Ik kan echt geen maat houden in dit verhaal haha, dus het is weer een achterlijk lang hoofdstuk geworden :') Sorry, het gaat vanzelf ;p

Met zijn drieën lagen ze op Jordy’s king size bed, een overdaad aan kussens om hen heen. Het raam stond open, waardoor een koel briesje naar binnen blies.
      Het had geen invloed op het volume waarop ze Summer Nights meezongen. Zelfs als Jordy niet in een vrijstaand huis had gewoond, had het de meiden waarschijnlijk niet veel kunnen schelen.
      Met elkaar Grease kijken was een vaste gewoonte geworden. Jordy deed het graag om naar John Travolta te zwijmelen, Shawna omdat ze de liedjes zo leuk vond en June… June had altijd stilletjes gefantaseerd dat zij Sandy was en Juan Danny, en dat zij ondanks hun verschillende vriendengroepen en karakters ook nader tot elkaar zouden komen.
      En het was best vreemd om de film nu te kijken en te weten dat dat inderdaad was gebeurd. Dat hij nu haar vriend was, al bijna twee weken.
      Dat June niet de enige was die de film op haar eigen leven betrok, bleek toen Jordy opeens rechtop ging zitten en een groot kussen in haar armen klemde.
      ‘Morgen ga ik het gewoon doen.’
      Even wachtte June op een verdere uitleg, maar toen die niet kwam, vroeg ze: ‘Wat bedoel je?’
      ‘Die date. Met Emilio. Ik ga morgen gewoon naar zijn huis en haal hem op. Mijn sms’jes beantwoordt hij toch niet.’
      June wist niet zo goed wat ze moest antwoorden. Ze wilde het idee nog steeds uit Jordy’s hoofd praten, maar om een of andere onbegrijpelijke reden vond ze hem echt leuk.
      ‘Weet je al wat je wilt gaan doen?’
      ‘Ik heb al weken een plan van aanpak klaarliggen,’ antwoordde ze met een grijns. ‘Het wordt heus wel tof, als ik hem maar zo ver krijg.’
      ‘Is er ehm, niet een leuker iemand met wie je die dingen kunt doen?’ mompelde Shawna.
      Ze tuurde naar de sprei.
      June beet op haar lip. Shawna vond het ook niet makkelijk. Hoewel hij genoeg vervelende opmerkingen tegen June had gemaakt, was Shawna al veel langer zijn pispaaltje. Hij zei altijd dingen over haar omvang, pakte haar eten soms af en had zelfs een keer een geldbiljet uit haar vingers getrokken toen ze op het punt stond haar lunch te kopen.
      Jordy keek haar peinzend aan. ‘Ik denk dat ieder ander leuker is.’ Met een zucht liet ze zich achterover op het bed zakken en wreef over haar gezicht. ‘Ik krijg hem maar niet uit mijn hoofd. Ik word er echt stapelgek van. Misschien helpt het als hij de deur recht in mijn gezicht dichtslaat ofzo.’
      June had haar twijfels. Dat hij een eikel was, wist ze allang. Daarvoor hoefde hij geen deur in haar gezicht dicht te gooien.
      ‘Weet je, het is niet zo dat ik het gewoon een lekker jong vind en het gewoon een keer met hem wil doen. Toen ik laatst bij hem op schoot zat… mijn hart ging toen echt als een wilde tekeer. En ik weet dat ik een oogje op de halve school heb gehad… maar er zijn niet veel jongens die dat gepresteerd hebben.’
      June kreunde inwendig. Geweldig. Ze vond Emilio niet gewoon een leuke kop hebben, het klonk alsof ze serieus op hem verliefd was.
      ‘Wat? Je hebt op zijn schoot gezeten?’ Met grote ogen draaide Shawna zich naar haar toe.
      ‘June ging Juans vrienden ontmoeten in El Torro en ze had gevraagd of ik mee wilde gaan. Om Emilio bezig te houden, vermoed ik,’ antwoordde ze met een flauw grijnsje.
      Het was niet eens onwaar, realiseerde June zich. Ze had toen inderdaad gehoopt dat Emilio zijn vervelende opmerkingen voor Jordy zou bewaren, die zich daar een stuk minder van aantrok dan zij.
      ‘Er waren geen stoelen meer vrij en June zat bij Juan op schoot. Emilio zat ernaast, dus ik vond dat wel een goed excuus om op zijn schoot neer te ploffen. Hij vond het niet echt leuk, maar toch… sindsdien kan ik alleen maar denken aan hoe het voelde om zo dicht bij hem te zijn.’ Met een zucht richtte ze zich weer op haar ellebogen op. ‘Ik weet dat het hopeloos is. Maar ik kan gewoon niet stoppen met hopen dat hij me misschien toch leuk gaat vinden. Zelfs al weet ik dat het stom is en dat ik nooit een kans bij hem zal maken.’
      ‘Je weet het maar nooit,’ probeerde June haar op te beuren toen ze haar bedrukte gezicht zag. Jordy was altijd zo goedlachs, ze vond het moeilijk om haar vriendin een beetje down te zien. ‘Riley zei dat ze dacht dat het wel wat zou worden tussen jullie. Ze zei dat je de enige bent die hem ooit aan het blozen heeft gekregen.’
      ‘Meen je dat?’ vroeg ze, haar ogen zo groot dat ze bijna uit hun kassen vielen.
      June knikte. Ze mocht Emilio dan wel niet, maar ze wist als geen ander hoe het was als je vriendin degene op wie je verliefd was constant afkraakte. Ze wilde niet zoals Beth zijn.
      ‘Ze heeft zelfs een weddenschap met Juan afgesloten dat jullie een stel zullen worden. Ze is er blijkbaar heilig van overtuigd. Al zei ze wel dat het waarschijnlijk lang zou duren voordat Emilio tegenover iemand – of überhaupt tegenover zichzelf – durfde toe te geven dat hij je leuk zou vinden. Aangezien je nou niet echt… nou ja, je weet wel. Blond haar, blauwe ogen en grote borsten hebt.’
      ‘Nou ja, misschien wil hij na al die blondjes eens wat ter afwisseling.’ Ze haalde haar schouders op en er verscheen weer een optimistische grijns op haar gezicht. ‘Laten we eerst maar eens kijken of ik hem morgen überhaupt meekrijg.’ Ze wierp een blik op haar wekker. ‘Het is al bijna zes uur. Zullen we gaan koken, June?’ Ze wierp even een blik op Shawna. ‘Jij at thuis, toch?’
      Ze knikte. ‘Ja, ik moet vanavond oppassen. Ik ga ook maar eens op huis aan.’
      De aandacht voor de film waren ze inmiddels verloren en Jordy zette de videospeler af. Met zijn drieën liepen ze naar beneden, waar Shawna afscheid van hen nam en naar buiten liep.
      ‘Wat wil je eten? Heb je al wat gehaald?’
      ‘Ik dacht dat we wel pannenkoeken konden bakken.’
      ‘Dat ik die wel voor je kan bakken, bedoel je,’ antwoordde June met een grijns.
      ‘Ja, die van mij mislukken altijd.’ Ze sloeg van achteren haar armen om June heen en rustte met haar kin op haar schouder. ‘Ik ben zenuwachtig. Stom hè? Heb jij zin om morgen wat te doen voor het geval hij me echt wegstuurt?’
      June liet haar hoofd naar links zakken tot het tegen dat van Jordy leunde. ‘Ja, natuurlijk.’
      ‘Heldin.’ Ze verstevigde de knuffel even. ‘Blijf je vanavond logeren?’
      June aarzelde. ‘Op zich kan dat wel, maar ik wil nog wel even naar Juan. Hij ging vanmiddag naar Mateo toe en ik vind het lastig inschatten hoe hij zich nu voelt. Hij heeft nog niet gebeld dus ik denk dat het wel oké gaat, maar toch… Hij wist dat ik met jullie was dus het zou me niet verbazen als hij me niet wilde storen.’
      Jordy zuchtte zachtjes en liet haar los. ‘Ik vind het zo naar voor hem.’ Ze deed een lade open en haalde de beslagkom eruit. ‘Het is zo’n lieverd.’
      June voelde haar wangen warm worden en pakte gauw een appel uit de fruitmand en begon die te schillen.
      ‘Ik had dat van tevoren niet echt gedacht. Dat hij zo gevoelig was.’
      ‘Hij kan het goed verbergen,’ gaf June toe. ‘Hoop je ook bij Emilio zo’n kant te vinden?’
      Jordy lachte zachtjes. ‘Denk je dat die kant bestaat?’
      ‘Ik kan het me niet voorstellen,’ antwoordde ze eerlijk. ‘Maar die avond van het gevecht… zag ik wel dat hij echt om Juan geeft. Het is niet dat hij gevoelloos is ofzo.’
      ‘Een deel van mij hoopt gewoon dat hij zo’n jongen is die altijd zo vervelend is uit onzekerheid. Die allemaal muren om zich heen heeft gebouwd. De therapeut in mij wil die gewoon afbreken ofzo.’
      Dat was typisch Jordy. Ze omringde zich graag met gecompliceerde mensen die ze probeerde te doorgronden. Hun vriendengroepje bestond überhaupt doordat Jordy hen alle drie interessant had gevonden en ze alle drie muren om zich heen hadden opgetrokken.
      ‘Misschien is dat wel zo,’ peinsde ze. ‘Je hebt er wel gevoel voor. Het aanvoelen als mensen iets verbergen of een masker voorhouden.’ Ze schoof de stukjes appel in een kommetje en keek toe hoe Jordy het beslag begon te maken.
      ‘Hm ja. Maar misschien wil ik het deze keer gewoon vraag. Om tegenover mezelf te rechtvaardigen dat ik zo’n kwal leuk vind.’
      June glimlachte lichtjes. ‘Hij zal heus ook wel leuke kanten hebben. Ik geloof niet dat Juan bevriend kan zijn met iemand die zich altijd als een eikel gedraagt. Maar Juan zei dat hij een kneus was als het op meisjes aankwam. Ik denk dat het vaak inderdaad alleen maar een beetje stoerdoenderij is. Dus misschien heb je wel gelijk ja.’ Ze keek haar vriendin even aan. ‘Maar als er iemand is die erdoorheen kan prikken, dan ben jij het wel. Al denk ik dat het veel tijd zal kosten en ik weet niet of hij je die gaat geven. Volgens mij heb je een lange adem nodig.’
      Jordy grinnikte zachtjes. ‘Oh, die heb ik wel hoor. Ik blijf het gewoon proberen tot ik een omgangsverbod krijg.’
      June glimlachte vaagjes. Diep vanbinnen was ze echter bang dat Emilio haar alleen maar keer op keer zou gaan kwetsen en daar wilde ze haar vriendin tegen beschermen.
      Ze had alleen geen flauw idee hoe.

Na het eten ging June naar Juans huis toe. Ze was iets minder zenuwachtig dan de vorige keer, waarschijnlijk omdat Mateo er niet was en de kans groot was dat zijn moeder in bed lag.
      Ze belde aan.
      Het duurde een lange tijd voordat er werd opengedaan, en June vlocht een beetje ongemakkelijk haar vingers in elkaar toen Camila de deur opendeed.
      ‘Hoi,’ zei June – haar stem niet veel meer dan een fluistering. Ze schraapte haar keel. ‘Uhm, is Juan thuis?’
      ‘Juan is te beroerd om voor zijn zieke moeder te zorgen,’ snoof ze. ‘Hij laat me nog liever verhongeren?’
      ‘Hebt u nog niet gegeten?’
      De vrouw schudde langzaam haar hoofd, zonder Junes blik los te laten. Eigenlijk vond June dat ze er best wel goed uitzag en was ze verbaasd dat ze zelf geen eten had kunnen maken, maar misschien was boodschappen doen te zwaar voor haar en was er nog niets in huis.
      ‘Waar is Juan dan?’ vroeg ze een beetje verbaasd.
      Ze haalde haar schouders op. ‘Wie zal het weten meid. Hij heeft vast nog ergens een scharrel. Liegt ie nu al tegen je? Ik heb je gewaarschuwd. Je hebt gezien wat zijn broer mij heeft aangedaan. Denk maar niet dat mijn jongste uit ander hout gesneden is. Ze zijn beiden rijp voor het gesticht.’
      Junes schouders verstarden. Ze voelde boosheid opvlammen, maar als ze nu uit haar slof zou schieten dan zou de vrouw waarschijnlijk alleen de deur voor haar neus dichtgooien.
      ‘Zal ik dan wat eten voor u maken?’ vroeg ze daarom. ‘Juan is waarschijnlijk naar Emilio gegaan. Misschien vond hij het lastig om zijn broer in de gevangenis te zien.’
      Ze liet een spottend lachje horen. ‘Ongetwijfeld. Het was vast een blik in zijn toekomst. Je zou hem moeten dumpen, meisje. Je bent veel te lief voor zo’n vlegel als hij.’
      June balde haar vuist. ‘Waarom praat u zo over hem? Ik begrijp het niet, ik herken mijn vriend helemaal niet in de jongen die u omschrijft. Hij is hartstikke lief en zorgzaam.’
      ‘Zo zorgzaam dat hij zijn eigen moeder laat stikken,’ snoof ze.
      ‘Misschien omdat u hem het gevoel geeft dat u niet van hem houdt. Hij is constant op zoek naar uw goedkeuring.’
      ‘Hij is alleen op zoek naar de goedkeuring van zijn broer. Hoe denk je dat dat voelt? Als hij meer om zo’n perverseling geeft dan om zijn eigen moeder? Je was erbij, June. Je zag wat Mateo me heeft aangedaan en nog steeds hemelt hij zijn broer op.’
      ‘Ik hoorde ook wat u zei. U hebt moeten weten wat voor reactie dat zou uitlokken. Zelfs mij verbaasde het niet en ik heb Mateo maar een paar keer gezien.’ Ze overwoog haar woorden even. ‘Waarom bent u er zo van overtuigd dat Mateo zijn broertje misbruikt? Heeft u hen er ooit op betrapt?’
      ‘Noem het moederlijke intuïtie.’
      June hield haar blik even vast. ‘Eerlijk gezegd heb ik niet het idee dat u uw zoons goed kent. Dus het –’
      ‘Oh, en jij wel? Je bent gewoon een goedkoop hoertje. Denk je echt dat ze hun rotte zielen aan jou laten zien? Je bent zo naïef, meisje. Maar je komt er nog wel achter.’
      June ademde diep in uit.
      Ze zou weg moeten lopen. Ze zou haar middelvinger moeten opsteken en haar de rug moeten toekeren. Maar ze wilde haar het tegendeel bewijzen, wilde haar laten zien dat ze niet naïef was, dat ze oprecht van Juan hield en hij ook van haar.
      ‘Wilt u dat ik u nog wat te eten maak of niet? Er is een Chinees afhaalrestaurant vlakbij. Zal ik daar wat halen?’ Ze wierp een blik op haar horloge. ‘U bent vast te hongerig om te wachten totdat ik gekookt hebt.’
      Een beetje overdonderd staarde vrouw haar aan. June verbeet een glimlachje. Zij was niet de naïeveling van hun tweeën.
      Camila’s lippen trokken zich tot een strakke streep en ze gaf een bijna onwaarneembaar knikje.
      ‘Oké. Tot zo.’
      June draaide zich van de vrouw af, stak de straat over en liep naar de afhaalchinees toe. Ze haalde een simpele bak bami en een loempia. Terwijl ze wachtte tot de bestelling klaar was stuurde ze een smsje naar Juan om te zeggen dat ze bij hem thuis was.
      De vrouw mompelde een bedankje toen June de bak een kwartier later op tafel zette. Van Juan had ze nog geen antwoord gekregen en ze wist niet zo goed of ze moest blijven of dat het beter was als ze wegging. Misschien bleef hij wel tot laat bij Emilio. Ze ging tegenover Camila aan tafel zitten. ‘Hoe gaat het met u?’
      Een beetje ongemakkelijk roerde Camila door haar eten. ‘Je hoeft voor mij niet te blijven, June. Je hebt je punt gemaakt.’
      ‘Ik vind het niet erg. U mag me dan wel een goedkope hoer vinden, maar ik hou van uw zoon en ik neem onze relatie serieus, ook al ben ik misschien nog maar zestien. En daarbij hoort ook zijn familie leren kennen.’
      Camila zuchtte. ‘Ik vind je geen goedkope hoer, June. Ik zie wel dat je anders bent dan al die wijven die ’s nachts het huis uit glippen als Mateo met ze klaar is. Maar ik denk wel dat je verliefdheid je blind maakt en dat je beter kunt krijgen.’
      ‘Ik weet uw mening nu wel. Totdat die gebaseerd is op iets anders dan uw moederlijke intuïtie heb ik liever dat u die voor zich houdt. Het doet hem pijn dat u zo over hem denkt en mij ook. U heeft niet gezien hoe gebroken hij de afgelopen dagen was, hoe rot hij zich voelt over de hele situatie. U mag dat toneelspel vinden, maar ik weet dat dat niet zo is. En als u hem niet steeds wegduwde, zou u zelf ook ontdekt hebben hoe gevoelig hij is en hoe hij naar uw acceptatie hunkert.’
      Camila keek haar zwijgend aan. Het was de voordeur die haar redde, een paar tellen later liep Juan de woonkamer binnen. Zijn ogen schoten van zijn moeder naar June en June zag gelijk dat hij zich zorgen had gemaakt. Ze stond op, liep naar hem op en gaf hem een stevige knuffel. Aan de manier waarop hij vasthield merkte ze dat hij een zware dag had gehad.
      ‘Waar was je?’ snauwde Camila vanaf de tafel.
      June slikt een zucht weg. Alles wat ze net had gezegd – het leek gewoon niet tot haar door te dringen. Juan liet zijn armen van haar wegglijden en richtte zijn blik op zijn moeder.
      ‘Ik uhm, ik dacht dat je vriend zou langskomen of dat je daarheen zou gaan. Ik uh, ik was eigenlijk bij June thuis.’
      Verbaasd keek June hem aan. Warmte golfde door haar bloedbaan, ze vond het heel fijn dat hij die stap had durven zetten zonder haar.
      ‘Waarom?’ sneerde zijn moeder. ‘Probeer je indruk op je schoonfamilie te maken? Als een soort goedmakertje omdat je hun dochter niks te bieden hebt? Je bent altijd al opdringerig geweest wanneer…’
      ‘Stop,’ zei June met ferme stem. ‘Juan geeft me alles wat ik nodig heb en mijn familie weet dat. Hij weet dat hij welkom is. Als iemand hier opdringerig is, dan ben ik het omdat ik niet wilde dat u honger had. U kunt mij ook gewoon dankbaar zijn, in plaats van uw zoon weer onderuit te halen. Ik denk dat we voor vanavond uitgesproken zijn.’ June pakte zijn hand en trok hem mee naar zijn slaapkamer.
      Haar hart brak opnieuw toen ze zijn gezicht zag. Hij wilde zo graag een normale relatie met zijn moeder.
      ‘Hé lieverd, kom hier.’ Ze trok hem in een omhelzing. Zijn ademhaling klonk zwaar toen hij zijn gezicht in de holte van haar nek begroef. Ze ademde zijn geur in, sloot haar ogen en voelde hoe hun lichamen zich naar elkaar vormden.
      ‘Zei ze – zei ze weer nare dingen tegen je?’ vroeg hij zachtjes.
      Ze schepte ietsje meer afstand en ging op het bed zitten, met haar rug tegen de muur. Ze maakte ruimte tussen haar benen zodat hij ertussen kon zitten en sloeg haar armen om hem heen. Toen hij zich tegen haar aan nestelde en zijn achterhoofd tegen haar boezem rustte, keek hij een beetje schichtig op.
      Met een kus op zijn hoofd liet ze hem weten dat ze het niet erg vond, en ze merkte dat zijn ademhaling iets kalmer werd.
      ‘Ik heb eten voor haar gehaald,’ vertelde ze. ‘Ze dacht dat jij dat zou doen, al denk ik eerlijk gezegd dat ze zelf best in staat was dat kleine stukje te lopen en dat ze je gewoon een schuldgevoel wilde geven.’ Met haar duim streek ze zachtjes langs zijn oorschelp.
      ‘Dat had je – dat had je niet hoeven doen,’ mompelde hij. ‘Eigenlijk – eigenlijk wil ik niet dat je met haar alleen bent.’
      Ze boog haar hoofd en drukte een kus in zijn haren. ‘Ik denk niet dat ik iets van haar te vrezen heb.’
      Het was een vrouw die met woorden vocht. En hoewel dat pijn deed, lukte het haar aardig om die van de vrouw van zich af te laten glijden. Ze wist dat het leugens waren, of hooguit halve waarheden.
      ‘Sorry dat ik naar je huis was gegaan,’ zei hij zacht. Hij legde een hand over die van haar en gleed met zijn duim over haar knokkels.
      ‘Waarom bied je daar je excuses voor aan?’
      Hij haalde stilletjes zijn schouders op. ‘Misschien vind je dat niet fijn,’ mompelde hij. ‘Dat ik je moeders tijd opeis. Ze heeft al weinig energie en dan moet ze het weinige wat ze heeft ook nog aan mij opmaken.’
      Zijn woorden lieten haar ineenkrimpen. Zijn zelfbeeld was zo laag… Hij hield dat zo goed verborgen tegenover de rest van de wereld en ze vond het knap dat hij wel eerlijk over zijn gevoelens durfde te zijn tegen haar, maar het was alsnog… heftig.
      ‘Mijn moeder maakt haar energie graag aan jou op,’ zei ze. ‘In de korte tijd die ze nog heeft wil ze zoveel mogelijk tijd doorbrengen met degenen die ze liefheeft. En jij hoort daar ook bij, Juan. Ze wil een band met je… ze wil een moeder voor je zijn.’
      Hij was een tijdje stil. Ze drukte kleine kusjes tegen de bovenkant van zijn oorschelp terwijl zijn hoofd daalde en rees met haar ademhaling. Zijn vingertoppen streken over haar hand, de aanraking zo licht dat ze er kippenvel van kreeg en haar buik op een aangename manier samentrok.
      ‘Hoe ging het met Mateo?’
      Met een zucht ging hij iets rechterop zetten en draaide zich wat meer naar haar toe. ‘Hij was in elkaar geslagen. Ik vond het moeilijk om hem te zien… ik ben zo bang dat ze hem meer zullen aandoen. Maar je moeder – je moeder zei dat hij het waarschijnlijk zelf uitgelokt had om het respect van anderen af te dwingen. Dus dat het – dat het geen slecht teken hoeft te zijn. Dat hij zich wel zal redden.’
      ‘Dat klinkt logisch,’ vond June. Al deelde ze zijn zorgen. Mateo had misschien wel een grote mond en een reputatie op straat, maar als het erop aankwam, was hij pas net van de middelbare school af. En wie weet wat voor lui daar zaten. Moordenaars. Verkrachters. Pedofielen. Maar dat hoefde ze Juan niet te vertellen.
      ‘Je moeder was heel lief,’ zei hij met een blos op zijn wangen. ‘Ze bood zelfs aan om een keer met mijn ma te praten. Maar ik denk niet dat dat zal helpen.’
      June dacht aan wat ze de vrouw net zelf had verteld, en wat ze een paar minuten later alweer vergeten leek te zijn. ‘Het is het proberen waard toch?’ vond June. ‘Misschien helpt het wel. Om eens van een volwassene te horen hoe geweldig je bent.’
      Er kwam een zwak glimlachje om zijn lippen, daarna legde hij een hand tegen haar wang, rustte met zijn voorhoofd tegen dat van haar en sloot zijn ogen.
      June legde haar hand tegen die van hem en deed haar ogen ook dicht. Ze luisterde naar hun ademhalingen, was zich bewust van de plaatsen waar ze elkaar aanraakten. Het voelde als een magisch moment, ze voelde de liefde tussen hen en er trok een verlammend gevoel door haar borst, die zich verspreidde door haar armen, tot in haar vingertoppen.
      Zachtjes raakten zijn lippen die van haar. Ze trilden een beetje, ze twijfelde er niet aan dat ook hij die diepe connectie voelde.
      ‘Ik hou van je,’ fluisterde hij. ‘Ik hou zo zielsveel van je.’
      Ze legde haar andere hand tegen zijn wang. Met haar ogen nog steeds gesloten zocht ze zijn lippen, tastte ze op dezelfde manier af als hij had gedaan.
      ‘Ik hou net zoveel van jou,’ fluisterde ze terug.
      Ze keek naar hem op, en hij keek terug. Zijn ogen waren troebel, spiegels van alle emoties die door zijn lijf gierden.
      Weer kusten ze elkaar, teder. Toen ze zijn tong voelde, vlamde de hitte in haar lijf op en werd hun kus vuriger. Ze draaide zich wat meer naar hem toe. Zijn vingers verweefden zich met haar haren en zakten af naar haar nek en schouder toen de zoen zich voortzette. Heel langzaam daalden ze verder af, zijn vingertoppen streken over haar borst en hoewel er nog kleding tussen zat, was ze zich heel bewust van zijn aanraking. Even stelde ze zich voor hoe die handen onder haar shirt zouden voelen. Dit was echter niet het goede moment – en ze vond dit al zo fijn dat ze zachtjes zuchtte.
      Toen hij dat hoorde, spreidden zijn vingers zich over haar borst en kneep hij zachtjes. Haar ademhaling haperde.
      Juan trok zijn lippen iets terug en keek haar aan, alsof hij zich ervan wilde verzekeren dat hij niet te ver ging. Ze toonde hem een verlegen glimlach.
      Hij omhelsde haar en legde haar voorzichtig op haar rug, waarna hij haar hals begon te kussen en zijn hand opnieuw haar borst vond en die zachtjes masseerde.
      June sloot haar ogen, genoot van de druk van zijn lippen tegen haar nek en de masserende beweging van zijn vingers. Uiteindelijk gleed zijn hand naar haar heup en legde hij zijn hoofd op haar schouder.
      ‘Blijf je vanavond slapen?’ vroeg hij. ‘Ik miste je vannacht.’
      ‘Alleen vannacht?’ vroeg ze met een pruillipje.
      Met zijn duim duwde hij tegen haar onderlip. ‘Ja.’ Hij grinnikte en gaf een kus op haar neus. ‘Anders klink ik zo klef.’
      ‘Nou en?’ Ze gaf hem een lome kus. ‘Eigenlijk had Jordy al gevraagd of ik bleef logeren. Maar als je liever niet alleen bent kan ik dat wel afzeggen? Dat begrijpt ze vast wel. Ze heeft alleen wat mental support nodig omdat ze morgen Emilio mee uit wil vragen.’
      ‘Jordy die ergens mental support voor nodig heeft?’ vroeg hij met opgetrokken wenkbrauwen.
      ‘Ja, ze is behoorlijk zenuwachtig. Ze is bang dat hij de deur voor haar neus dichtslaat. En uh, tja. Dat zie ik wel gebeuren.’
      ‘Ik ook,’ bekende Juan. ‘Ze wil dus gewoon naar zijn huis gaan en hem ophalen?’
      ‘Ja, ze zegt dat hij haar smsjes niet beantwoordt.’
      Juan grinnikte zacht. ‘Ik denk dat hij niet weet wat hem overkomt als ze opeens voor zijn deur staat. Ik denk niet dat hij het zal toegeven, maar misschien vind hij zo’n brutale move stiekem wel leuk.’
      ‘Ik ben vast een hele slechte vriendin nu, maar stiekem hoop ik dat hij inderdaad de deur dichtslaat. Ik ben gewoon zo bang dat hij haar kwetst als hij haar hoop geeft. Ik weet dat hij je beste vriend is en ik twijfel er niet aan dat hij een geweldige vriend is… maar je weet ook hoe lullig hij kan doen tegen mensen die hij niet mag.’
      ‘Ja…’ mompelde hij. ‘Maar als ik heel eerlijk ben… mocht Jordy ik ook nooit echt, totdat ik haar leerde kennen. Je moet even door dat… superspontane en opzichtelijke uiterlijk heen leren kijken, en bij E… moet je door zijn botte opmerkingen heen prikken. Ik weet echt niet wat er zou gebeuren als die twee een dag met elkaar optrekken. Misschien kan Emilio haar daarna al helemaal niet meer luchten of zien… of misschien zal hij schoorvoetend toegeven dat ze echt niet zo’n draak is als hij dacht. Ik ben wel benieuwd, eigenlijk.’
      June knikte langzaam. ‘Ja… ik ook. Ik heb gezegd dat ik haar morgen opvang als hij haar wel afwijst.’
      Juan trok een mondhoek op. ‘En zelfs dat hoeft niets te betekenen. Jij hebt mij ook vier keer afgewezen.’
      ‘Ik was gewoon dom,’ mompelde ze.
      ‘Nee…’ Hij streelde haar wang. ‘Je was voorzichtig. Verlegen. Misschien is Emilio dat stiekem ook wel. Ik denk niet dat hij ooit een dag met een meisje heeft doorgebracht – behalve met Riley dan.’
      June lachte zacht. ‘Heeft hij nooit een vriendin gehad?’
      Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee. Voor zover ik weet is hij ook nog nooit verliefd geweest. Of op een date geweest. Hmm, misschien zegt hij wel ja. Ik ben eigenlijk wel benieuwd.’ Hij drukte een kus tegen haar voorhoofd. ‘Maar als ze zo zenuwachtig is, moet je vanavond maar bij haar slapen. Misschien ga ik zo wel naar Emilio en kijken we daar vannacht een film. Kan ik hem morgenochtend een beetje pushen.’
      June keek hem verrast aan. ‘Zou je dat voor haar willen doen?’
      ‘Bij mijn beste vriend rondhangen in plaats van in dit gezellige huis? Ja, dat is inderdaad wel een zwaar offer dat ik moet brengen.’ Hij stak zijn tong uit. ‘Maar ik ben het haar verschuldigd.’ Hij streek een pluk haar achter zijn oor. ‘En als Jordy je niet nodig hebt, heb ik je morgen de hele dag voor mezelf.’ Zijn hand gleed over haar heen en kietelde haar zij.
      Lachend duwde ze zijn hand weg. ‘En dan?’
      ‘Dat zie je morgen wel.’ Hij boog zich over haar heen en zweefde met zijn lippen boven de hare. Lichtjes fonkelden in zijn ogen en ze sloeg haar armen om zijn nek. ‘Maar ik eis dan ook de avond op.’ Hij kuste haar mondhoek, en daarna haar andere. ‘En ook de nacht. En de ochtend erna. En…’
      June kon de streling van zijn lippen niet langer weerstaan en begon hem weer te zoenen. Vanbinnen gloeide ze. Niet alleen door zijn heerlijke aanrakingen en het vooruitzicht de hele dag met hem door te brengen, vooral door het feit dat zijn ogen fonkelden en hij even niet meer aan zijn broer en moeder dacht.

Reacties (3)

  • NicoleStyles

    Hahah maakt helemaal niks dat je geen maat kan houden met dit verhaal, heerlijk!

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Ik vind ze echt zo geweldig samen.

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Zo schattig, ze zijn zo leuk samen!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen