She back!
Ik weet niet zeker waarom ik zo'n tijd gestopt ben hier te schrijven, maar ik had het in dit geval heel erg nodig. Ik schrijf hier over mijn eigen leven alsof het een verhaal is, en ik hoop dat het niet zo persoonlijk en eerlijk is dat iemand die het leest er ongemakkelijk van wordt. Lees het maar gewoon alsof je een verhaal leest, sta er alsjeblieft niet al te veel bij stil dat het over echte personen gaat. Zoals ik al zei: ik had dit nodig.

"Het gevoel kwam terug als een oude bekende. Vriend of vijand, zeker wist ik het niet." - Charlotte, 14 jaar.

De regels hierboven komen uit een gedicht dat ik schreef toen ik een jaar of veertien was. Ik denk dat ze op nog meer van toepassing zijn dan waar ik het eigenlijk over schreef.

Hoewel mijn liefdesleven tot voor kort geleden zoals gewoonlijk ongeveer zo spannend was als een telefoonboek, zijn er, als mijn leven een dramaserie was geweest, recentelijk twee nieuwe "love interests" op het toneel verschenen. En omdat mijn hoofd dat tot nu toe alleen maar op single heeft gestaan zich hier moeilijk omheen kan wikkelen, heb ik het gevoel dat ik er toch maar beter over kan schrijven.
"Love interest nummer 1" was een jongen van mijn studie, en eigenlijk had ik hem nooit als "love interest" beschouwd tot dat moment, en was hij dat misschien ook wel nooit echt geweest, maar daar kom ik nog op terug.
Het was begin mei op een vrijdagavond en we zouden naar een 90s-party gaan. Ik zou bij een vriendin slapen, omdat ik (nog) niet in mijn studiestad woonde. We hadden eerder een paar biertjes gehad op een borrel, en toen nog bij die vriendin thuis en toen later op een terras in de stad dronk ik een veel te grote cocktail waar ik eigenlijk te veel voor betaalde. We waren met een gemengd gezelschap waarvaan een aantal mensen met wie ik goed bevriend was en een aantal die ik eigenlijk niet zo goed kende, waarvan hij er een was.
Om eerlijk te zijn had ik dezelfde gedachte in mijn hoofd als op de avond dat ik mijn eerste zoen kreeg: ik voelde me sneu. Dat klinkt als iets wat ik niet over mezelf zou moeten zeggen, maar bear with me.
Destijds, die avond van mijn eerste zoen, was ik net 21 geworden, ging ik naar een feestje in een jurk die figuur benadrukte en dacht ik dat ik misschien, al wist ik nog niet hoe, maar gewoon iemand zou moeten vinden om mee te zoenen, omdat ik het sneu vond, voor mezelf dan, dat ik al 21 was, nog nooit gezoend had en überhaupt nul komma nul ervaring met daten of liefde had. Het was niet vanwege verwachtingen van anderen en peer pressure of druk vanuit de maatschappij, maar het was ook niet zo dat ik het gevoel had dat ik er nog niet klaar voor was geweest tot op dat moment. Ik werd toch gewoon wel eens benieuwd naar hoe het allemaal zou zijn en begon bijna het gevoel te krijgen dat er iets mis moest zijn met mijn persoonlijkheid, dat niemand überhaupt ooit geprobeerd had me te zoenen (ik bedoel, ik had het zelf ook niet geprobeerd, maar ik wist dat dat aan mij lag).
Het was zo'n anderhalf jaar geleden sinds die avond, en ik was sindsdien op twee dates geweest met verschillende jongens, had misschien weleens een klein beetje geflirt verder, maar ontwikkelingen in mijn liefdesleven waren er nog niet geweest sindsdien en ik had ook nog met niemand anders gezoend. En ergens wilde ik het soort meisje zijn dat dat wel gewoon deed, voor wie het geen big deal was, dat af en toe eens gewoon met iemand kon zoenen bijvoorbeeld.
De 90s-party bleek geen heel groot succes, dus gingen we naar een andere kroeg, waar het op dat moment stukken drukker was. Ik was vrolijk aan het dansen, en mee aan het zingen met de muziek, zoals ik dat altijd deed. "Love interest nummer 1", die jongen van mijn studie die ik eigenlijk niet zo goed kende, en ik dansten op gegeven moment met zijn tweeën samen, elkaars handen vast. We begonnen eigenlijk steeds dichter bij elkaar te dansen, denk ik. Het was flirterig, denk ik. Ik weet nog hoe ik op een gegeven moment dacht: "gaat hij me nu zoenen?" waarop hij dat vervolgens ook deed. Ik weet het niet, soms als ik erover nadenk, vind ik het nog steeds heel erg raar om maar met je tong in elkaars mond te gaan zitten, maar op dat moment was ik aangeschoten genoeg en vond ik het oké genoeg dat ik daar gelukkig niet aan dacht. Het voelde alsof het op dat moment precies was wat ik nodig had. Vooral zijn armen om me heen vond ik fijn, fijner dan het zoenen zelf denk ik, en hoe zijn handen op mijn middel/onderrug waren en hij me tegen hem aan drukte, dat was fijn. Soms wil je gewoon even dat iemand je vasthoudt, denk ik.

De dag daarna appte hij me, dat we elkaar beter zouden moeten leren kennen. Maar hij zou ook over een paar maanden naar Zweden verhuizen (hij was een internationale student), en hoe ik er dan over dacht.
Zoals ik al zei, had ik tot voor dat moment nog nooit eerder zo over hem gedacht, en was het voor mij eigenlijk ook wel goed geweest als het bij die ene avond zoenen was gebleven (als een one-night-stand, maar dan zonder seks). Toch was mijn interesse gewekt, dus zei ik dat ik wel benieuwd was om hem beter te leren kennen, als dat genoeg was, maar dat hij wel eerlijk tegen me moest zijn. In mijn hoofd zag de romanticus in mij al voor me hoe we een geweldige romance zouden kunnen hebben, zelfs al zou die maar twee maanden duren. Dus spraken we af, en dronken we samen thee, en hoewel het lukte om zo'n anderhalf uur met elkaar te praten zonder dat het echt ongemakkelijk was, voelde het geforceerd, of zoiets. Het was niet flirterig, er waren geen plagerige grapjes, er was geen vonk die oversloeg. En, realiseerde ik me na die tijd, eigenlijk had ik hier helemaal geen behoefte aan. Iemand leren kennen met het idee om hem te gaan daten en zo. Ik hoefde ook niet zo nodig een relatie of zo, eigenlijk. Ik ben veel te gesteld op in mijn eentje slapen in mijn eigen bed en zo, ik ben 22, jong genoeg om nog vooral aan mezelf te willen denken, ik heb niemand nodig.
Of misschien ben ik gewoon wat bang om mensen dichtbij me te laten, of zoiets, dat kan ook. Want soms heb ik het gevoel dat ik geneigd ben om elke jongen die ook maar enigszins in de buurt komt weg te duwen.
Ik bedacht me dat ik na die date geen initiatief zou nemen om contact met hem op te nemen, omdat ik eigenlijk het gevoel had dat hij ook niet echt meer geïnteresseerd was. "Sorry, ik ben toch niet geïnteresseerd, maar ik heb het gevoel dat jij dat ook niet bent", leek me namelijk wat té rechtdoorzee, het zou te veel een aanname zijn en als hij inderdaad niet geïnteresseerd was, zoals ik vermoedde, was het misschien ook niet per se nodig om er iets over te zeggen.
Mijn vermoeden werd bevestigd: ik sprak hem daarna een paar weken niet meer.

Maar dus, een paar weken later, kreeg ik een appje van "love interest nummer 1". Dat het hier waarschijnlijk te laat voor was en hij iets wilde bekennen: "I was never interested and did it because convention dictated. Sorry for wasting you time, it was dishonest." (Niet letterlijk, iets in die richting.)
Eerlijkheid duurt het langst, zeggen mensen. Maar dit was te lang, en te eerlijk, en had hij, wat mij betreft beter niet kunnen zeggen.
Kijk, normaal gesproken zou ik eerlijkheid waarderen, maar dat was zo geweest als hij van begin af aan eerlijk was geweest. Misschien was het omdat ik op moment aan het PMS'en was, maar van dit berichtje werd ik best wel pissig.
Niemand vind het leuk om te horen dat je maar een conventie voor iemand bent, zelfs als je niet per se gevoelens voor diegene hebt. En alles bij elkaar was dit in mijn ogen de meest lullige weg die hij had kunnen nemen. In plaats van vanaf begin af aan eerlijk te zijn, laat hij me later weten dat hij niet eerlijk was, en iets heeft gedaan wat eigenlijk bent wel een lullige move was, in mijn ogen dan (want iemand daten omdat je het gevoel hebt dat dat moet, is in mijn ogen ook erger dan iemand afwijzen wanneer je gewoon niet geïnteresseerd bent), en wijst hij daarmee nog even uit dat hij een beetje een lul was geweest, op een moment dat hij dat eigenlijk niet had hoeven doen en het gewoon had kunnen laten, want het was voor mij ook niet leuk om te horen. Dacht hij nou echt dat dit het beste was om te doen? En dat het me op dat moment nog iets had kunnen schelen? Want hij moest toch ook doorhebben dat ik ook niet bepaald geïnteresseerd was? Als ik meer game had gehad, had ik op dat moment allang iemand anders kunnen daten.

Cue "love interest nummer 2".

Of eigenlijk was "love interest nummer twee" in dit geval de oude bekende. Sterker nog, hij was de jongen waarover het gaat in "tien voor vier", "Hoi, ik ben gedumpt" en "vier over drie": de jongen met wie ik zo'n anderhalf jaar geleden voor het eerst gezoend heb.

Context: ik kende hem van mijn studie, waarmee hij een jaar later dan ik begonnen was. We konden het altijd wel goed met elkaar vinden. Voordat ik met hem zoende, had ik het idee dat hij me misschien wel leuk vond, maar ik wist het nooit zeker (ook omdat ik dat gewoon niet zomaar wilde aannemen). Hij zoende me op de dansvloer, zei dat hij me leuk vond, we gingen daarna op één date, waarop hij me vervolgens over whatsapp liet weten dat hij "geen klik voelde" en ik me gedumpt voelde.
Daarna voelde het tussen ons op momenten vriendschappelijk, en andere momenten ongemakkelijk, en soms zelfs pijnlijk, zoals wanneer hij voor mijn neus probeerde te flirten met een meisje dat ik probeerde te bevrienden tijdens een studiereis, en ik hem, ondanks dat er niks meer tussen ons speelde en hij moest kunnen flirten met wie hij wilde, een eikel vond.
Ik haalde mijn bachelor, en zag hem toen niet echt meer. Ik had een jaar (nou ja, nog geen heel jaar) waarin mijn studie, en mezelf aan het studeren zetten, moeilijk bleek en ik veel tijd kwijt was met forenzen, en ik een aantal moeilijke dingen te verwerken had, maar waarin ik ook een hoop nieuwe vrienden maakte, en ik een weer nieuwe versie van mezelf kon zijn en ontzettend veel leerde en ik aan het besturen van mijn nieuwe studievereniging begon en ik besloot ik dat ik uitgaan toch best wel leuk vond, omdat ik gewoon erg van dansen hou, en ik mijn alcoholgrenzen opzocht (hier ben ik niet trots op) wat erin resulteerde dat ik zo'n twee maanden geleden roze kots overgaf in een wijnglas.
Er waren dingen die me een jaar geleden dwarsgezeten zouden hebben, waardoor ik dacht dat hij en ik nooit iets zouden kunnen worden, die me nu minder dwars zouden zitten. En misschien was hij ook al wel weer wat volwassener geworden.

We kwamen elkaar tegen, omdat we beide gevraagd waren mee te helpen met de visitatie van ons bachelorprogramma. Later die middag vroeg hij me of ik zin had om bij hem thuis te komen eten. Ik zei ja, omdat ik het oprecht leuk had gevonden om hem weer te zien en ik best nog wat meer met hem wilde praten, wilde chillen.
Ik wist eerst nog niet zeker of hij dit als date-ding of als laten-we-gewoon-proberen-vrienden-te-zijn-en-wat-bijpraten-ding had bedoeld. We aten taco's, wat onmogelijk bleek om charmant te eten, maar het was leuk. Het was gewoon makkelijk, omdat we elkaar al kenden, en altijd wel goed met elkaar overweg hadden gekund.
Toen we na de afwas op zijn bed waren gaan zitten, was er opeens een "gaat hij me nou zoenen?"-moment, waarop hij zijn hand naar mijn gezicht bracht en ik gelijk herkende wat hij van plan was, omdat hij dit zo'n anderhalf jaar geleden ook op zo'n zelfde manier had gedaan.
Ik wist eerst niet wat ik ervan moest vinden, want ja, waarom zoende hij me nu, als hij me anderhalf jaar nog had verteld dat hij vond dat we te verschillend waren. Was dit een stom idee? Maar ja, ik ging er toch maar in mee, want waarom ook niet? Ik weet niet of "waarom niet?" over het algemeen wel een goede reden is, maar regelmatig is het er toch een waarin ik meega.
We zaten op zijn balkon, met geweldig uitzicht, en hij zei dat hij blij was het uitzicht te kunnen delen. Hij was lief, liever dan hij was toen anderhalf jaar geleden. En toen we weer binnen in zijn kamer stonden, zei hij: "Je kunt ook hier blijven slapen."
Nog wat context: ik zit middenin een verhuizing, en had hem verteld dat ik, omdat ik die volgende dag in Utrecht moest zijn, waar mijn oude kamer is, ik op dat moment op een matras op de vloer in een lege kamer sliep.
En ik zei eerst nee, omdat ik wist dat ik geen seks met hem wilde, of niet nu in elk geval. "Echt niet, ook niet alleen slapen?" Oké, alleen slapen was wel oké. Dan hoefde ik in elk geval niet in mijn eentje in een lege kamer te slapen. Dan hoefde ik in elk geval niet alleen thuis te zijn en te denken aan "wat als?".
Toen liepen we naar de supermarkt om nog even ontbijt te halen en maakten ik plagerige grappen naar hem en praatten we over T-shirtdesigns en was het zo'n fijne zomeravond in de fijnste stad van Nederland. Terug in zijn kamer speelde hij een stukje op zijn piano, alsof hij wist dat ik een zwak had voor jongens die muziekinstrumenten bespelen. Ergens was het wel een romantisch moment, zoals het feit dat we op onze eerste date een platenzaak binnen waren gelopen als zo'n perfect eerste date moment had gevoeld, en de manier waarop hij in mijn herinnering, al wist ik dat het niet zo gegaan was, naar me toe kwam lopen op de dansvloer alsof we de enige mensen op de dansvloer waren voordat hij me zoende, een perfect eerste zoen moment was geweest.
We keken een film, terwijl we de hele tijd elkaars hand vasthielden. En het voelde makkelijk, wat voor mij een eerste keer was. Ik was veel minder in mijn hoofd bezig met alles overdenken dan ik normaal zou zijn en dacht in plaats daarvan alleen maar aan het feit dat het fijn was zijn hand vast te houden. Alsof het gewoon, simpelweg, wederzijdse aantrekking was.
In bed lagen we te spoonen, en streelde hij mijn lichaam, hoewel ik hem tegenhield op het moment dat zijn vingers langs de rand van mijn onderbroekje gingen. Maar het was fijn en spannend om door iemand vastgehouden en aangeraakt te worden, hoewel ik uiteindelijk slecht geslapen heb, omdat ik te veel in mijn hoofd bezig was en eigenlijk nooit goed slaap als ik niet in mijn eigen bed en met iemand naast me lig.

En nu heb ik sinds de ochtend daarna al bijna een week niet meer met hem gepraat, waarvan ik uit ervaring weet dat dat meestal geen goed teken is. Ik heb zelf ook nog geen contact met hem opgenomen, omdat ik gewoonweg niet weet wat ik moet zeggen, of waar ik moet beginnen.
Misschien ben ik bang. Het is eng om je kwetsbaar op te stellen, wat ik in principe doe als ik nu weer contact met hem opzoek. Ik heb me al eerder gedumpt door hem gevoeld.
Ik word ook tegengehouden door alle momenten dat ik hem een eikel vond, of onverantwoordelijk, of dacht dat ik beter zou kunnen krijgen dan hij, of het feit dat hij jonger is en we toch net iets in andere fasen van ons leven, en studie, lijken te zitten, of alle keren dat ik tegen mezelf gezegd heb dat ik toch geen relatie zou willen. Wat heeft het voor zin om hier iets mee te doen? Waarom zou ik moeite doen, en mezelf daarbij kwetsbaar opstellen, voor iets waarvan ik niet zeker weet of ik het wil en of het wel ergens toe leidt?
Ergens zou ik ook wel willen dat hij als eerste weer het initiatief zou nemen, omdat ik wil weten, zou willen testen, of hij er moeite voor zou willen doen.
Ik zou willen dat ik niet zo veel over dingen na zou denken. Ik zou willen dat het voor de rest gewoon makkelijk was, zoals het die ene avond ook was, zoals het gewoon leuk was. Ik ben iemand die met het merendeel van mijn vrienden eigenlijk liever in een groep tijd doorbreng dan met mensen één op één, dus iemand vinden met wie ik wel makkelijk een avond één op één kan doorbrengen, is al best bijzonder. We hebben altijd wel een soort klik gehad, had ik tenminste het gevoel. Daarbij ken ik hem al, wat het geen geforceerde datesituaties zou maken, zoals wanneer je met iemand van Tinder afspreekt. En terwijl ik met andere jongens zodra ze dichtbij komen, toch de neiging had om ze weer weg te duwen, had ik dat, hoewel het in de eerste instantie misschien nog wel mijn instinct was, met hem niet. Het gaf me het gevoel dat ik normaal was, dat de dingen die voor andere mensen altijd makkelijk en vanzelfsprekend leken, die voor mij nooit makkelijk of vanzelfsprekend leken, misschien toch wel ergens binnen handbereik zouden kunnen zijn.

Vroeger, begreep ik nooit waarom mensen te veel dronken, of vreemd gingen, of drugs gebruikten, maar ik denk dat ik geleerd heb de wereld minder in zwart-wit te zien. Soms denk ik nu ook: oké, dit is een stomme beslissing, maar het is wel míjn stomme beslissing. Soms zijn er redenen om een beslissing wel te maken, ook al weet je dat die eigenlijk niet goed voor je is.

Ik denk aan de woorden van een liedje wat ik vanavond luisterde:
"What else are you young for, fuck it, hurt whilst you can"
Ik moet nog maar zien wat er gebeurt, hoe het gaat, wat ik doe.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Data too long for column 'uri' at row 1