Het was niet dat Maddox het nog nooit overwogen had – Dana’s geheugen wissen. Het probleem was alleen dat hij dan álles zou wissen – en ze niet echt meer zijn Dana zou zijn. Hij hield van haar zoals ze was, maar zonder haar herinneringen zou haar karakter veranderen en daar deinsde hij voor terug. Daarbij was het middel nog niet zo lang in omloop en waren de bijwerkingen op lange termijn nog niet duidelijk. Welke invloed het op Kip had kon hem geen moer schelen, maar Dana… Nee, aan dat risico wilde hij haar niet blootstellen.
      Van een afstandje keek hij naar haar. Ze zat aan de waterkant en staarde naar zee, zoals ze de laatste tijd veel vaker deed. Zo diep in gedachten verzonken zag ze er verdrietig uit, en de aanblik ervan sneed door zijn hart.
      Hij wilde dat ze gelukkig was. Dat ze het fijn vond om hier te zijn.
      Af en toe dook zelfs de gedachte op om haar te laten gaan, maar hij kon het niet. Hij kende zichzelf goed genoeg om te weten dat hij daar spijt van zou krijgen. Dat hij haar weer zou gaan zoeken, haar terug zou halen. En dan moest ze wéér dezelfde ellende doorstaan.
      Hij nam het haar niet meer kwalijk dat ze was weggegaan.
      Hij nam het vooral zichzelf kwalijk dat hij destijds zo met zijn werk was bezig geweest, dat hij zo was opgegaan in het uitbreiden van zijn contacten dat hij haar verwaarloosd had, dat haar liefde voor hem gedoofd was. Toch geloofde hij dat ze oprecht van hem gehouden had en dat die liefde nog steeds ergers diep in haar verborgen was. Hij moest alleen zien dat hij er weer bij kwam. Hopelijk zou hun kindje daarbij helpen.
      Maddox ging naast haar in het zand zitten. Iets wat hij nog niet eerder had gedaan. De laatste keer dat hij überhaupt op de grond had gezeten, moest in zijn kindertijd zijn geweest. Zijn kleding smerig maken had hem altijd laten gruwelen.
      Hij zei niets terwijl hij ook in de verte staarde. Zo had hij haar en Kip vaak zien zitten, zonder dat ze met elkaar praatten. Op de een of andere manier was hun vriendschap ook tot meer uitgegroeid. Dana had het voor hem proberen te verbergen, maar hij merkte het iedere keer wanneer ze bij hem was geweest. Dan waren haar wangen rossig, haar ogen glansden.
      Hij had het Kip nooit kwalijk genomen. Hij twijfelde er niet aan dat de man geprobeerd had om zich tegen die gevoelens te verzetten, maar hij kon zich niet voorstellen dat er een hetero man bestond die uiteindelijk níét voor haar zou vallen.
      Na een korte aarzeling schoof hij zijn hand over die van haar, heel lichtjes, zodat ze hem kon wegtrekken als ze het wilde. Ze reageerde er niet op, maar ze leek ook niet meer van zijn aanraking te walgen. Hij leunde iets naar links en trok een paar afdrukken uit zijn zak, die hij haar gaf.
      ‘Hij maakt het goed.’
      Dana keek op. Ze vouwde de papieren open en keek naar de foto’s die Lotte op zijn bevel had gemaakt. Sinds haar vriend het eiland verlaten had, had haar gezicht een grauwe kleur gekregen en hij wilde niet dat ze zich zorgen bleef maken.
      ‘Ik begrijp het niet…’ mompelde ze. ‘Je deed alsof je hem wat aan ging doen.’
      ‘Ik heb alleen gezegd dat ik voorzorgsmaatregelen zou nemen. Ik heb gezegd dat ik zijn vriendin zou vinden als hij op de een of andere manier informatie zou loslaten tegenover zijn vrienden als hij die op het juiste spoor zou zetten. Ik betwijfel of hij daartoe bij machte is, maar het is goed als hij niet al te hard zijn best doet om je te vinden. Hij moet je loslaten. Ze moeten je allemaal loslaten.’
      Dana keek hem even kort aan voordat ze weer over de zee uitkeek. Geloofde ze hem? Hij dacht van wel. Er waren niet veel dingen waar hij over gelogen had. Maar toegeven dat hij Kip zijn herinneringen had ontnomen? Ze zou hem erom haten. En ze haatte hem genoeg.
      Hij luisterde naar het ruizen van de golven, die eindeloos bleven komen. Na een poosje legde hij een hand tegen haar wang zodat ze naar hem opkeek.
      ‘Ik hoop dat je het nu kunt laten rusten, Dana. Ik wil dat je weer gaat glimlachen. Je bent zwanger voor ons kindje, dat zou je met geluk moeten vullen.’
      Ze draaide haar hoofd van hem weg en sloeg haar armen om haar knieën. ‘Ik voel me eenzaam. Jij bent altijd alleen maar aan het werk. Ik mis ze. Kip. Cherry. Opie. Juice. Mijn broer.’
      Maddox wist niet wat hij moest antwoorden. Hij kon Cherry opsporen, maar hij wist dat Dana nooit zou willen dat haar vriendin in gevangenschap leefde, wat ze haar ook had aangedaan.
      ‘Ik kan wat minder gaan werken. Meer tijd voor je vrijmaken.’
      Dat kon hij met gemak. Een van de redenen dat hij zo vaak in zijn kantoor was, was omdat hij zich opgelaten bij haar voelde. Maar als ze zijn gezelschap wílde…
      ‘En dan wat?’ zuchtte ze. ‘Dan gaan we bordspelletjes spelen? Of op de playstation? Je gaat met me basketballen? Boogschieten? In al die jaren heb ik werkelijk geen idee op welke manier jij je ontspant, behalve tijdens luxe diners en seks.’
      Maddox boog zijn hoofd. Hij had zichzelf altijd te serieus gevonden voor zulke ongein, maar nu realiseerde hij zich dat hij niet eens meer wist hoe hij tijd met zijn vriendin moest doorbrengen. Had ze zulke dingen wel met Juan Carlos gedaan? Met Kip? Was dat de reden dat ze wel gevoelens voor hen had ontwikkeld?
      ‘Morgenmiddag neem ik vrij. Dan mag jij bepalen wat we gaan doen, oké?’ Hij leunde naar haar toe, drukte een kus tegen haar slaap en kwam overeind.
      Ze keek naar hem op en hij toonde haar een oprechte glimlach.
      Ze glimlachte niet terug, maar daar liet Maddox zich niet door ontmoedigen.
      Het kwam wel goed tussen hen. Zielsverwanten vergaven elkaar altijd, hoe moeilijk het ook was. Dat gebeurde nou eenmaal wanneer je voor elkaar geschapen was – het was de enige manier waarop ze gelukkig konden zijn.
      Uiteindelijk zou Dana ook gelukkig zijn. Ze zouden allebei gelukkig zijn.
      Met elkaar, en hun kleintje.


Reacties (3)

  • VampireMouse

    Dit is zo bizar om te lezen.. Hij is er echt van overtuigd dat hij goed bezig is... Bizar!

    3 weken geleden
  • AmeranthaGaia

    Het erge is dat Maddox het nog echt allemaal meent ook. In zijn hoofd kan hij al zijn acties rechtvaardigen. Hij wil het zo graag.
    Ik bedoel... Ik haat hem nog steeds, echt met heel mijn hart, maar ergens is het zo... zielig.

    3 weken geleden
  • Sunnyrainbow

    Ik vind het wel mooi om te zien dat Maddox lijkt te verzachten, ook al ben ik bang dat het tijdelijk is. Ik hoop dat hij verzacht, want ik weet dat Dana voorlopig niet vrij komt en dan is dit het beste van alle kwaden haha.

    3 weken geleden
    • SPECS

      Verzachten? Hij is gestoord :')

      3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen