Saffier Pov.

ik werd wakker en zag dat Xavier al rechtop in bed zat "Goedemorgen knul" zei ik terwijl ik hem over zijn bol wreef. "Mama ik heb honger" zei hij en ik pakte mijn handtas waaruit ik een zak koekjes haalde. Ik gaf hem er 1 en hij smikkelde hem vrolijk op. Opeens rook ik dat er iemand was. "Xavier hier komen" zei ik waarna ik hem optilde en hem beschermend achter me neer zette in de hoek van het hutje. "Saffier, Ik ben het Carlisle" ik luisterde zorgvuldig maar ging niet voor Xavier weg "Scheer je weg ik hoef je hier niet!" Xavier trok aan mijn jas "Wie is dat mama?" vroeg hij. "Dat is de man die jou bij mama weg wilde houden." Ik hoorde Carlisle dichterbij komen. "Xavier kan nu al praten? Dat is iets nieuws." Ik gromde naar hem "Rustig aan Saffier ik doe jullie niks. Als hij na zo'n tijd nog leeft zul je hem niks aandoen" Ik vertrouwde hem niet. "Hoe wist je dat ik hier was?" vroeg ik hem. "Ene Vanessa vertelde dat je eerst in het motel sliep en bij het Café aan het water werkte. Toen we het aan de eigenaar vroegen zei die dat je ontslag had genomen en jou kennende hou je wel van dit soort hutjes..." ik schoot in de lach. Hij had wel gelijk en ik moest er eens mee ophouden. De vorige keer was ik immers gevonden door de .... Verder gingen mijn gedachten niet want voor ik ook maar het woord kon denken voelde ik de pijn in mijn hart al. Ik liep met Xavier tegen mijn borst aangeklampt naar Carlisle toe "Saffier volgens Alice komt er-" ik onderbrak hem. "Oorlog aan ik weet het. En Carlisle raad eens?" hij keek me aan met een blik van 'Wat moet ik raden?' ik lachte "Ik heb een gave! Ik kan tijd stilzetten!" Zijn ogen stonden op verbaasd. "Dat is mooi, Maar nu moet je meekomen." zei hij. Ik schudde mijn hoofd. "Een Tenebris kiest zelf wat ie doet." Het volgende moment knalde de deur open en stormden er 5 nomaden naar binnen. Vlug greep ik Carlisle en Xavier vast en zette de tijd stil "Hoe deed je dat" ik glimlachte. "Ik hoef het enkel te denken en nu moeten we gaan! Carlisle heb jij de Mercedes?" hij knikte "Jasper zit er ook in." ik dacht even na "Als we in de auto zitten laat ik de tijd weer lopen maar jij moet direct plankgas Carlisle ik zorg wel dat Xavier niks overkomt." hij knikte weer en we renden naar buiten. Ik greep nog net mijn handtas mee en ging achterin zitten Xavier tussen mijn marmeren armen geklemd. "3...2...1...Rijden Carlisle!" Riep ik en ik liet de tijd weer doorgaan. Jasper keek verbaast naar Carlisle "Waarom rij je weg?" ik grinnikte "Ook hallo Jazz" giechelde ik. Waarna hij me een soort van omhelsde. Plotseling zei ik iets "De oorlog is begonnen..."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen