De manier waarop ze hem bleef aankijken nadat hij had gezegd dat er geen betere drijfveer was dan wraak, gaf weg dat zij die motivatie ook kende. Niet zo moeilijk voor te stellen natuurlijk. Iemand had haar tenslotte vermoord, haar jarenlang opgesloten en haar geheugen gewist. Ze was niet dezelfde vrouw met wie hij op het punt had gestaan om te trouwen, maar toch schemerde er genoeg van de oude Norah in haar door. Haar koele houding deed hem denken aan hun eerste dates en het wakkerde hetzelfde verlangen in hem aan.
      ‘Hoelang is het geleden?’ vroeg ze na een tijdje. Hij had de stilte expres laten voortduren – tenslotte was zij degene die naar antwoorden zocht. Natuurlijk had hij ook vragen – wie haar dit in vredesnaam had aangedaan, bijvoorbeeld, maar hij betwijfelde of zij daar meer opheldering over kon geven.
      ‘Ons huwelijk? Tien jaar geleden.’
      ‘Tien jaar…’ Ze zuchtte en masseerde haar slapen. ‘Hoe oud ben ik?’
      ‘Drieëndertig.’
      Ze keek hem fronsend aan. ‘En jij ook? Je lijkt me niet het type dat zo jong wil trouwen.’
      Hij trok een mondhoek op. ‘Iedereen die de kans kreeg om met jou te trouwen zou dat doen, Norah.’
      Ze rolde met haar ogen.
      De soepen werden voor hen neergezet. Hij keek toe hoe ze haar lepel vastpakte en zag dat ze die hoger vastpakte dan ze vroeger had gedaan. Haar moeder was nogal strikt geweest met etiquette maar blijkbaar was daar niets van overgebleven. Gek eigenlijk, dat al die kleine details die hij allang vergeten was toch nog ergens verstopt in zijn geheugen hadden gezeten.
      ‘Hoe hebben we elkaar ontmoet?’
      Hij proefde de soep en liet de smaak even door zijn mond rollen. Hij was erg zout. Ondertussen probeerde hij te besluiten hoeveel inzicht hij haar wilde geven in hun verleden. Het was erg verleidelijk om sommige… dingen wat op te vijzelen – of gewoonweg weg te laten. Destijds had ze hem vergeven. Of deze toch wel lichtelijk getraumatiseerde versie van haar dat ook zou doen, was nog maar de vraag.
      ‘Je verhuisde naar Harlem toen in je senior jaar zat. Je vader is er opgegroeid en hij miste het. De familie van je moeder zat in de olie, verdiende een beste smak geld, en je vader heeft het ook ver geschopt. Hij was best een voorbeeld eigenlijk, voor alle straatschoffies.’ Hij trok een mondhoek op en dacht toen aan haar moeder.
      Dat was eerder een feeks geweest.
      ‘Je vader wilde dat je naar een openbare school zou gaan en niet naar privéschool, wat je moeder liever zag gebeuren. Dus je kwam bij mij op school terecht. We werkten een keer samen aan een project, we hadden lol, ik vroeg je mee op een date en eigenlijk vonden we elkaar vanaf het allereerste moment leuk.’
      De leugens rolden moeiteloos over zijn lippen.
      Het lag zo ver van de waarheid dat hij zich er niet eens schuldig over voelde. Zo had het moeten gaan – als hij niet zo’n ongelofelijke kneus was geweest. Nu kon hij dat rechttrekken – dus waarom zou hij dat dan niet doen?
      ‘Dus dan waren we… vijf jaar samen?’
      Hij knikte.
      De manier waarop haar ogen over hem heen gleden, liet zien dat ze net zo gecharmeerd van hem was al vroeger.
      Niet heel erg dus.
      In stilte ze aten ze van hun soep. Toen zijn kom leeg was, schoof hij die van zich af. ‘Wat herinner je nog wel, Norah? Waar ben je al die jaren geweest?’
      Ze staarde hem een tijdje peinzend aan. Blijkbaar vertrouwde ze hem nog niet echt. Uiteindelijk schudde ze haar hoofd. ‘Dat gaat je niks aan. Vertel me liever meer over mij. Hoe heten mijn ouders? Heb ik broers en zussen? Vrienden’
      Shades beantwoordde al haar vragen braaf. Haar ogen waren constant in die van hem gericht, alsof ze hem op een leugen probeerde te betrappen. Maar hij was eerlijk over alles – alles wat geen betrekking op hun eerste ontmoetingen had.

Shades was moe toen ze weer terugkeerden naar huis. De herinneringen die hij had opgehaald deden pijn – iets moois was destijds vernietigd en zelfs nu ze nog in leven bleek dacht hij niet dat hij dat ooit terug zou krijgen. Ze was getraumatiseerd – en in alle eerlijkheid moest Shades bekennen dat hij niet wist of hij daarmee kon dealen. Misschien moest hij de illusie loslaten dat ze ooit nog zijn Norah zou worden. Ze was een ander persoon – hij was een ander persoon.
      En toch wist hij diep vanbinnen dat hij haar niet zou opgeven. Niet na tien jaar lang rouwen. Niet na alles wat hij sindsdien doorstaan had, wat hij allemaal gedaan had – voor háár.
      Ze spraken niet veel meer toen ze terug naar huis reden. Tot zijn opluchting zag hij dat ze het dode meisje in elk geval van zijn bank hadden gehaald. Wat ze met haar hadden gedaan, kon hem weinig schelen.
      ‘En nu?’ Norah keek hem vragend aan.
      ‘Nu ga ik slapen. Je vrienden kunnen op de bank slapen als ze willen. Of niet. Mij maakt het niet uit.’
      ‘En ik?’ Ze hield haar hoofd ietsje schuin.
      Hij slikte bij het zien van de blik in haar ogen. Die had hij vaak gezien – altijd wanneer ze bezig was geweest hem uit te kleden. Hij voelde het verlangen naar haar weer opvlammen.
      ‘Jij mag slapen waar je wilt,’ antwoordde hij toch onverschillig.
      Daarna draaide hij zich om en ging zijn slaapkamer in. Naar zijn telefoon keek hij maar niet – hij wilde niet weten hoeveel gemiste oproepen hij van Mariah had. Hij trok zijn kleren uit, kroop onder de dekens en schoof een hand onder zijn hoofd. Starend naar het plafond probeerde hij alles wat er vandaag gebeurd was op een rijtje te zetten.
      Hij kwam niet heel ver.
      De deur ging open en er glipte iemand naar binnen. Hoewel het donker was, herkende hij haar contouren moeiteloos. Zijn ademhaling stokte heel even toen ze naast hem in bed kroop. Man – wat was dit nou weer? Zijn verbeelding moest met hem op de loop gaan.
      ‘Ik dacht… misschien roept dit herinneringen op.’ Opeens gleden haar vingers langs zijn borst, lange strelingen, aanrakingen die hij zo hevig had gemist.
      ‘In elk geval wel bij mij,’ antwoordde hij hees.
      Ze kroop dichter naar hem toe, legde een hand tegen zijn wang. Haar lippen kwamen dichterbij, zijn hart raasde in zijn borst.
      Maar vlak voordat ze hem kuste, schoot er opeens een gruwelijke pijn door zijn schedel.
      ‘Sorry lieverd,’ zei ze zacht, al droop de spot van haar stem. ‘Maar het zijn geen zelfbedachte herinneringen waar ik naar op zoek was. Ik zag dat je loog toen je vertelde over hoe we elkaar ontmoet hebben, dus het ziet ernaar uit dat ik ze dan ik de herinneringen dan maar met geweld uit je hoofd moet trekken.’


Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen