. Hoewel er maar weinig gedachten door zijn hoofd schoten, leken het er toch te veel te zijn. Hij wist niet wat hij moest denken .Wat hij moest voelen. Waar hij was. Wíe hij was.
      Wie al die mannen om hem heen waren.
      En waarom de man met de hanenkam tegen hem schreeuwde.
      Juice, heette hij volgens de agent. Moest dat een belletje laten rinkelen? Blijkbaar hoorde hij hem te kennen – maar Kip was ervan overtuigd dat hij de man nog nooit eerder had gezien. Een beetje wankel draaide hij zich van de drukte af en strompelde naar een paar barkrukken. Zijn benen voelden stram, alsof hij urenlang op zijn knieën had gezeten.
      Hij had geen idee of dat echt zo was. Hij herinnerde zich een paar flitsen van gras, alsof ze door een weide hadden gereden. Daarna had hij midden in een wildvreemde stad gestaan, en toen hij in paniek raakte had iemand hem naar de politie gebracht.
      En vandaar was hij hier terechtgekomen. In een rokerige ruimte die naar bier rook en waar tientallen halfnaakte vrouwen liepen. Hij merkte dat hij het niet vervelend vond om ernaar te kijken, dus hij nam maar aan dat hij hetero was. Weer een beetje nieuwe informatie. Had hij een vriendin? Iemand die hem in de maanden die hij blijkbaar weg was geweest had gemist?
      Hij keek op toen er een zware hand op zijn schouder landde. ‘Je moet naar het ziekenhuis, knul.’

In het ziekenhuis konden ze niets vinden. Er waren wat vreemde waarden in zijn bloed waar ze zich in zouden gaan verdiepen en hij was erg vermagerd, maar hij hoefde niet te blijven. Dus keerde hij weer terug naar wat het clubhuis van een motorclub bleek te zijn en plofte daar op de bank neer. Van een afstandje kon hij een blik op zich voelen branden en toen hij omkeek zag hij dat het de man was die zo tegen hem tekeer was gegaan. Zijn donkere blik gaf hem het gevoel dat hij het hem kwalijk nam dat hij zijn geheugen was kwijtgeraakt, alsof hij dat bewust had gedaan.
      Hij knikte dankbaar naar de man die zich als Kozik had voorgesteld en nam het glas water van hem aan. Zijn maag was van streek, hij betwijfelde of hij iets anders binnen zou houden. Hij tuurde naar zijn knieën, niet goed wetend wat hij moest zeggen.
      ‘Ik ben dus Kip,’ mompelde hij na een tijdje, hopend dat het hardop uitspreken van die naam wat met hem zou doen – maar nee.
      ‘We noemden je Half-Sack.’
      Fronsend keek hij op. Wat was dat nou weer voor naam? ‘Waarom?’
      De man haalde zijn schouders op. ‘Je hebt maar één bal.’
      Kip boog zijn hoofd, alsof hij dwars door zijn broek heen zou kunnen zien of dat klopte. Hij had zichzelf nog niet heel uitvoerig bekeken – eigenlijk had hij geen flauw idee hoe hij eruitzag. ‘Is er ergens een spiegel?’
      Kozik knikte en stond op, ging hem voor naar een kamer achter het clubhuis. ‘Dit was je kamer, al sliep je er niet vaak.’
      Aan de muur hing een manshoge spiegel en hij ging ervoor staan. Verwarde blauwe ogen staarden terug. Vaalblond haar kleefde tegen zijn hoofd en een wilde baard verhulde de helft van zijn bleke gezicht. Met bevende vingertoppen raakte hij zijn eigen gezicht aan.
      ‘Hoe oud ben ik?’ mompelde hij.
      ‘Vierentwintig.’
      Kip slaakte een zucht. Om de een of andere reden voelde hij zich een stuk ouder. Hij zakte op de rand van het bed neer, hij voelde er niets voor om terug te keren naar de drukte van het clubhuis.
      ‘Wie is Dana?’ vroeg hij na een tijdje. Sinds die kerel hem had gevraagd waar Dana was, was die naam door zijn hoofd blijven spoken. Het was alsof er een herinnering in zijn schedel jeukte, maar hij kon er met geen mogelijkheid bij.
      Kozik ging naast hem zitten. ‘Zo’n tweeënhalf jaar kwam ze naar het clubhuis toe. Ze is het zusje van een van je broeders, Happy. Hij zit in de gevangenis.’ De man leek even naar woorden te zoeken. ‘Ze was op de vlucht voor haar ex. Samen met Juice – de man die zo tegen je tekeerging – doken ze onder in Mexico. Dana was zijn vriendin. Of is.’ Hij haalde vluchtig zijn schouders op. ‘Haar ex vond haar na ruim een jaar en nam haar mee. Sindsdien hebben we haar nooit meer gezien.’
      Kip staarde naar de grond. Geen woord van wat hij gezegd had, deed een herinnering in hem opkomen. ‘En die ex had mij dus ook meegenomen?’ Verward keek hij weer naar de biker. ‘Waarom?’
      Kozik zuchtte. ‘Ik denk dat het beter is als je wat uitrust.’
      ‘Waarom nam hij me mee?’ herhaalde Kip. Er zat een vreemde knoop in zijn maag. Hij wilde niet slapen, hij kon zich niet voorstellen dat hij überhaupt in slaap zou vallen voordat hij dit ook maar een klein beetje begreep.
      ‘Ik denk om haar onder druk te zetten. Jullie waren bevriend.’
      Kip voelde dat de man iets voor hem achterhield. Bovendien zag hij de pijn in zijn ogen terwijl hij over die Dana sprak. ‘Jij was ook haar vriend. Waarom dan toch mij?’
      Met een zucht leunde Kozik achterover. Voordat hij zijn antwoord kon uitbreiden, ging de deur open en stapte er iemand naar binnen.
      ‘Juice…’ protesteerde Kozik. ‘Hij weet niets, hij…’
      De man negeerde hem en stapte verder naar binnen, zijn kaken op elkaar geklemd, zijn schouders breed. Met een plof landde er een stapeltje foto’s in zijn schoot.
      ‘Kijk naar haar. Een fucking jaar lang ben jij de enige geweest die haar heeft gezien. Je moet je toch verdomme íéts herinneren?! Hoe het klimaat daar was, wat voor afkomst die bewakers hadden, de naam van de boot of de helikopter of wéét ik het hoe ze je hier hebben gekregen?!’
      Kip bekeek zwijgend de foto’s. De man straalde zoveel boosheid uit dat het moeilijk was om hem in de foto’s te herkennen. Daar stond een jongeman die een lach liet zien die indruk wekte dat die onmogelijk van zijn gezicht gewist kon worden. Zijn ogen rustten op het meisje.
      Ze was heel knap, vond hij. Zonder dat hij het in de gaten had, streelde zijn duim haar wang. Er kwamen geen beelden in hem naar boven, maar wel een warm gevoel. Ja, diep vanbinnen wist hij dat hij haar kende, maar elke route naar die kennis leek te zijn geblokkeerd.
      ‘Wat de fuck doe je,’ gromde Juice, en hij rukte de foto’s weer onder zijn vingers vandaan. ‘Raak haar niet zo aan.’
      ‘Juice,’ zei Kozik op strenge toon. ‘Het is maar een foto…’
      ‘Dat is fucking het enige wat ik van haar heb!’ schreeuwde hij. ‘Die fucking asshole hier is een jáár lang bij haar geweest en nu weet hij zogenaamd niks? Dat is fucking bullshit! Alleen in films worden geheugens gewist, zoiets bestaat niet man!’ Opeens greep Juice hem bij zijn kraag en trok hem overeind. De stof scheurde. Felle, donkere ogen staarden hem vol haat aan. ‘Is dit weer een fucking spelletje van hem? Moet je doen alsof je niks meer weet om te voorkomen dat hij die vuile teef van je in stukken hakt?! Nou ze verdient alle pijn die je kan bedenken en dat wéét je!’ Hij spuugde in Kips gezicht.
      ‘Zo is het genoeg!’ Kozik schoot overeind en trok de doorgedraaide man bij Kip vandaan. ‘Ga naar huis, Juice. Hij kan ons geen informatie over Dana geven, misschien dat zijn geheugen later terugkomt.’
      Langs Kozik heen staarde Juice hem giftig aan. ‘Als ik erachter kom dat je dit inderdaad allemaal faket dan rijt ik je buik open en prop ik je ingewanden in je bek, heb je dat begrepen!’
      Een rilling liep langs Kips rug. Hij was zo overdonderd dat hij geen enkel woord kon uitbrengen.
      Pas toen de deur met een dreun dichtviel, durfde hij uit te ademen.

Reacties (3)

  • AmeranthaGaia

    Gelukkig maar dat Juice na die tijd van afkicken en realisaties over hoe hij zich moet gedragen duidelijk in staat is gebleken om dat vol te houden. -_-

    6 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Oke ik snap dat Juice boos is, maar alsof dit zou helpen..

    6 maanden geleden
  • VampireMouse

    En hallo Juice... Lekker taktvol weer.....

    6 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen