Foto bij 005 Emilia Grace Miller

Na een tijdje voor me uit gestaard te hebben, bedacht ik me ineens iets. Mijn telefoon. Ik ging nadenken over waar die zou kunnen zijn. Shit, volgens mij zat die in mijn tas. En die heb ik niet meer gezien sinds Zayn mij voor het eerst greep in het steegje. Ik heb een flauw vermoeden dat mijn tas daar dus nog ligt. Balen, daar heb ik dus niks aan. Het bleef een hele tijd stil, ik dacht na over mijn leven. Ik was zo blij dat alles in mijn leven weer helemaal op orde was. Ik had een goede baan, een mooi appartementje en een hele lieve beste vriendin, die mij door alles heeft meegesleept. Zelf door mijn diepste dalen. Na het overlijden van mijn ouders ben ik in een hele donkere wereld terecht gekomen. Ik gebruikte drugs en dronk ontzettend veel alcohol. Ik ging met de verkeerde mensen om en belande steeds dieper in de foute donkere wereld van drank en drugs. Daar heb ik ook Jennifer leren kennen. Zij was een vriendin van een van mijn vrienden toen. We gingen veel met elkaar om en raakte steeds beter bevriend. Na een paar maanden ging het heel erg slecht met mij, ik dronk en gebruikte zoveel dat ik mijn hele leven verwoeste. Jenn besloot in te grijpen en liet mij opnemen in een kliniek. Ik heb daar een paar maanden gezeten en was daarna weer helemaal clean. Ik vond een vaste baan en een leuk huisje. Mijn leven ging weer helemaal goed en was echt gelukkig. Tot nu dan. Ik schoot uit mijn gedachtes toen ik voetstappen hoorde.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen