Hij wilde niet huilen.
      Hij wilde geen traan meer laten vanwege die gestoorde klootzak. Hij moest echter wel érgens heen met alle emoties die hij voelde en toen hij het huis binnenkwam griste hij een vaas van de tafel en slingerde die tegen de muur aan. Woest ademde hij uit, al zijn spieren brandden doordat hij zich zo opwond. Het volgende wat zijn graaiende handen vonden was de snoeppot, die hetzelfde lot onderging.
      ‘Juice!!!’
      Twee handen duwden zijn tegen zijn borst. Het enige wat hij zag was een donker waas en voor hij het doorhad, knepen zijn vingers in het zachte vlees van iemands keel.
      Pats. Een hand raakte zijn wang – en trok hem heel even uit zichzelf vandaan. De schaduwen maakten plaats voor een gezicht, en toen hij Lotte herkende liet hij gauw los en stapte verdwaasd naar achteren.
      ‘Fuck. Sorry. Sorry lieverd.’
      En daar waren dan tóch die verdomde tranen.
      Ze wreef over haar hals en zond hem een boze blik. ‘Dit kan niet, Juice. Ga de volgende keer naar je eigen huis als je een woedeaanval hebt. Stel je voor dat ik Mikey was geweest!’
      Juice voelde zijn wangen gloeien van schaamte en de woede ebde weg. Zelf was hij opgegroeid in een gewelddadig huis, was hij echt onderweg om zijn neefje hetzelfde aan te doen? De tranen trokken weer aan zijn ogen, maar hij knipperde ze weg. Hij ging niet weer janken. Echt niet. Dat leverde hem helemaal niks op.
      Hij wierp zijn vriendin een verontschuldigende blik ton en begon de scherven van de vaas en de snoeppot op te ruimen.
      ‘Laat mij dat maar doen.’ Ze kneep zachtjes in zijn schouder. ‘Ga jij even douchen en daarna vertel je me wat er gebeurd is, oké?’
      Ze sprak op dezelfde toon tegen hem als ze vaak tegen Mikey deed en het ergerde hem, maar hij liep toch naar de badkamer toe, trok zijn kleren uit en stapte onder de douche. De kraan zette hij zo heet dat zijn rug brandde en zijn huid rood werd, maar hij dwong zichzelf te blijven staan totdat hij weer rustig ademhaalde en weer een beetje helder kon denken. Hij trok een joggingbroek aan, liet een shirt achterwege en ging naast Lotte op de bank zitten. Hij wist niet of ze hem wilde aanraken na wat hij net had gedaan, maar hij voelde zich opgelucht toen ze zich tegen hem aan nestelde en haar hand in die van hem legde. Met vragende ogen keek ze naar hem op.
      ‘Sack is terug,’ zuchtte hij. Even kneep hij zijn vingers samen, maar niet zo hard dat het haar pijn zou doen. ‘Maar hij kan zich niets meer herinneren.’
      ‘Jeetje.’ Een geschokte uitdrukking gleed over haar gezicht. ‘Is hij verder in orde? Gezond?’
      Juice haalde zijn schouders op. Dat had hem niet veel kunnen schelen. Het feit dat Dana niet bij hem was, was het enige waar hij aan had kunnen denken.
      ‘Hij heeft het zwaar gehad, Juice,’ zei Lotte zacht. ‘Je bent toch wel een beetje begripvol geweest? Als iemand vergelijkbare dingen als jij heeft meegemaakt…’
      ‘Hij herinnert ze zich toch niet meer,’ bromde hij. Hij boog zijn hoofd naar achteren totdat die tegen de rugleuning van de bank rustte en staarde naar het plafond. ‘Hij herinnert zich haar ook niet meer. Zegt hij.’ Langzaam voelde hij de argwaan weer onder zijn huid borrelen. ‘Denk je dat zoiets bestaat? Een middel om iemands geheugen te wissen? Wat als hij alleen maar doet alsof?’
      ‘Als het bestaat, dan is het niet legaal. En als iemand zijn weg in de onderwereld weet, is het Maddox wel.
      Juice boog zich voorover en staarde naar zijn handen. ‘Wat als hij ook haar geheugen wist? Als ze vergeet wie ik ben? Als ze vergeet wat hij haar heeft aangedaan?’ Hij kneep zijn lippen op elkaar en knipperde hevig. Klotetranen.
      ‘Zou dat echt zo erg zijn?’ vroeg ze zachtjes. ‘Als ze zich de verkrachtingen niet meer herinnert, als ze kan vergeten dat haar dochtertje vermoord is? Als ze jou niet langer hoeft te missen?’
      ‘Maar wie ben je zonder je herinneringen Lotte? Dan ben je niemand. Dan ben je zo goed als dood. Ik zou ze niet willen kwijtraken, hoe gruwelijk sommige dingen ook zijn. Maar me haar helemaal niet meer herinneren…’ Hij schudde stilletjes zijn hoofd. ‘Ik zou nog liever willen dat ze echt dood was dan dat ze gehersenspoeld wordt.’
      Hij kneep zijn ogen even dicht. De woorden deden pijn. Niettemin betrapte hij zichzelf er steeds vaker op dat hij wenste dat ze dood was. Dat haar lijden voorbij was. En zeker nu ze haar enige steun en toeverlaat kwijt was, wilde hij gewoon dat ze rust vond.
      Lotte draaide zich iets, legde een hand op zijn rug en bewoog die zachtjes heen en weer. ‘Maar je weet niet of de schade permanent is. Misschien keert Sacks geheugen wel terug.’
      ‘Vast niet,’ mompelde Juice. ‘Maddox doet niets halfbakken.’ Een tijdje staarde hij voor zich uit. Lottes hand voelde hij nauwelijks, hij voelde zich koud en leeg.
      De hoop die door hem heen was gevlamd toen hij Sack zag, was onbeschrijfelijk en de teleurstelling was zo heftig geweest dat er weer iets in hem afgestorven was.
      ‘Ik vraag me af of het echt is of dat hij maar doet alsof. Ik zie Maddox er wel voor aan om te dreigen Cherry wat aan te doen als hij niet naar zijn pijpen danst.’
      ‘Ik heb hem niet gezien,’ antwoordde ze zacht. ‘Oogde hij nerveus? Had je reden om aan te nemen dat hij deed alsof?’
      Nee – maar het was beter dan het alternatief.
      Dat Maddox echt de middelen had om iemands geheugen te wissen en dat ook bij Dana zou doen.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Dat Maddox echt de middelen had om iemands geheugen te wissen en dat ook bij Dana zou doen.

    Daar had ik oprecht niet aan gedacht en nu ben ik doodsbang.

    1 maand geleden
    • Sunnyrainbow

      Yep deze reactie had ik ook..

      1 maand geleden
    • Croweater

      Ik moet bekennen.... zelfs ik had daar tot tijdens het schrijven van dit hoofdstuk ook nog niet aan gedacht :'D

      1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen