Aan de nieuwe stad was ze nog niet helemaal gewend. De weg naar de bakker en de supermarkt waren goed te vinden. Niet alleen omdat deze twee letterlijk naast elkaar lagen, maar ook omdat het centrum van de stad alle winkels bevatte. Daarbij was het centrum zo'n tien minuten met de fiets verwijderd van April's thuis. Thuis, een woord dat April nog niet vaak had gebruikt. Ze moest wennen aan de trap die niet meer kraakte, zoals de trap in het vorige huis wel deed. De tuin die net wat kleiner was. In hun oude tuin stond een opblaaszwembad voor de warme dagen, een oud en bijna verrot houten klimtoestel en wat verroeste tuinstoelen met een tafeltje dat bijna net zo verroest was dat het op een haar na uit elkaar zou lijken te vallen. Deze tuin was nog leeg, ze hadden nog geen tijd gehad om tuinartikelen te kopen. Echter had haar moeder ervoor gezorgd dat er hier en daar wat geel, rood en roze gekleurde bloemen stonden. Welke bloemen of planten dat mochten zijn, April had geen idee. April was niet de gene met de groene vingers, dat was haar moeder en haar zusje had dit gen blijkbaar overgenomen. Overigens stond er wel nog een kapot wit plastic klapstoeltje en een asbak van de vorige eigenaar in de hoek. Die asbak zag er net zo uit als de stoel, aan vervanging toe.
En waar ze het meest aan moest wennen was de ruimte. Of beter gezegd het gebrek eraan. Hun vorige huis was tegenover dit, gigantisch. Ieder een eigen slaapkamer, met voor April en haar zusje een aparte kamer voor de kledingkasten en schoenen kast. April mistte gewoon een plek voor zichzelf.
Ze hoefde geen kamer te delen met haar zusje in dit huis, maar ze mistte gewoon het gevoel van persoonlijke ruimte. Wanneer ze vroeger in de keuken stonden kon haar moeder eten koken, terwijl April en Romy een taart bakten voor hun vader die thuis kwam van een lange zakenreis. En dan was er nog ruimte zat door het kookeilandje in het midden van de keuken.
Nu was het al bijna onmogelijk om met twee personen in de keuken te staan, of laat staan iets te doen. Ja, de ruimte die mistte ze. April zocht deze dan ook vaker op, in het weekend of gewoon wanneer ze niet hoefde te werken of te studeren. Midden in de stad is er een relatief groot park, niet zo groot als central park, maar daar een kwart van. Voor deze stad is het park best groot, aangezien de stad maar 20.000 inwoners heeft, een kleine stad zou je kunnen zeggen.
April besloot om de stad verder te bekennen nadat ze haar ontbijt op had. Een klein bakje met yoghurt, wat muesli en precies vier rode bessen was haar ontbijt. De lokale krant lag voor haar op tafel en voor de zoveelste keer was de motorbende die net aan de rand van de stad leefde in opspraak. Nu niet voor wapenhandel, maar blijkbaar waren enkele leden opgepakt op verdenking van moord. Zowel de politie als de bende hielden hun lippen stevig op elkaar.
De zon scheen door de keukenraam naar binnen en verblinde haar linkeroog voor een milliseconde. Snel wreef April kort in haar oog en knipperde ermee. Het duurde even voordat ze alles weer goed zag. Misschien was dit wel een teken om te gaan bedacht ze zich. Ze nam nog een laatste slok van haar net iets te zure sinaasappelsap en zette het glas samen met het lege kommetje in gootsteen. Voordat ze de sleutels van het sleutelhaakje pakte, spiekte ze kort in de spiegel die ernaast hing om te kijken of haar haar en make up nog goed zaten.
De deur viel achter haar in het slot terwijl de zon fel in haar gezicht scheen. Gelukkig had ze haar zonnebril gepakt om te voorkomen dat ze nog eens blind zou worden van de zon.
Misschien was een plan handig geweest, of een route waar April zich aan kon houden. Ach ze zou vast niet verdwalen toch? Die gedachte bracht haar bij een film die ze laatst had gezien. Een over geromantiseerde komedie, waarin de hoofdpersoon een bucket list wilden afwerken voordat hij dood ging. April haatte dat genre, de klefheid tussen de personages, de nep romances en het altijd wel voorspelbaar eind. Nee April gaf meer om actie en soms ook nog wel eens horror, dat was voor haar plezier. Toch besloot ze het meest cliché bucket list ding om te doen: verdwalen in een stad. De meeste mensen bedoelden dan een "echte" stad, zoals Londen of Paris. Maar voor April was deze stad ook goed. Een stad is en blijft een stad hoe groot of hoe klein die ook mag zijn.
Met haar mobiel op zak, wat geld en haar JBL oortjes kon ze de hele wereld aan. Op avontuur in de stad, haar stad.


Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen