Er waren dagen verstreken, in die dagen had ik geen benul gehad van de buitenwereld.
De coke die ik van Brandon had gekregen hield me misschien al wel achtenveertig uur op de been, non stop, zonder slaap.
Al moet ik toegeven dat het de Meth die ik als vaste klant als cadeau erbij had gekregen zeker een rol speelde.
Het snuiven van de coke was ik ondertussen wel aangewend, al was de kick direct erna altijd een verwelkomen verassing. Naalden waren eigenlijk niet zo'n mijn ding tot een aantal jaar geleden. Het was de eerste keer dat ik Meth gebruikte, samen met een paar andere jongens uit het dorp waar ik toen woonde. Ik was het groentje. Een broekie die op een hand kon tellen hoe vaak hij drugs had gebruikt.
Het waren in feite alleen maar joints geweest, en één keer werd me een xtc pil gevoerd. Dit onder het beleid van 'dit is goed voor je, joh. Geniet er van'. Vanaf dat moment ging het bergafwaarts, het voelde zo goed en wilde meer, steeds meer. Het maakte niks uit wat ik er voor moest doen of laten. School was ondertussen bullshit geworden, met m'n ouders had ik constant ruzie over mijn dramatische cijfers en mijn 'foute vrienden' zoals ze mijn beste vrienden beschreven. Belachelijk vond ik het. School bleek het in die tijd het eens te zijn met mijn ouders, de jongens kende ik nog niet en ook de band bestond nog niet. De enige plek waar ik me veilig, vrij en onaangetast voelde was bij Blake, Jack, Ollie en later Mia. Mia was de enige meid in de groep. Met z'n vijven konden we de hele wereld aan. Mia vond het altijd leuk om high karaoke te zingen. Haar absolute to-go karaokenummer om high te zingen was Livin’ On a Prayer van Bon Jovi. Vaak was het niet om aan te horen wanneer ze dit zong, maar we lieten haar. We lieten elkaar zijn zoals we wilden zijn en deden zoals we wilden doen.

De eerste keer dat ik in aanraking kwam met het spuiten van Meth was op een warme zomeravond. Mia had zich pas een aantal weken geleden bij de groep gevoegd, maar toch leek het alsof ik haar al mijn hele leven kende. Met z'n vijven hadden we een oude opslagplaats gehuurd en het ons eigen gemaakt. De huur was belachelijk laag, omdat het ver van de bewoonde wereld af was en de persoon die ons dit verhuurde zowat dement was en ons eigenlijk wel was vergeten.
Een oude en versleten bank in de hoek, met een mijn tv en nog werkende playstation 2 erbij. Een bijna uit elkaar vallend koelkastje waar onze biervoorraad was in opgestapeld en een voetbaltafel die bij Jack's ouders uit de garage kwam.
De bank was van een oud vrouwtje met katten geweest. Voor ieder ander was de bank allang naar het stort gebracht, maar voor ons was ie prima. De bank was in de loop der jaren al niet meer geel, maar eerder grijs geworden en de katten hadden deze bank als speelplaats gebruikt. Toch zat ie best lekker, en was het misschien wel mijn voorkeursplekje in dit appartement. De voetbaltafel hadden we eigenlijk meer gejat dan geleend, maar tot op heden had niemand gemerkt dat ie weg was. Een aantal plastic tuinstoelen en een kleine salon tafel maakte de plek af. Die voormiddag had ik weer eens een enorme woordenstrijd gehad. Zowat zo luid dat de buren mee hadden kunnen luisteren. "Harry, your mother and I are worried, worried about you. We love you no matter what and if there is anything you can tell us, right?" Probeerde mijn vader voor de zoveelste keer. Ik snoof en draaide mijn hoofd weg van hem. Mam maakte voor de uitzondering eens overuren en dat liet mij en m'n pa alleen. "Harry we no longer know what to do with you. Your mother came with the idea to sent you to boarding school." Op dat moment brak er iets in me, alle woede die ik opgestapeld had wurmde zich naar buiten via een buitensporige woedeaanval. "How dare you?!" Schreeuwde ik. "There is nothing wrong with me, you and mom are both useless cunts. I wish you both died, you know!" Ik griste ondertussen mijn tas van de vloer en liep zonder ook nog maar te kijken of iets te zeggen de deur uit. De deur viel met een flinke en bedoelde slag in het slot. Mijn fiets die in de voortuin van ons huis stond pakte haalde ik van het slot af. Deed mijn koptelefoon weer op die rond mijn hals hing en verdween met de noorderzon naar de keet, zoals we het genoemd hadden.

Aangekomen bij de keet smeet ik mijn fiets op het grasveldje ervoor en stapte met grote passen naar de koelkast voor het bier. "Oh Hi Harry, nice to see you again." Zei Mia. Ik snoof terwijl ik de bieropener van de koelkast pakte. Een grote slok koud bier deed me wonderen. "So you had another fight with your parents right?" Gokte Jake die in een van de witte plastic stoelen zat. "Yeah, with my dad. And no, I don't wanna talk about it." Op het moment dat ik nog een slok nam van het bier kwam Blake binnengestormd. "Guys and Mia, i have something you're really gonna like. Fresh from the streets. It's Meth." Zei Blake terwijl hij het zakje met witte kristallen voor onze neus liet hangen. "Is that the stuff they made on that show breaking bad?" Vroeg Mia zachtjes. "It doesn't have that blue color. But yeah, that is the stuff." Grapte Jack.
"Bring it on." Zei ik vol overtuiging tegen Blake. "You know that it's going into your veins, right?" "With a needle." Vermelde Mia erbij. Ik wilde alles gewoon vergeten en even weg zijn van deze wereld en alles wat ik dat zakje zat zorgde daarvoor.
"Do it." Zei ik nog eens tegen Blake.
Niet veel later had ik tourniquet rond mijn rechter bovenarm en nadat Blake een van mijn aderen gevonden had spoot hij het vloeibare geworden goedje in me. Mijn lichaam voelde als een extase die niet leek op te houden, een vloeibare euforie. Zoiets intens had ik nog nooit gevoeld. Ik had het gevoel alsof ik wilden rennen, springen en slapen tegelijk. Al mijn zintuigen stonden op scherp, iedere aanraking voelde wel duizend keer sterker. Dit was iets dat ik nog wel vaker zou willen beleven.

Na een uur of twee had de extase plaatsgemaakt voor futloosheid. Alle energie was uit mijn lichaam gevlogen. Slowmotion, zo voelde het. Mijn ledematen leken amper te kunnen bewegen. Iets wat me erg blij leek te maken, want ik kon niet stoppen met lachen. Gelukkig hield deze fase niet lang vol, want mijn buikspieren konden die niet lang meer volhouden. De laatste fase voelde als niks. Gewoon niks. Een heerlijk onbeschrijfbaar gevoel.
"Come on Harry, please sing one song with me. Please harry." Ik zat recht tegenover haar met een ondertussen lauw geworden biertje in de hand. "No, Mia. I won't sing a song with you. I can't and won't sing with you." Zei ik kortaf. Mia keek me vanuit haar lange wimpers aan, haar azuurblauwe ogen staarde in de mijne. "Please, Harry, just one." Zeurde Mia. Wanneer Mia haar zinnen op iets had gezet, had je eigenlijk al verloren. "Yes Harry, let us hear that beautiful voice of yours." Grinnikte Blake vanuit de kant van de kamer. "Blake I just pay attention to the game, because your gonna lose." Schreeuwde Jack door de kamer. Niet veel later hoorde ik een kreet van Jack. "YES GOOAALL." Het was Jack die zijn laatste goal had gemaakt om het potje tafel voetbal te winnen. Een overwinningsdans van Jack in Blake's gezicht kon natuurlijk niet uitblijven. "Harry, see what you have done. Now I've lost from Jack. Freaking Jack. Now you have to sing with Mia to make it up to me." Ik wist -en weet nog steeds niet - of Blake dit als grap bedoelde of niet. "Fine. But just one." Mia gilde het uit van blijdschap. Ik zette mijn bier op de tafel die naast de bank stond waar ik op zat.
Ik merkte dat de drugs mijn lichaam aan het verlaten was. Mijn zicht was weer helder en eindelijk had ik weer kracht in mijn vingers. Ik hield de microfoon in mijn handen en grapte naar Mia dat ze ging verliezen, ondanks dat zij het nummer mocht kiezen. Na even zoeken hoorde ik de eerste klanken van One way or another. "Oh god Mia. Not that song." kon ik nog net uitbrengen voordat de eerste regels van het nummer op het scherm verschenen.
Na een kleine drie minuten waren we eindelijk klaar. "Wow." Bracht het viertal nog bijna niet gelijk uit. "Jo Harry, we didn't know that you could sing that well." "No, I didn't know either."Bracht Mia bijna stamelend uit. "Pff, you guys don't have to lie to me, I know that was terrible." "No man, you're really good. You should audition for the voice man." Bracht Blake serieus uit. "I don't know. I'm not that good. Just leave it." Een stilte. "Jack I want to play with you against Mia and Blake. The loser of the game has to pay the beer for the whole next week." "Deal." klonk het in harmonie. "You know Harry if we win than I'm going to get so wasted on your money." "I know you will Blake."

Zelf had ik nooit kunnen weten dat die avond het begin was van de gigantische reis die ik zou gaan afleggen samen met mijn nieuwe beste vrienden. Het was het begin van het eind.



Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen