. . .

Niet lang nadat haar vader vertrokken was, belde er iemand aan. Gauw veegde ze een paar tranen weg, hoewel haar gezwollen oogleden verraadden dat ze had gehuild. Aangezien Scarlett er een gewoonte van had gemaakt om onaangekondigd naar binnen te komen, nam ze aan dat het iemand anders was; misschien iemand uit de buurt die gehoord had dat haar vriend was overleden en die haar wilde condoleren.
      Toen ze de deur opende, keek ze verbaasd in Venus’ onschuldige ogen.
      ‘Hallo lieverd.’ Ze blikte vluchtig op Abigails gezicht, daarna spreidde ze haar armen. ‘Kom hier…”
      Hoewel ze wenste dat ze genoeg gehuild had voor vandaag, voelde ze haar lippen beven. Ze nam het aanbod aan, hunkerend naar een troostende omhelzing.
      Venus wreef tussen haar schouderbladen. ‘Ik vind het zo erg, Abigail. Juice was een lieve jongen. Alexander is er kapot van, hoewel hij het probeert te verbergen.’
      ‘Echt?’ vroeg ze verbaasd.
      ‘Ja, te veel van zijn vrienden hebben de afgelopen dagen hun leven verloren. Ik denk dat hij altijd een zwak voor Juice had – wie niet? Door de fouten die hij zelf gemaakt heeft, heeft hij meer vergiffenis in zijn hart dan de anderen. Hij bewaart zijn pijn echter voor mij; hij is te bang om op iemand zijn tenen te gaan staan door om een broeder te rouwen die zij als een verrader beschouwen.’
      Abigail perste haar lippen op elkaar en hield de vrouw nog iets steviger vast. Eens wat het liefde geweest wat de club had gedefinieerd, maar die liefde was er al heel lang niet meer. Er was geen ruimte meer voor het maken van fouten, voor vergeving, voor vertrouwen… De broederschap die hen allemaal eens zo trots had gemaakt, was uit elkaar gevallen. Alles wat was overgebleven, was een groep verbitterde mannen die zich wanhopig vastklampten aan de scherven van een gebroken droom, terwijl ze deden alsof dingen nog steeds hetzelfde waren als jaren geleden.
      ‘Dank je,’ fluisterde ze. Weten dat ten minste één Son om Juice rouwde, deed echt iets met haar. ‘Voor het langskomen en voor wat je net gezegd heb.’
      Ze wist dat Tig vreselijke dingen had gedaan en dat Jax hem aan het lijntje hield, net zoals hij met Juice had gedaan. Ze hadden in hetzelfde schuitje gezeten. Ook al was Tig nu nog levend en een Son, ze wist dat Jax hem zou blijven pushen tot ook hij weer een fout maakte. Inmiddels wist ze dat Jax Juice gedwongen had om een onschuldig meisje te vermoorden, terwijl hij dondersgoed had geweten dat hij daar nooit overheen zou komen, en dat Juice ingestort was toen Nero hem had ondervraagd over het meisje, zich bewust van zijn kwetsbaarheid.
      ‘Je hoeft me niet te bedanken, schat. Ik wenste dat ik meer voor je kon doen dan je een knuffel geven. Toen je vader in het clubhuis verscheen, wist ik dat je beter niet alleen kon zijn op dit moment.’
      Abigail glimlachte waterig. ‘Het is binnen een rotzooi, maar wil je binnenkomen?’
      ‘Natuurlijk. Ik woon bij Alexander, ik heb een beetje ervaring met een rommelig huis,’ knipoogde ze.
      Abigail ging haar voor naar de woonkamer en haalde voor hen beiden een glas water. Tig datete de vrouw nu voor een paar maanden, maar haar vriendelijkheid bleef haar verbazen. Ze had een hart van goud.
      ‘Dat is een prachtige ring die je daar hebt, lieverd.’ Venus glimlachte toen ze het glas van Abigail aannam.
      De hoeken van haar mond krulden om. ‘Ik vond het een uur geleden in zijn la, toen ik onze spullen aan het pakken was.’ Opnieuw kriebelden de tranen in haar ogen. ‘Ik kan nog steeds niet geloven dat hij er niet meer is,’ fluisterde ze. ‘Dat hij deze ring nooit om mijn vinger zal zien. De belofte van zijn liefde.’
      Venus haalde een hand door Abigails haar en kuste haar voorhoofd. ‘Ware liefde houdt eeuwig stand. Ik geloof dat hij ergens op je neerkijkt, met een glimlach op zijn gezicht omdat je zijn diepste verlangen hebt laten uitkomen door deze ring te dragen.’
      Abigail leunde met haar hoofd tegen de schouder van de vrouw, wensend dat het waar was.
      Maar misschien was het inderdaad waar. Wie zou het weten.
      ‘Ik moet gaan,’ zei ze. ‘Sorry. Ik moet zijn zus en moeder van het vliegveld halen. Vanavond is de condoleance.’
      ‘Je bent niet in staat om op dit moment te rijden. Laat mij je erheen brengen, liefje.’
      Instinctief wilde Abigail het aanbod afslaan, maar ze realiseerde zich ook dat ze wellicht te emotioneel was voor een lange rit – om nog maar te zwijgen over het feit dat het ontmoeten van Juice’ moeder onder deze omstandigheden een bal zenuwen in haar buik veroorzaakte die ze maar nauwelijks aankon.
      ‘Oké,’ knikte ze. ‘Wederom bedankt.’
      ‘En wederom: geen dank.’ De vrouw gaf een kneepje in haar hand en stond op. ‘Dit is het minste wat ik voor je kan doen.’

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Ik was Venus helemaal vergeten van de serie! OMG dit is gewoon echt geweldig!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen