Het was geen eenmalige bevlieging, noch had Maddox het gevoel dat ze toneelspeelde. Natuurlijk hield hij die mogelijkheid wel in zijn achterhoofd, maar in de weken die na dat middagje karaoken volgde, zag hij een verandering in haar. Nooit compleet – altijd deels. Alsof een deel van haar hem hardnekkig bleef haten en een ander deel die donkere gevoelens langzaam losliet.
      Hij kende die tweestrijd maar al te goed. De verandering in hemzelf was hem ook niet ontgaan. Op de momenten dat ze samen lachten voelde hij zich… gelukkig. Wel een beetje alsof hij de controle was kwijtgeraakt, maar het benauwde hem niet. Al had hij het schoorvoetend losgelaten. Er was iets speciaals tussen hen. Hij had dat altijd al geweten, maar nu kreeg hij het idee dat Dana dat ook begon te voelen. Misschien kwam er ooit een dag dat ze hem kon vergeven.
      Terwijl hij de afgelopen weken overpeinsde, leunde hij op zijn elleboog en keek hij naar haar slapende gezicht. Ze zag er zo vredig uit. Voor hij het doorhad, streek hij met de rug van zijn vingers langs haar zachte wang. Tintelingen schoten door zijn hand en hij hield even zijn adem in. Door haar voelde hij zich zo… levendig.
      Haar ogen gingen langzaam open. In het schemerdonker zocht ze naar die van hem. Een tijdje bestudeerde ze zijn gezicht, alsof ze ergens naar op zoek was. Uiteindelijk leek ze te vinden wat ze zocht, want ze kroop iets opzij zodat ze dichter tegen hem aan lag en drukte haar lippen tegen zijn kin. Hij sloeg een arm om haar heen.
      ‘Waarom ben je al wakker?’ vroeg ze met een stem die nog schor was van de slaap.
      ‘Jij bent mooier dan welke droom dan ook.’
      Ze rolde met haar ogen, al gleed er een grijnsje over haar gezicht. Na een tijdje verstilde die en slaakte ze een zucht die zijn nekharen overeind liet komen.
      ‘Wat is er?’
      Ze schoof haar arm onder haar hoofd terwijl ze hem aankeek. Haar vingers gleden tussen die van hem. ‘Dit voelt allemaal zo… idioot. Ik zou je moeten haten. Ik háát je ook. Maar toch… voel ik iets voor je. Voor een deel van jou. Soms lijk je gewoon twee persoonlijkheden te hebben.’
      Maddox wist niet wat hij daarop moest antwoorden. Zelf had hij dat gevoel ook. Die zachte kant, die kant die ze leuk vond, was nieuw. Eentje die hij voor de buitenwereld verborg, iets wat hij speciaal voor haar en straks voor hun zoon of dochter bewaarde. In de zakenwereld moest hij meedogenloos zijn en kon hij het niet hebben dat mensen dachten dat hij week van hart was.
      ‘Ik dacht ehm… Kan ik je misschien anders noemen? Maddox zal ik altijd haten en daardoor zal ik jou, als persoon, ook altijd haten. Maar de haat… het maakt me zo moe. Zo ongelukkig. Dus ik dacht… als ik je nu anders noem… als je zo bent… dat maakt het makkelijker voor me. Hoop ik.’
      Ze keek hem niet aan. Maddox rolde op zijn rug en staarde naar het plafond. Er zat een naar gevoel in zijn maag. ‘Je bedoelt zoals Smeagol en Gollum? Is dat hoe je me ziet? Een monster en een schim van wie dat monster ooit geweest was?’
      ‘Ik wil het monster niet meer zien,’ zei ze zacht. ‘Ik wil dat het monster sterft.
      Een lange tijd was hij stil en dacht hij over haar woorden na. ‘Denk je dat ik gek ben?’ vroeg hij na een tijdje. ‘Dat ik een of andere psychische ziekte heb?’
      ‘Denk jij dan van niet?’ vroeg ze zacht.
      Ergens voelde hij woede opvlammen vanwege dat antwoord; wilde hij zijn hand heffen en haar slaan vanwege dat antwoord. Hij deed het echter niet en haalde een paar keer diep adem totdat de woede wegvloeide.
      ‘Denk je dat het normaal is om je ex op een eiland op te sluiten? Om haar haar vriend te laten doden? Om baby’s te vermoorden en hun lijkjes naar hun vaders te sturen?’
      ‘Ik deed het omdat ik van je hou. Omdat ik bij je wil zijn.’
      ‘Dat betekent nog niet dat het normaal is. Dat het gezond is.’ Haar hand gleed uit die van hem. ‘Ik denk dat je een psychiatrische aandoening hebt, ja. Misschien wel meer dan één.’
      Eigenlijk had hij verwacht de kou weer terug in zijn lichaam te voelen glijden, maar dat gebeurde niet. Hij waardeerde haar eerlijkheid. En ach – helemaal uit de lucht vallen kwam het niet. Hij wist heus wel dat hij dingen had gedaan die hij nooit had mogen doen, maar op het moment dat zulke dingen gedaan moesten worden, liet zijn geweten niets van zich horen. Dan was het allemaal logisch, kon hij het rechtvaardigen. Zo was het altijd al geweest en hij wist dat het nooit zou veranderen. Hij wist ook niet of hij wílde dat het zou veranderen. Hij had veel bereikt, was tevreden met zichzelf. Zij was zijn zwakke plek, en hier, waar ze alleen waren, was dat niet erg. Maar daarbuiten… hij moest daar harder zijn, moest immuun zijn voor de pijn van een ander. Dat was waar zijn hele bestaan op was gebouwd. Empathie was hem altijd vreemd geweest – zij was de enige die dat aan hem kon ontlokken. En dat was conflicterend – altijd.
      ‘Heb je medelijden met me?’ vroeg hij. ‘Is dat de reden dat je bij me blijft?’
      Ze maakte een ongelovig geluidje, wat het midden hield tussen een snuif en een cynisch lachje. ‘Ik blijf bij je omdat je me hebt opgesloten op een eiland. Ik heb geen keus.’
      Hij onderdrukte een zucht. Hij haatte dat. Dat ze niet bij hem zou blijven als hij haar een vrije keus gaf. Hij wilde dat ze ervoor koos om bij hem te zijn, hij wilde haar helemaal niet opsluiten. Maar dan zou hij haar kwijtraken.
      ‘Sorry,’ zei hij, en hij meende het. ‘Ik zou je die keus willen geven. Ik kan het gewoon niet. Ik zou er spijt van krijgen en alles zou weer van voor af aan beginnen. Dat kan ik je niet nogmaals aandoen.’ Zijn hand gleed over haar gezwollen buik. ‘En ons kindje… ons kindje heeft zijn vader nodig.’ Hij draaide zich weer op zijn zij. ‘We blijven samen. Met zijn drieën. Voor altijd.’
      ‘Dat weet ik, Maddox. Dat is ook waarom ik probeer te dealen met deze hele situatie. Dat onderscheid tussen jouw donkere kant en je lichte kant… ik heb dat nodig om je niet te haten, om geen mes in je hals te willen steken, iedere keer dat ik mijn brood smeer.’ Ze legde een hand op zijn heup en trok hem zachtjes om, zodat hij weer op zijn zij lag en ze hem kon aankijken. ‘Daarom bracht ik het ter sprake. Als ik je… lichte kant een naam kan geven, dan scheur je misschien los van al die donkere herinneringen. Dan ben je niet langer Maddox… dan ben je een nieuw persoon. Iemand met wie ik kan lachen, met wie ik kan praten zonder dat hij mijn strot dichtknijpt, wiens aanrakingen me niet tot op het bot verkillen. Laat Maddox in dat kantoor van je, daar waar ik toch nooit kom. En daarbuiten… wees daar iemand anders. Degene die je nu bent, en die zo anders is dan de man die mijn kind vermoordde.’
      Maddox overdacht haar woorden, probeerde ze te begrijpen. Misschien hielp het hem ook wel. Een onderscheid maken tussen de twee personen die hij leek te zijn, die altijd in conflict met elkaar waren. Misschien hielp het niet alleen haar.
      ‘Aaron,’ zei hij toen. ‘Mijn echte naam is Aaron.’
      ‘Aaron?’ herhaalde ze verbaasd.
      ‘Ik was vernoemd naar mijn vader. Ik haatte hem, hij was zwak. Toen ik dertien werd liet ik me Maddox noemen.’
      ‘Waarom was hij zwak?’
      Maddox keek langs haar heen. Hij had nooit over die dag gesproken, met niemand. Ook niet met de vele therapeuten met wie hij opgezadeld was geweest. ‘Sommige dingen kunnen beter begraven blijven.’
      Ze kwam iets dichterbij en legde haar hoofd tegen zijn schouder. Haar hand gleed een beetje afwezig over zijn zij. ‘Je hebt me nooit iets over vroeger verteld. Casper en jij… jullie zwegen er altijd hardnekkig over. Ik heb het je zo vaak gevraagd. Waarom vertel je het me nu niet? Als dat deel van je leven bij Aaron hoort en je Aaron nu wilt worden, dan moet ik hem leren kennen.’
      Maddox zuchtte. Zijn geboortenaam uit haar mond horen… het joeg een rilling over zijn rug. Het riep een diepe, verdrongen angst op die zijn ademhaling zwaarder liet worden en hij concentreerde zich op haar warme lichaam tegen dat van hem in de hoop iets kalmer te worden.
      Als hij het vertelde… zou ze dan begrijpen waarom hij was hoe hij was? Haar zijn zwakte tonen… Het druiste in tegen alles waar hij de afgelopen jaren voor gevochten had, het schopte de persoon die hij had willen worden onderuit. Maar tegelijkertijd voelde hij de behoefte om zich ook op dat niveau met haar te verbinden.
      Zijn arm gleed om haar heen en hij drukte haar dichter tegen zich aan. Zijn lippen raakten haar voorhoofd even.
      ‘Ik was vier, Casper was nog een baby. Ik was in de zandbak in de achtertuin aan het spelen toen de poortdeur openging en er drie mannen naar binnen stapten. Mijn moeder gilde dat ik naar binnen moest komen. Voor ik overeind kon komen, greep een van de mannen me vast, tilde me naar binnen en zette me op de bank neer.’ Hij slikte en haalde diep adem. ‘Er werd geschreeuwd. Mijn moeder was woest op mijn vader. Het ging om geld – afpersing… ik heb het nooit helemaal geweten wie ze waren. Ik heb ze nooit gevonden. De mannen wilden in elk geval geld en mijn vader had het niet. Toen bonden ze mijn moeder op een stoel vast, doordrenkten haar met benzine en staken haar in brand. Naast mij zat een man die me forceerde te blijven kijken, die de punt van een mes in mijn zij duwde, iedere keer dat ik mijn ogen sloot. Haar geschreeuw… het wilde schudden van haar lichaam terwijl ze probeerde ontsnappen, de stank van haar verbrandende haar en vlees…’ Zijn stem stierf weg en hij bleef even stil, probeerde zichzelf weer onder controle te krijgen. Het was lang geleden. Er waren alleen nog flarden die hij zich herinnerde. ‘Als mijn vader het geld een week later niet bij elkaar had, zou ik op die stoel terechtkomen.’ Hij keek naar haar ogen, zag dat ze wijd en vol schrik waren. Haar vingertoppen streken langs zijn wang. ‘Een week later had hij dat geld niet en hij hing zichzelf op. Altijd bleef ik bang dat die mannen voor mij zouden terugkomen, maar ik heb ze nooit meer gezien. Ik haatte mijn vader omdat hij zich met zulke lui ingelaten had, omdat hij mijn moeder niet beschermd had, omdat hij haar dood nooit gewroken had en uiteindelijk zichzelf van kant maakte. Hij liet Casper en mij achter als wezen, hij gaf geen moer om ons. Hij had een manier moeten vinden om ze dat geld terug te geven, van mij part had hij een bank beroofd. Maar hij deed niets. Hij was een lafaard.’
      Dana was een lange tijd stil. Hij zag tranen in haar ogen staan. ‘Wat afgrijselijk,’ zei ze uiteindelijk. ‘Dat je daar nooit wat van hebt laten merken…’
      Hij haalde zijn schouders op. ‘Het is lang geleden. Ik heb het achter me gelaten.’
      ‘Het beïnvloedt je nog steeds,’ mompelde ze. ‘Je honger naar macht… het feit dat je overal de controle over moet hebben… dat komt daar vandaan. Je zorgt ervoor dat jij nu de touwtjes in handen hebt, dat je genoeg geld hebt om álles gedaan te krijgen.’
      Hij leunde iets naar achteren. ‘Ja. Misschien moet ik mijn vader dankbaar zijn. Als hij niet zo’n belabberd voorbeeld was geweest, had ik misschien nooit zo hard mijn best gedaan zijn tegenpool te worden.’
      ‘En nu wil je dat ik je Aaron noem? Net zoals de man die je zo haat? Die ervoor heeft gezorgd dat ik jóú haat?’ Ze schudde haar hoofd. ‘Hoe heette je moeder?’
      ‘Ruby.’
      ‘Hmm.’ Haar vingers gleden over zijn borstkas. ‘Wat vind je van Ruben?’
      Zijn neus streek langs die van haar en hij kuste zachtjes haar lippen alsof hij de naam die ervanaf was gerold wilde proeven.
      ‘Ruben… Dat klinkt goed.’
      Ze rolde boven op hem en hield zijn blik vast. ‘Dan ben je vanaf nu Ruben voor mij en laat je meedogenloze Maddox in je kantoor. Goed?’
      Hij sloeg zijn armen om haar heen. Nooit had hij het zo fijn gevonden om haar gewoon zo vast te houden. ‘Goed.’ Hij streek een pluk haar achter haar oor. ‘Ik hou van je, Dana.’
      Ze liet haar hoofd op zijn schouder zakken. Haar blonde haren kietelden zijn gezicht. ‘Ik ben blij dat je nog van iemand kan houden na wat je is aangedaan.’
      Ruben sloot zijn even toen hij haar fragiele stem hoorde. ‘En ik hoop dat jij van Ruben kunt gaan houden, ondanks wat Maddox je heeft aangedaan.’


Reacties (4)

  • EvaSalvatore

    Omg wauw... Wat bijzonder!

    3 maanden geleden
  • VampireMouse

    Ik vraag mij af in hoeverre Dana dit doet uit liefde of doet om te zorgen dat hij gaat verslappen.....

    3 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Wow... Wat een heftig achtergrondverhaal. Dat verklaart wel het een en het ander. Het is geen excuus voor wat hij allemaal gedaan heeft, maar het verklaart wel een hoop.

    3 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Holy shit dit is zo fucked up. Knap wat Dana doet om vooruit te gaan!

    3 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen