. . .

Zelfs na Juice’ heengaan bleef haar wereld verkruimelen. De dood had Charming veroverd – dat had het al een lange tijd geleden gedaan, maar deze keer was zijn bloedlust niet te stoppen. Dat het SAMCRO was die dit kwaad over deze plaats had afgeroepen, bleek uit het feit dat er de afgelopen dagen meer mensen waren gestorven.
      Bobby. Gemma. Unser. Alle banden werden doorgesneden.
      Reden te meer om deze plaats te verlaten. Niemand probeerde haar te stoppen – er was niemand meer over die iets om haar kon geven. Bijna niemand. Haar vader zette twee dozen op elkaar om meer ruimte te creëren en keek haar vluchtig aan. Hij wilde ook dat ze vertrok, dat ze hier ver vandaan ging. Hoewel ze zelf ook wilde weggaan, deed het pijn. Ze wenste dat hij haar dicht bij zich had willen houden, dat hij toegaf dat hij haar nodig had, maar in plaats daarvan duwde hij haar weg, zoals hij ook bij zijn andere dochter had gedaan.
      ‘Weet je zeker dat je alles vandaag wilt inpakken?’ vroeg hij.
      Abigail haalde haar schouders op. ‘We zien wel hoe ver we komen.’
      Ze wilde bezig blijven, anders zou de pijn haar weer bedelven. Over drie uur zou ze Juice’ zus en moeder van het vliegveld afhalen en ze wilde sterk zijn voor de twee vrouwen. Zijn zus had ze slechts één keer ontmoet; zijn moeder had ze überhaupt nog nooit ontmoet. Juice was altijd bang geweest om contact te zoeken, hij voelde zich te beschaamd over wat hij had gedaan. Meer dan eens had ze hem verteld dat de liefde van een moeder oneindig was, maar ze had hem daar nooit van kunnen overtuigen. En nu was het te laat.
      ‘Ik ga naar de slaapkamer,’ mompelde ze.
      Ze vond het nog steeds moeilijk om bij haar vader in de buurt te zijn; ze kon het niet helpen dat ze hem de schuld gaf van Juice’ dood. Hij had gefaald als een broeder, dat hadden ze allemaal; ze hadden Juice gepusht totdat hij van het klif was gevallen. De aanwezigheid van haar vader tolereren was echter beter dan helemaal alleen zijn en herinnerd te worden aan alle vrienden die ze had verloren. Oh, hoe ze verlangde naar een omhelzing van Opie, of een peptalk van Gemma. Maar zij waren er niet meer. Het was slechts een kwestie van tijd voordat haar vader hetzelfde lot onderging en misschien was het beter als ze maar alvast vrede probeerde te krijgen met het onvermijdelijke.
      Ze droeg een lege verhuisdoos naar de slaapkamer en deed de ladekast naast Juice’ kant van het bed open. Ze haalde de autotijdschriften en strips eruit die hij altijd las wanneer zij door een boek werd opgeslorpt en legde ze voorzichtig in de doos. Al zijn spullen zou ze meenemen, later zou ze het wel uitzoeken. Ze deed de lade weer dicht en hoorde iets schuiven. Weer opende ze de la en bewoog haar hand naar de verste hoek. Haar vingers raakten een klein, fluwelen doosje. Een rilling gleed langs haar rug toen ze naar het sieradendoosje staarde.
      ‘Oh god…’ fluisterde ze. Haar benen trilden en ze zakte op het bed neer. Nog voordat ze het doosje had geopend, stroomden de tranen al langs haar wangen. Kon het echt waar zijn?
      Snikken schoten over haar lippen toen ze de elegante ring zag. Op een gespleten schacht was een zilveren krans bevestigd, die talloze kleine diamantjes omlijstten in de vorm van een roos die duidelijke overeenkomsten met de tattoo op haar schouder vertoonde.
      ‘Oh Juice…’ fluisterde ze. ‘Ik had er geen idee van…’
      Ze kneep haar ogen dicht en probeerde haar ademhaling weer onder controle te krijgen. Terwijl ze voorover boog gaf ze zich over aan de tranen, het waren er zo veel dat ze wensten dat ze haar zouden verdrinken.
      Het duurde niet lang voordat haar vader haar gesnik hoorde. Voetstappen kwamen dichterbij en hij kwam naast haar zitten en trok haar in zijn armen. Deze keer duwde ze hem niet weg; ze had het gevoel dat ze voorgoed zou instorten als niemand haar vasthield.
      ‘Hij… hij wilde me ten huwelijk vragen,’ snikte ze. ‘Hij wilde met me trouwen.’
      ‘Het spijt me, mijn lief,’ antwoordde hij, en hij wiegde haar in zijn armen. ‘Hij hield van je. Hij…’
      Zijn telefoon onderbrak hem. Zuchtend nam hij op.
      ‘Ja?’ Het was een tijdje stil, waarna hij een nieuwe zucht uitblies. ‘Begrepen.’ Hij duwde de telefoon weer in zijn broekzak. ‘Het spijt me meissie.’ Hij wreef over haar rug. ‘Ik moet gaan.’
      ‘Natuurlijk moet je gaan,’ zei ze verbitterd. ‘Je clubshit is ongetwijfeld belangrijker dan je rouwende dochter.’
      ‘Abby…’ zuchtte hij. ‘Je weet dat dat niet waar is. Ik kom zo snel mogelijk terug. Het is gewoon… de club is nogal uitgedund.’
      ‘Nou misschien wordt het dan tijd dat jullie de boel opdoeken,’ antwoordde ze koeltjes.
      ‘Het is ons leven.’
      ‘Het is géén leven. Iedereen gaat dood! Fuck hé, ben je blind?!’
      Hoofdschuddend stond hij op. ‘Het spijt me Abby. Ik zou niet weggaan als het niet belangrijk was. Jax is vermist. Hoe langer we wachten, hoe moeilijker het is om zijn spoor op te pikken.’
      ‘Verspil je tijd niet,’ snoof ze. ‘Hij is gewoon de volgende in rij om magere hein te ontmoeten. Misschien moet je ook alvast je eigen begrafenis gaan regelen, want ik ben het zat. Een ander kan ik niet aan.’
      Ze boog haar hoofd, haar duim streek langs de diamanten in de ring. Haar vader vertrok in stilte, zijn laarzen landden zwaar op de vloer. Haar hand beefde toen ze het juweel rond haar vinger schoof.
      Er was niemand aan wie ze het kon laten zien, niemand die ze het kon vertellen.
      Ze was alleen.
      Zelfs Scarlett was er niet om haar een troostende schouder te bieden.

Reacties (2)

  • VampireMouse

    Hmm... Dit is al indrukwekkend. Masr helemaal als je net het andete verhaal leest.

    Love it!

    X

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Dit is echt zo zielig.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen