Het gesprek met Louis aan het begin van de week had me wel degelijk aan het denken gezet. Ik zat inderdaad vast in een circuit waar ik uit moest komen. Maar goed, daar was ik zelf ook al achter gekomen, nog voordat het gesprek plaatsgevonden had.
Ik was vandaag maar eens naar de lessen gegaan die gepland stonden, niet wetende waar ik me anders op moest houden. Liam was meer op de kamer aanwezig geweest dan de voorgaande weken en ik was echt niet in een sociale stemming rond die jongen. Ik wist ook niet echt waar hij wel uithing, maar ik wist dat hij ‘s nachts niet in de kamer verbleef. Hij moest dus ergens anders blijven overnachten maar god knows where.
Vanavond stonden er echter wel een paar deals op de planning. Er werd een feest georganiseerd in een lokaal studentenhuis en er waren dus ook genoeg potentiële studenten om aan te verkopen. Louis' stem spookte door mijn achterhoofd, zeggende dat ik het niet moest doen. Maar had ik een keuze? Wanneer ik geen geld in het laatje bracht, ging ik klappen krijgen. Ik durfde amper te zeggen dat ik uit deze wereld wilde stappen, bang dat mijn baas het daar totaal niet mee eens was. Louis had het over betalingen, maar ik wist niet of dat ging helpen. Ook had Louis gezegd dat ik bij hem terecht kon wanneer ik er over wilde praten. Ik wist van mezelf dat ik geen zeer spraakzame persoon was en dus was ik ook geen type om snel hulp te gaan vragen bij iemand. Met Louis kon je echter prima praten, dat was het punt niet. Wellicht moest ik vanavond met hem praten om mezelf tegen te houden van het verkopen. Ik besloot maar gewoon een sms naar Louis te sturen en vanuit daar te besluiten wat ik ging doen vanavond. Als Louis tijd had, ging ik niet naar het feest. Als Louis geen tijd voor me had, was het feestje de optie waar ik voor zou kiezen.
U (17:34): Hey, wat doe je vanavond?
Ik legde de telefoon naast me op het bed en rolde me op mijn zij, mijn ogen sluitende. Een kort schoonheidsslaapje kon geen kwaad. Ik was dan ook hartstikke vermoeid door alle deals die plaats vonden laat op de avond en wanneer mijn lessen dan weer vroeg in de ochtend begonnen.
Ik schrok een tijdje later wakker van het gezoem van mijn telefoon. Op het moment dat ik mijn ogen opende, keek ik tevens in de ogen van Liam. Ik had niet verwacht dat hij hier zou zijn, laat staan dat ik hem niet gehoord had. Ik moest dieper geslapen hebben dan ik gedacht had.
Louis (18:12): niets bijzonders, hoezo?
U (18:14): Wil even praten, als dat kan.
Ik keek op naar Liam, die wat door de kamer liep en her en der dingen opruimde. Hij was sowieso zeer georganiseerd, in vergelijking met mijn kant van de kamer. Ik was al lang blij dat ik een bed had, om eerlijk te zijn. Om mijn tijd te verdoen besloot ik maar wederom mijn ogen te sluiten. Het duurde niet zo heel lang totdat ik in slaap viel, gelukkig.
"Zayn?" klonk een stem plotseling.
Ik opende wederom langzaam mijn ogen, door hebbende dat het veel donkerder in de kamer was geworden. Langzaam draaide ik mijn blik naar Liam, hem vragend aankijkende. We praatte vrijwel nooit, dus ik was benieuwd wat hij te melden had.
"Slaap jij vanavond hier?" vroeg hij nu. Ik kwam langzaam overeind en rekte me uit, geeuwend. "Ja, waarom niet?"
Ik keek naar mijn telefoon.
Louis (19:32): Sure.
"Nee, niks" mompelde Liam. Ik graaide mijn spullen van de grond en verliet de kamer zonder verder commentaar. Weirdo.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen