Dana had hem nog nooit horen zingen – en ze had ook niet verwacht dat ooit te doen.
      Maar hij zat nu toch echt naast haar op de bank, met de microfoon van de WII in zijn hand terwijl hij een poging deed om Smells Like Teen Spirit mee te zingen.
      Karaoke doen met je ontvoerder.
      Het sloeg helemaal nergens op. Toch had Dana de afgelopen twee maanden een andere kant van Maddox gezien, eentje waarvan ze betwijfelde of íémand die ooit gezien had – inclusief hijzelf. Ze merkte dat hem verwarde – plezier hebben was gewoon iets wat niet in zijn vocabulaire was voorgekomen. Niet op zo’n ongedwongen manier. Een paar keer had ze gezien dat hij zijn remmingen verloor en even niet meer dacht aan het imago waar hij zich aan wilde vastklampen. Dan leek hij een heel ander persoon.
      ‘Jij mag een nummer kiezen.’
      ‘Je verbaast me,’ zei ze hoofdschuddend. ‘Ik had nooit verwacht dat je überhaupt één noot zou laten horen, laat staan dat je meer dan één liedje wil doen.’
      Hij haalde zijn schouders op, een beetje gegeneerd en Dana had spijt van haar woorden. Ze wilde niet dat hij weer terug in zijn schulp kroop.
      Ze bladerde door de rocknummers en grijnsde toen ze Paradise City zag staan. ‘Deze kunnen we wel samen doen,’ grijnsde ze. ‘Hoe vaak hebben we dat wel niet geluisterd vroeger.’ Ze stelde beide microfoons in, stond op en trok hem van de bank toen de muziek begon te spelen.
      Het duurde niet lang voordat allebei aan het headbangen waren. Dana probeerde wat gekke hoge stemmetjes terwijl ze hem van opzij aankeek en een gekke bek trok.
      Hij schoot erdoor in de lach – en een paar seconden staarde ze hem verbluft aan.
      Had ze hem ooit écht horen lachen? Ze kon het zich niet herinneren. Haar mondhoeken kropen omhoog toen hij zijn eigen stembanden oprekte tijdens het halen van de volgende noten. Het klonk vals, maar het leek hem niet te deren en haar al helemaal niet.
      Zijn lachende ogen lieten haar heel even de adem inhouden en ze merkte dat ze het jammer vond toen het nummer was afgelopen. Het volgende nummer was Paradise By The Dashboard Lights en tot haar verbazing gaf Maddox nog steeds niet op.
      Dana wist niet precies wat er gebeurde. Toen ze tijdens het refrein allebei een beetje maf deden sloeg ze een arm om zijn middel, en toen hij haar aankeek, zoende ze hem. Deze keer walgde ze er niet van, en toen zijn handen langs haar nek gleden voelde ze niet de neiging om haar hoofd weg te trekken.
      Het was gewoon alsof dit iemand anders was dan de man die haar zoveel ellende had aangedaan. Ze hield haar adem even in toen zijn handen onder haar shirt gleden en hij nam ietsje afstand om haar aan te kijken. Nooit had het hem veel kunnen schelen of ze zijn aanrakingen wilde, maar deze keer deed hij dat wel. Ze knikte haastig en trok zijn shirt over zijn hoofd. Een zachte zucht ontglipte haar lippen toen ze samen op de bank neerzakten en ze boog haar hoofd naar achteren toen zijn lippen haar hals verkenden en zijn handen langs haar bollende buik gleden. Haar vingers streelden zijn getatoeëerde huid, die van hem klommen omhoog en haakten haar beha los.
      Een zucht ontglipte haar lippen toen hij haar borsten in zijn handen nam en die begon te masseren, en ze dreef haar nagels in zijn rug toen zijn lippen haar tepel omsloten en eraan zogen. Ze duwde hem naar achteren op de bank, maakte zijn broek los en kuste haar weg naar beneden.
      Niet lang daarna liet ze zich op hem zakken. Voor het eerst was ze opgewonden genoeg om geen pijn te voelen en hij klampte zich aan haar vast terwijl ze haar heupen bewoog.
      ‘Oh Deen,’ kreunde hij. ‘Oh dit is zo… lekker. Je bent zo lekker.’
      Haar ademhaling haperde even. Er waren andere beelden die tegen haar geest beukten, maar ze negeerde ze. Ze wilde niet aan Juice denken. Niet aan Kip. Niet aan alle keren dat ze onvrijwillig seks met Maddox had gehad.
      Dit was iemand anders, praatte ze zichzelf aan. Dit was iemand anders dan degene die haar kindje had vermoord, die haar verkracht had, haar gedwongen had haar vriend te vermoorden. Hij was ziek – hij had twee persoonlijkheden, en deze – deze was leuk. Van deze kon ze houden. Van deze móést ze leren houden.
      De gedachten vervaagden toen hij haar borsten kneedden, niet ruw zoals vroeger, maar op een prettige manier. Ze verhoogde het tempo totdat hij haar optilde. Zijn benen trilden terwijl hij haar vasthield en haar met haar rug tegen de muur klemzette.
      ‘Ik wil dat jij eerst komt,’ hijgde hij. Met één hand tilde hij haar been ietsje op terwijl hij haar diep raakte. Haar armen had ze om zijn nek geslagen, haar lippen drukten tegen zijn haar. Zachtjes kreunend sloot ze haar ogen, gaf ze zich over – en voor het eerst fakete ze haar orgasme niet.
      Hij kwam vlak na haar. Beiden een beetje slapjes door de heftige ontlading, zakten ze even later op de bank neer. Hun naakte lichamen plakten tegen elkaar.
      ‘Ik hou van je,’ mompelde hij tegen haar huid.
      Dit was geen moment om te liegen, dus Dana beantwoordde de woorden niet. Eigenlijk had ze geen flauw idee wat ze voelde. Ze haatte hem nog steeds – ze zou hem altijd blijven haten. Dit was niets dan een poging zijn vertrouwen te winnen, om het hier zo aangenaam mogelijk voor haarzelf te maken.
      En toch was dat ook niet helemaal waar. Deze versie van hem – die deed iets met haar. Die riep meer in haar op dan alleen de drift om hem te wurgen.


Reacties (2)

  • VampireMouse

    Stockholm Syndrome huh?
    En Maddox blijft vaag.. Kan hem ook niet voorstellen zoals hij hier beschreven staat. Alsof het idd een ander persoon is 🙊 je moet maar zo goed kunnen schrijven. My god respect!

    3 weken geleden
  • AmeranthaGaia

    Maddox zweeft ergens tussen ernstige DIS en puberale moodswings.

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen