ik kon het voelen en begon opeens in mezelf te praten "De oorlog zal starten en niemand zal gespaard blijven, Coven tegen Coven en Enkeling tegen Coven. Enkel de sterken zullen overleven" Ik schudde mijn hoofd en dacht over wat ik gezegd had "Kon ik de tijd maar stil zetten" zei ik en opeens bewoog niks meer. Er was geen geluid meer te horen en de tv stond stil. Alleen Xavier en ik bewogen nog. "De tijd kan weer doorgaan" zei ik geschrokken. Alles begon weer te bewegen en er begonnen weer geluiden terug te komen. "Ik heb een gave" zei ik verbaasd Xavier keek me lachend aan. Ik schrok hij was opeens 10 centimeter groter. Ik legde hem naast me neer op het bed en we vielen samen inslaap. De volgende ochtend werd ik al vroeg wakker. Opeens begon tot mijn schrik Xavier te praten. "Mama waarom zijn we hier?" ik keek hem met grote ogen aan "Laat ik het zo zeggen jongen: Dit pakt niemand ons meer af want ik geloof er komt altijd een nieuwe morgen" hij knikte en lachte "Heb je honger jochie?" hij knikte. Ik keek in de koelkast en vond een banaan die ik aan hem gaf. "Je word zelfstandig jongen, je bent echt een zoon van je moeder" Hij glimlachte "Mama waarom is mijn papa hier niet?" die vraag deed me pijn "Ik leg het je oud als je ouder bent Xavier echt waar" Ik keek op de klok. Het was niet vroeg maar laat! over een uur moest ik op mijn werk zijn. Ik zou Vanessa vanavond 15 euro geven ze verdiende het. "Xavier je oppas weet niet over ons bestaan dus je mag niet tegen haar praten goed?" hij knikte ik hield even zijn handje vast en liep daarna naar de deur "Tot vanavond liefje" hij zwaaide en ik zei tegen Vanessa dat hij wachtte waarna ik naar het Café ging. Ik dook achter de bar en begon met drankjes schenken

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen