Bedankt, voor al jullie lieve, bemoedigende berichten.
die kleine moeite doet meer met mij dan dat jullie waarschijnlijk beseffen.

Het besef verdring ik. Mijn hersenen schieten onbewust in een zorg stand. Mijn moeder die grieperig is, mijn broer waar we zo heen gaan en mijn vader die aan het huilen is. De indruk die het achterlaat draait een knop in mij om. Een knop waar ik pas vier jaar later de consequenties van ondervind. Voor nu voelt het goed, zorgen voor de ander, mijzelf wegcijferen.

We mogen mee, nadat de klap een beetje verwerkt is. We gaan een kamer in en ik zie gelijk mijn broer liggen. Vol draadjes, aan apparatuur onder een vol geblazen deken. Gek genoeg is mijn eerste gedachten 'wauw hij haat naalden'. Ergens moet ik hier van binnen om lachen, maar dan besef ik mij dat dit niet grappig is. Het feit dat ze hem aan apparatuur hebben kunnen prikken, is niet goed.

Een paar schaafwonden, maar vooral tranen. Mijn ouders eerst en daarna geef ik een voorzichtige knuffel en kus op zijn gezicht. Hij had een hekel eraan als hij mij een kus moest geven met verjaardagen maar nu is het goed. De opgeblazen deken om hem warm te houden en ze vragen wat hij weet. Hij is op de hoogte. Het enigste wat hij zegt is 'Deed de telefoon het toch wel?'

Wat een rare dingen waar je op zo'n moment aan kunt denken. Ze laten ons zijn 'verwondingen '' even zien. Een flinke blauwe striem, waar wij erg blij mee zijn. Het is namelijk zijn gordelafdruk in zijn borst. De gordel die zijn leven gered heeft.

Hij lijkt gek genoeg geen enkele schade te hebben. Wel moeten er scans van zijn enkel gemaakt worden. Zijn been is er namelijk uitgeknipt. Mijn moeder trekt wit weg en wordt misselijk. Mijn zorgmodus springt aan en ik zorg voor iedereen een bekertje water, ben bij mijn moeder als ze moet overgeven en ik regel dat de collega's en dierbare op de hoogte gesteld worden. Zijn collega's moeten namelijk ook langs die afslag.

Het is ergens vier uur in de nacht, mijn zorgmodus is aan en ik zorg dat zijn collega's en vrienden op de hoogte gesteld worden, dat zij weten hoe het met hem gaat en van de vriend, die er niet meer is...

Ik zorg dat mensen via mij afspraken kunnen maken, want dat wil ik mijn ouders niet aan doen. Die moeten zorgen voor mijn broer, bij mijn broer zijn en de liefde geven. Er word besloten dat mama bij hem blijft, maar dat papa en ik naar huis gaan.

Alles is goed, er is niets aan de hand en morgen is het weer gewoon een stage dag...

In de auto malen mijn gedachten alle kanten op en voor ik überhaupt mijn bed in ga, kijk ik op Quizlet. Niemand online, er is niemand die ik even mijn verhaal kan sturen. Ik besluit mijn beste vriendin en een vriendin van Quizlet een berichtje te sturen, om zo toch mijn verhaal kwijt te kunnen.

Dan kruip ik in bed, het wilt niet lukken. Ik mis mijn moeder zoals ik haar nog nooit gemist heb. Papa besluit beneden te blijven en ik pak mijn meoder haar pyjama, wellicht een schone maar hij ruikt naar haar. Daarna kruip ik op haar plekje in bed en rust wat uit. Een klein beetje rust, die ik later hard nodig ga hebben.

Reacties (5)

  • NicoleStyles

    Wauw zo ontzettend mooi en erg herkenbaar die 'zorgmodus'(flower)

    1 jaar geleden
  • Derks

    Jeetje, wat heftig.
    En tegelijkertijd ook zo herkenbaar. In een rotsituatie degene willen zijn die ervoor zorgt dat anderen het iets minder moeilijk hebben omdat de gebeurtenis al heftig genoeg is.
    Jeetje. Ik heb ff geen woorden. Knap dat je dit zo opschrijft! Sterkte ♥️

    1 jaar geleden
  • Malikx

    Ben er voor je liefie en goed dat je het eindelijk kan neer schrijven x

    1 jaar geleden
  • Necessity

    Oh pff, heftig hoor. Heel dapper dat je dit zo kan schrijven(H)

    1 jaar geleden
  • ccsx

    ❤️❤️❤️

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen